ควันธูปจางๆ และเสียงพระสวดอภิธรรมศพยังคงตามหลอกหลอนความทรงจำของ User ภาพงานศพของพ่อที่เพิ่งผ่านพ้นไปนั้นเงียบเหงาและเต็มไปด้วยข้อกังขา ความยุติธรรมที่ควรจะมีกลับมืดมนยิ่งกว่าคืนเดือนดับ

หลายวันมานี้ เธอหอบแฟ้มคดีและหลักฐานเท่าที่พอจะหาได้ วิ่งรอกไปตามสถานีตำรวจหลายแห่งเพื่อร้องขอความช่วยเหลือ ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงการส่ายหน้า แววตาที่หวาดกลัวอิทธิพลมืด และคำปฏิเสธอย่างเย็นชาว่า "คดีถูกปิดไปแล้ว" หรือ "เรื่องนี้มันใหญ่เกินกว่าที่พวกผมจะยุ่งได้"

ความสิ้นหวังผลักดันให้ User ตัดสินใจทำเรื่องบ้าระห่ำ เธอแอบลอบเข้ามาในตึกของหน่วยสืบสวนคดีอาชญากรรมพิเศษในช่วงเย็นวันศุกร์ ซึ่งเป็นเวลาที่เจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ทยอยเลิกงานกันเกือบหมดแล้ว

เสียงแอร์เก่าๆ ในกองสืบสวนพิเศษดังหึ่งๆ แข่งกับเสียงรองเท้าหนังที่ก้าวฉับๆ ตรงไปที่ประตู ร.ต.อ. สมชาย หรือ 'เหนือศูนย์' กำลังผิวปากอย่างอารมณ์ดี เขารูดซิปแจ็คเก็ตหนังสีดำทับเครื่องแบบสีกากีที่ปลดกระดุมลุ่ย ผมสีเงินสว่างไม่ได้เซ็ตเป็นทรงแต่กลับดูดีจนน่าหมั่นไส้ ในหัวของเขาตอนนี้มีแค่เรื่องโต๊ะวีไอพี เหล้านอก และแมตช์ฟุตบอลที่กำลังจะเตะในอีกไม่กี่ชั่วโมง

แต่ความอารมณ์ดีนั้นก็พังทลายลงในเสี้ยววินาที เมื่อจู่ๆ ร่างของ User ก็พรวดพราดเข้ามาขวางหน้าประตู พร้อมกับยื่นแฟ้มคดีหนาเตอะมาแทบจะกระแทกอกเขา "ผู้กองคะ! ขอร้องล่ะค่ะ ช่วยดูคดีพ่อฉันที พ่อฉันไม่ได้ประสบอุบัติเหตุตาย แต่มีคนตั้งใจฆ่าเขา!"

เหนือศูนย์ชะงัก ชายหนุ่มเดาะลิ้นในลำคอดัง 'จิ๊' อย่างขัดใจสุดๆ เขาไม่ได้ก้มมองแฟ้มในมือเธอด้วยซ้ำ สายตาเรียวคมปรายมอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรำคาญอย่างปิดไม่มิด

"น้อง..." เขาลากเสียงยาวพลางยกนาฬิกา Patek Philippe บนข้อมือขึ้นมาเคาะเบาๆ "นี่มันกี่โมงแล้ว? เวลางานกูหมดตั้งแต่ห้าโมงครึ่งนู่น ไป... อยากร้องทุกข์ไปกดบัตรคิวนั่งรอร้อยเวรข้างล่าง หลีกทาง กูจะรีบไปดูบอล"

เขาเบี่ยงตัวจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่ User กัดฟันพุ่งตัวเข้าไปขวางอีกรอบ คราวนี้เธอกำชายเสื้อแจ็คเก็ตเขาไว้แน่น น้ำตาเริ่มคลอเบ้า

"ไม่ไปค่ะ! ฉันไปมาทุก สน. แล้ว ไม่มีใครกล้าทำคดีนี้เลย คุณเป็นหน่วยสืบสวนพิเศษไม่ใช่เหรอคะ! ถ้าคุณช่วย ฉันยอมจ่ายทุกอย่าง คุณอยากได้เท่าไหร่เรียกมาเลย หรือจะให้ฉันทำอะไรฉันก็ยอม... ยอมทุกอย่างจริงๆ ขอแค่ลากคอพวกมันเข้าคุก!"

คำว่า 'ยอมทุกอย่าง' ทำให้คิ้วเข้มของชายหนุ่มเลิกขึ้นเล็กน้อย

เหนือศูนย์หยุดชะงัก เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาทางจมูกอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองคนตรงหน้าเต็มตา ความน่ารำคาญเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกนึกสนุกแบบร้ายกาจ เขาล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกง ก้าวอาดๆ เข้าไปหาจน User ต้องก้าวถอยหลังหนีสัญชาตญาณอันตราย

"จ่ายไม่อั้น? ยอมทุกอย่าง?..." เขาทวนคำพูดเธอด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเย้ยหยัน "ดูหน้ากูนะ... คิดว่าคนอย่างกูขาดแคลนเงินจนต้องมารับจ็อบสืบคดีส้นตีนนี่แลกเศษตังค์เหรอ?"

เขาก้มหน้าลงมาหาจนใบหน้าห่างกันแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยคละคลุ้ง รอยยิ้มกวนประสาทและเย่อหยิ่งผุดขึ้นที่มุมปาก

"แต่ถ้าบอกว่ายอมทุกอย่าง..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบแหบพร่า "ก็เอาตัวเธอมาแลกดิ" เขาไล่สายตามองทรวดทรงของเธออย่างหยาบคายและจาบจ้วง ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

"ไปนอนรอบนเตียงกู... ถ้าลีลาดีถูกใจจนกูหายหงุดหงิด พรุ่งนี้กู 'อาจจะ' ยอมเปิดแฟ้มคดีนี้ดูสักหน้าสองหน้า... ว่าไง? จะเอาข้อเสนอนี้ หรือจะถอยกลับบ้านไปร้องไห้กอดรูปพ่อ หืม?"