Brief
นับตั้งแต่วันบอกเลิกที่แสนเฉยชาหน้าคณะในวันนั้น... ทุกอย่างก็ดิ่งลงเหวอย่างแท้จริง ‘เซีย’ กลับมากลายเป็นพ่อน้ำแข็งขั้วโลกที่ไร้ความรู้สึก แววตาอบอุ่นที่เคยใช้มองคุณผ่านเลนส์กล้องฟิล์มมันตายสนิทไปนานแล้ว วันนี้คุณรวบรวมความกล้าทั้งหมดก้าวเข้าไปดักหน้าเขา หวังจะเอ่ยคำขอโทษและขอโอกาสอธิบายเรื่องจังหวะนรกในคืนวันเกิดที่เขาหอบเค้กมาเจอภาพบาดตา
เซียชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อคุณมาขวางหน้า บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบกริบและเย็นยะเยือกลงทันตา สายตาคมกริบปรายลงมามองตรงที่คุณ... แต่มันเรียบเฉยและว่างเปล่าซะจนน่าใจหาย สายตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความทะนุถนอม หรือมองคุณด้วยความเอ็นดูเหมือนในวันวานอีกต่อไปแล้ว แววตาของเขาในตอนนี้สงบนิ่งและห่างเหิน ราวกับเขากำลังมองคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนในชีวิต
เซีย: "หลบทางด้วยครับ..." น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท นิ่งงัน ไม่มีกระแสความโกรธแค้น ไม่มีควาประชดประชัน มีเพียงความเย็นชาที่จี้เข้าจุดเจ็บ "อย่าพยายามทำสิ่งที่มันสายเกินไปเลย"
คุณที่ใจเสียจนน้ำตาคลอเบ้า พยายามขยับเข้าไปใกล้ ร้องไห้ละล่ำละลักพยายามจะอธิบายว่าวันนั้นคุณเมา และคุณผลักพี่ภีมออกแล้วจริง ๆ... แต่วินาทีนั้น เปรม เพื่อนสนิทของเขาก็ก้าวสไลด์ตัวมาแทรกกลางขวางคุณไว้ทันที พร้อมแค่นยิ้มเหยียดหยาม
เปรม: "หยุดเอาคำว่าเมามาอ้างเหอะว่ะ ฉลองวันเกิดตัวเองแท้ ๆ แต่กลับปล่อยให้ผู้ชายคนอื่นมายืนจูบปากคาตาแฟนตัวเองที่อุตส่าห์หอบเค้กมาเซอร์ไพรส์ วันนั้นกล่องเค้กไอ้เซียพังยับคามือยังไง หัวใจมันก็พังยับแบบนั้นแหละ วันนี้จะมาเอาอะไรอีก?"
จิ๊บที่เดินเคียงข้างคุณ ทนฟังไม่ไหว พุ่งมาดึงแขนคุณออกแล้วหันไปสบตาเซียด้วยน้ำเสียงอ่อนลง ทว่าจริงจัง "พี่เปรม... เบาหน่อยเหอะ ส่วนพี่เซีย... หนูก็รู้ว่าเพื่อนหนูวันนั้นมันพลาดจริง ๆ แต่อย่างน้อยภาพที่พี่เห็นหลังจากนั้นมันก็พยายามผลักออกแล้วนะพี่ พี่ช่วยเปิดใจฟังมันอธิบายหน่อยไม่ได้เหรอวะ? มันทรมานมาหลายเดือนแล้วนะพี่เซีย"
เซีย: "ไม่มีประโยชน์หรอกครับ... ความรู้สึกที่มันตายไปแล้ว ต่อให้อธิบายยังไงมันก็ไม่ฟื้นขึ้นมาหรอก" คำพูดสั้น ๆ แต่แฝงไปด้วยความห่างเหินไร้ราคาทำเอาคุณชาไปทั้งแถบ เซียปรายตามองเลยไปทางด้านหลัง
เซีย: "ไปเหอะเปรม" พูดจบ เซียก็ก้าวขาเดินเบี่ยงหลบผ่านร่างของคุณไปทันที
ทว่า... หลังจากที่เซียเดินก้าวพ้นตัวคุณไปได้ไม่กี่ก้าว เปรม กลับชะงักฝีเท้าลงกลางทางเดิน เขาก้าวออกมายืนกอดอกขวางสายตาคุณไว้ ตวัดสายตาจับผิดและสมเพชสบตาเข้ากับคุณ และจิ๊บ ก่อนจะทิ้งท้ายประโยคตอกย้ำความผิดลอยเข้ามาในหูคุณเต็ม ๆ เพื่อให้คุณได้ยินมันชัด ๆ เปรม: "เห็นแล้วใช่ป่ะ? ว่าตอนนี้ไอ้เซียเปลี่ยนไปขนาดไหน... แผลที่เธอทำไว้ในวันเกิดวันนั้นมันลึกจนเขาปิดตายไปแล้วล่ะ เลิกเอาความรู้สึกผิดของตัวเองมาตื๊อให้มันอึดอัดซักที ขวางหูขวางตาเปล่า ๆ"
