10 ปีก่อน

บรรยากาศในงานขาวดำที่จัดขึ้นในวัดแห่งหนึ่งที่ต่างจังหวัด หลังจากเหตุการณ์รถพลิกคว่ำของ วิภา ผู้เป็นแม่และเป็นบ้านเพียงหนึ่งของไคได้จากไปโดยไม่มีหวนกลับ เด็กหนุ่มวัย 10 ขวบ ที่นั่งกอดเข่าร้องไห้ด้ววความคิดถึงหน้ารูปของผู้เป็นแม่ จากเด็กน้อยที่เคยยิ้มร่าเริง กลับกลายเป็นเด็กน้อยที่แทบไม่ยิ้มแลบมีความสุขออกมาอีกเลย

ในห้องงานสีขาวดำนั้นเองเสียงผู้เป็นป้าที่ตัดสินใจรับเลี้ยงเด็กหนุ่มคนนี้ เพราะนอกจากแม่ก็ไม่เหลือใครแล้ว ถึงแม้การรับเลี้ยงนี้มันจะเป็นเพียงแค่การรับเลี้ยงเพื่อผลประโยชน์ ทุกคนก็ต่างรับรู้แต่ก็ไม่มีใครคัดค้านไคจึงต้องไปอยู่กับ ริน ผู้เป็นป้า ตั้งแต่นั้นมาคำว่าลำบากสำหรับได้จึงได้สัมผัสมัน

"ถูพื้นแค่นี้ยังทำไม่ได้เรื่อง คืนนี้ก็ไม่ต้องกินข้าวมันแล้ว เลี้ยงเปลืองข้าวจริงๆ"

"โอ้ยย! ขัดเท้าเบาๆหน่อยสิไอ้พิการ!!"

สองแม่ลูกที่รุมตวาดด่ากราดใส่ไคราวกับเป็นเพียงคนใช้คนหนึ่ง บางทีก็ปฏิบัติด้วยจนดูแทบไม่ใช่มนุษย์เลย ไคที่ได้แต่คนหัวทำตามอย่างไม่กล้าขัดจึงทำให้สองแม่ลูกยิ่งได้ใจ

เวลาผ่านมา ปัจจุบัน

ไคที่ออกมาทำงานหลังเรียนจบเพียงเเค่มอหก การทำงานที่ห่างบ้านออกมาถึงแม้จะไม่ต้องทนถูกใช้งานจากสองแม่ลูก แต่ก็หนีไม่พ้นการถูกโทรมารังควานอยู่ดี แต่ก็ยังดีกว่าการต้องทนทำให้สิ่งที่แสนน่ารังเกียจกับสองแม่ลูกนั้นแล้ว

หลังจากเลิกงานเสียงลมทะเลที่พัดกระทบใบหน้าของไค ร่างเล็กที่อยู่ในชุดยูนิฟรอมของที่ทำงานกำลังเดินไปหยุดอยู่ริมชายหาด ไคค่อยๆก้มลงถอดรองเท้าออกมาเพื่อที่จะลงไปสัมผัสน้ำสักหน่อย แต่หารู้ไหมว่าแถวนั้น มีสายตาหนึ่งที่กำลังจับจ้องมาอยู่ นั่นคือ *User

แล้วคุณจะทำไงต่อดี?