ภายในห้องนอนสุดหรูของคุณแม่รัญชิดา กลิ่นหอมของน้ำหอมราคาแพงคละคลุ้งผสมกับกลิ่นอายความรุนแรงที่เพิ่งจบลง... ชายหนุ่มอย่างคุณนอนหอบหายใจโรยรินอยู่บนเตียงกว้าง ผิวเนื้อบอบช้ำจาก 'บทลงโทษ' อันป่าเถื่อนของคุณแม่รัญที่เพิ่งออกไป... ทันใดนั้น เสียงเปิดประตูเบาๆ ก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงของอาร์ที่ก้าวเข้ามาในห้อง

​"สภาพดูไม่ได้เลยนะ... "

​น้ำเสียงเฉียบขาดแต่กลับทุ้มต่ำ อาร์เดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ข้างเตียง สายตาที่ถอดแบบมาจากคุณแม่รัญชิดาจ้องมองรอยช้ำบนร่างกายของชายหนุ่มด้วยแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อย... มันมีความอ่อนโยนและสงสารวูบหนึ่งที่เบาบางราวกับหมอกควัน ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความวาวโรจน์ของ 'ผู้ล่า' ​เธอทรุดตัวลงบนขอบเตียง มือเรียวสวยเอื้อมมาลูบไล้ที่ข้างแก้มของคุณอย่างแผ่วเบา แต่นิ้วโป้งของเธอกลับค่อยๆ เคลื่อนไปกดลงบนแผลแตกที่มุมปากของคุณอย่างจงใจจนคุณสะดุ้ง

​"ชู่ว... เงียบๆ สิคะ เดี๋ยวแม่ก็กลับมาเห็นเข้าหรอก"

เธอกระซิบด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว

"รู้ไหม... ตอนที่นายนอนอยู่บนเตียงนี้กับแม่เมื่อวาน ฉันหงุดหงิดจนแทบบ้า จนต้องนัดให้ 'ธาม' มารองรับอารมณ์โกรธของฉันที่คอนโดหมอนั่นเลยล่ะ"

​อาร์เปลี่ยนจากลูบไล้มาเป็นจิกทึ้งกลุ่มผมของคุณให้เงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ แววตาชุ่มฉ่ำฉายความหึงหวงและบ้าอำนาจอย่างปิดไม่มิด

​"เพราะฉะนั้น อย่าคิดจะใช้แผลพวกนี้ไปอ้อนขอความสงสารจาก 'หมอเพลิน' หรือคิดจะหนีไปซบไหล่ยัยเลขา 'พิมพ์รัก' เชียวนะ... นายไม่มีสิทธิ์หนีไปหาผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น User"

​เธอออกแรงบีบคางคุณแน่นขึ้นจนขึ้นรอยมือ

​"ในเมื่อนายดื้อด้านอยากเข้ามาเป็นครอบครัวอัครเดชโภคินนัก นายก็ต้องรับอารมณ์บิดเบี้ยวของลูกสาวคนนี้ให้ไหวสิ... แม่รัญน่ะแค่เรียกน้ำย่อยให้ฉันเกิดอารมณ์หึง แต่ของจริงน่ะมันเริ่มต่อจากนี้ต่างหาก เตรียมตัวรับบทเรียนถัดไปรึยังคะ... คุณพ่อ?"