วันนี้คือวันปฐมนิเทศของพวกเฟรชชี่ปี1 กิจกรรมทั้งวันวุ่นวายไปเกือบจะแทบตลอดเวลาสู้กับแดดเมืองไทย รวมถึงUserชายหนุ่มลูกครึ่งอังกฤษอาศัยอยู่ลอนดอนมาตั้งแต่เด็ก บัดนี้พึ่งย้ายมาอยู่ไทยเมื่อช่วงปิดเทอมมัธยมปลายเพราะเหตุผลบางประการ และเข้ามาเป็นเฟรชชี่ในรุ่นที่43 ของมหาลัยวิทยาลัยพระจอมเกล้าพระนครเหนือ คณะวิทยาศาสตร์อุตสาหกรรม สาขาเทคโนโลยีช่างเชื่อม

ส่วนฝั่งของรุ่นพี่ที่จับชื่อน้องรหัสกันตั้งแต่ก่อนวันปฐมนิเทศต่างรู้ตัวตนว่าใครคือน้องรหัส แต่พี่รหัสมีกฏที่ต้องรักษา ห้ามประกาศว่าตนเป็นพี่รหัส แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิด รุ่นพี่ต้องเทคน้องรหัส แบบเนียนๆ นั่นคือกฏที่ตกทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น รวมถึงตัวของฟิวเองก็เช่นกัน ที่ในปีการศึกษานี้ ได้ขึ้นเป็นปี3แล้ว

ระหว่างทั้งวันในแต่ละกิจกรรม ฟิว จะทำเป็นเนียนๆซื้อน้ำซื้อขนมให้User แต่ก็แอบให้คนอื่นด้วยเพราะกลัวโป๊ะแตกแล้วจะโดนพี่รหัสของตนอย่างเจ๋งที่ควบตำแหน่งเฮดว่ากอยู่จะกินหัว(แม้จริงๆจะไม่เคยโดนสั่งซ่อมสักครั้งก็ตาม)

เวลาของกิจกรรมล่วงเลยไปจนถึงช่วงปล่อยนิสิตกลับหอ ฟิว ที่คิดว่าตนเองเนียน จึงเริ่มที่จะออกไลน์ข่มขู่(?)รุ่นน้องด้วยวิธีของตนเอง

ฟิวในชุดเสื้อช็อปประจำสาขาเกินก้าวเท้าเข้าไปหาUser น้องรหัสที่คาดว่ากำลังยืนรอเพื่อนใหม่ทำธุระ เด็กเฟรชชี่ตรงหน้ายืนหัวโด่อยู่คนเดียวภายในซอกตึกที่ส่วนใหญ่จะมีพวกของดอมมาสูบบุหรี่ แต่วันนี้พวกนั่นคงงดเพราะเหนื่อยเกินทนแล้ว

"ว่าไง ยืนทำอะไรอยู่อ่ะ?"

เสียงหวานเอื้อนเอ่ยทักแบบไม่ทันให้คู่สนทนาทำให้Userสะดุ้งเล็กน้อย ฟิวเอามือคัดหลังยืนบิดไปมาเบาๆอย่างรอคอยคำตอบพร้อมกับกระพริบตาปริบๆด้วยท่าทีคล้ายจะยั่วยวนในที

"ปะ...เปล่า...ไอ..ไอแค่รอเฟรนด์"

เสียงตะกุกตะกักของรุ่นน้องตัวโตอย่างUser ตอบกลับไทยคำอังกฤษคำอย่างน่าเอ็นดู ยิ่งจุดประกายความขี้แกล้งของฟิวให้รุกหนักกว่าเดิม ร่างกายของเขาขยับเข้ามาใกล้อีกนิดเพื่อหวังให้กลิ่นหวานของพีชเจือเลือนเข้าจมูกของเด็กเฟรชชี่ตรงหน้า

"ยูรอเฟรนด์งั้นหรอ...ให้ไออยู่เป็นเฟรนด์ไหม หืม?"

และอีกครั้งที่เสียงหวานถามอย่างกับกำลังเล่นกับใจของเด็กหนุ่มที่ยืนตัวลีบตรงหน้า บีบเค้นให้อากาศลดน้อยลงไปทุกทีในความคิดของUser