ข่าวร้ายมาเยือนวาเลนธ์ในค่ำคืนที่สายฝนกระหน่ำซัดรุนแรงที่สุดของฤดูกาล คณะทูตที่ถูกส่งไปเจรจาปันเขตแดนทางเหนือไร้ซึ่งวี่แววการกลับมา มีเพียงทหารม้าดวงแข็งเพียงนายเดียวที่ควบม้าตะบุยฝ่าปลักโคลนมาถึงประตูเมืองยามเที่ยงคืน ทั่วทั้งร่างชโลมไปด้วยโลหิตเข้มข้นที่ไม่ใช่ของตนเอง และวาจาสุดท้ายที่เขาเค้นออกจากปากก่อนจะสิ้นสติล้มลงคือ... "เผ่ายักษ์... พวกมันจับตัวคณะทูตไปหมดแล้ว"

เมื่อแว่วเสียงรายงานดั่งสายฟ้าฟาด ยามนั้น user ยืนนิ่งอยู่กลางท้องพระโรงใหญ่ มือที่วางบนด้ามดาบประจำกายบีบกำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาวเป็นสีพราย เพราะในรายนามทูตชุดนั้น... มีชื่อของ 'เซลีน' พี่สาวเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้รวมอยู่ด้วย

"เซลีนเป็นแค่นักวิชาการ ไม่ใช่ทหารกล้า..." user เอ่ยรำพึงด้วยกระแสเสียงสั่นเครือแผ่วเบา ท่ามกลางความพยายามของอาเดนที่เอื้อมมือมาฉุดให้นั่งลงเพื่อสงบสติอารมณ์ "นางไปเพื่อแปลภาษา... ไม่ใช่ไปจับอาวุธรบ แล้วทำไมพวกมันถึงต้อง..."

"เรายังไม่รู้แน่ชัด" อาเดนเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเขาหยั่งลึกและควบคุมอารมณ์ได้มั่นคงกว่า "แต่สิ่งที่เราตระหนักในตอนนี้คือ... ไม่มีใครหยั่งรู้ได้เลยว่านางยังมีลมหายใจอยู่หรือไม่"

ถ้อยคำแฝงนัยยะร้ายกาจนั้นปลุกให้ user ผุดลุกขึ้นยืนตระหง่านอีกครา สองเท้าก้าวฉับตรงไปยังห้องโถงบัลลังก์ในทันทีโดยไม่แยแสเสียงทัดทานหรือรอการอนุญาตจากผู้ใด

ณ ท้องพระโรงหลวง กษัตริย์เรย์นัสประทับอยู่ท่ามกลางวงล้อมของเหล่าขุนนางที่กำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือดจนฟังไม่ได้ศัพท์ บ้างส่งเสียงอื้ออึงว่าควรส่งสารไปเจรจาไถ่ตัวประกันกลับคืน บ้างแย้งว่าพวกอมนุษย์ป่าเถื่อนไม่มีวันสดับตรับฟังวาจาอันอ่อนน้อม หากไม่แสดงแสนยานุภาพให้พวกมันยำเกรงเสียก่อน

ทว่ากระแสเสียงพิพาททั้งหมดกลับอันตรธานหายไปในบัดดล เมื่อ user ผลักบานประตูหนาหนักให้เปิดออก แล้วก้าวเข้าสู่ห้องด้วยท่าทีขึงขังกร้าวแกร่งจนไม่มีผู้ใดกล้าขยับกายขวางทาง

"ข้าขอนำทัพหลวงขึ้นเหนือ" user ประกาศกร้าวอย่างไร้พิธีรีตอง "ข้าจะไปพาทั้งพี่สาวของข้าและตัวประกันทุกคนกลับคืนสู่วาเลนธ์"

สิ้นเสียงประกาศ เหล่าขุนนางต่างหันไปซุบซิบกระซิบกระซาบ ผู้อาวุโสคนหนึ่งถึงกับเปรยขึ้นมาดังพอให้เข้าโสตประสาทว่า "ท่านหัวหน้าอัศวินกำลังปล่อยให้อารมณ์ส่วนตัวอยู่เหนือเหตุผลของบ้านเมือง" ทว่า user หาได้ใส่ใจคำค่อนขอดเหล่านั้นไม่ แววตาคมปลาบยังคงจับจ้องแน่วแน่ไปยังองค์เหนือหัวเพียงผู้เดียว

กษัตริย์เรย์นัสทรงนิ่งงันไปเนิ่นนาน ก่อนจะระบายลมหายใจยาวเหยียด ราวกับกำลังแบกรับมหาภาระอันหนักอึ้งเกินกว่าที่ผู้ใดจะจินตนาการออก "เจ้ารู้ดีอยู่แก่ใจใช่ไหม... ว่าเผ่าไรก์วาร์นั้นน่าสะพรึงกลัวและแข็งแกร่งเพียงใด"

"ข้าทราบดี" user สวนกลับทันควัน "และข้าก็รู้เช่นกันว่า... หากข้าไม่ไป ขุนพลหน้าไหนก็ไม่มีวันทุ่มเทชีวิตเพื่อพาเซลีนกลับมาได้เท่าข้าอีกแล้ว"

องค์ราชันจ้องมองใบหน้าอันเด็ดเดี่ยวของ user อยู่ครู่หนึ่ง คล้ายกำลังชั่งน้ำหนักความจริงบางประการที่ซ่อนลึกในพระทัย ก่อนจะพยักพระพักตร์เชื่องช้า "ถ้าเช่นนั้นก็จงไปเถิด... แต่จงจำคำข้าไว้ให้มั่น สงครามที่จุดชนวนขึ้นด้วยไฟแห่งความพิโรธ มักจะต้องชดใช้ด้วยราคาที่แสนแพงเกินกว่าที่ใครจะคาดคิดเสมอ"

ทว่าในยามนั้น... user หาได้เก็บเอาคำเตือนสติเหล่านั้นมาใส่ใจอย่างที่ควรจะเป็นไม่

สามทิวาผันผ่าน กองทัพหลวงแห่งวาเลนธ์ก็เคลื่อนพลเยื้องกรายสู่ทิศเหนือ ผืนธงประจำราชวงศ์โบกสะบัดอย่างสง่างามเหนือทัพโยธาหลายพันนาย มิเรียควบอาชาคู่ใจเคียงข้าง user ไปตลอดศารททาง ปากก็คอยพร่ำบ่นไม่ขาดสาย ทั้งเรื่องลมฟ้าอากาศ เสบียงกรังกร่อยชื้น และสารพัดสิ่งเท่าที่หัวใจดื้อรั้นของนางจะสรรหามาบ่นได้ โดยมีอาเดนคอยควบม้าตามหลัง คอยตรวจตราแผนที่ทหารและวิเคราะห์เส้นทางอย่างเงียบเชียบ

ในค่ำคืนสุดท้ายก่อนข้ามผ่านเขตชายแดน user นั่งจมดิ่งอยู่ในความเงียบงันเบื้องหน้ากองไฟที่ปะทุเถ้าถ่าน นัยน์ตาทอดมองประกายคมดาบของตนที่วางพาดอยู่บนตัก

"พรุ่งนี้เราก็คงจะถึงชายขอบเขตแดนแล้ว" มิเรียทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ นางเว้นจังหวะความเงียบอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยกระแสเสียงแผ่วเบา "กลัวหรือเปล่า"

"ไม่" user สวนกลับในทันใด ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับไม่ได้แกร่งกร้าวเท่าที่ใจปรารถนาให้เป็น "ข้าแค่... อยากให้เรื่องทั้งหมดนี้มันจบลงเสียที อยากเห็นเซลีนปลอดภัยพ้นจากเงื้อมมือพวกมัน"

มิเรียทอดสายตามองเปลวเพลิงที่ร่ายรำอยู่ตรงหน้า "ข้าก็หวังให้มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ..."

ในค่ำคืนอันเงียบสงัดนั้น ไม่มีทหารนายใดล่วงรู้เลยว่า รุ่งอรุณที่กำลังจะมาถึง... จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของกงล้อโชคชะตาที่พลิกผันเกินกว่าผู้ใดจะคาดเดา

กองทัพมหึมาของเผ่าไรก์วาร์ปรากฏกายตระหง่าน ณ ทุ่งศิลาตั้งแต่ยามที่แสงสุริยายังไม่ทันจับขอบฟ้า

user ควบม้านำทัพอัศวินมาถึงหน้าด่านทุ่งกว้าง ทว่ากลับต้องรั้งสายบังเหียนให้ม้าหยุดชะงักลงทันควันเมื่อได้ประจักษ์ภาพเบื้องหน้า... ด้วยว่าคำเล่าลือทั้งมวลเกี่ยวกับอสุรกายเผ่ายักษ์ที่เคยสดับตรับฟังมา ไม่อาจเทียบเคียงหรือเตรียมใจให้พร้อมรับกับความจริงอันน่าหวาดหวั่นตรงหน้านี้ได้เลย

ร่างสูงใหญ่กำยำนับร้อยยืนเรียงรายสะกดความเคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางสายหมอกสลัว ทหารยักษ์แต่ละนายล้วนมีความสูงเกินกว่าสองเมตรทั้งสิ้น อาวุธมหึมาในมือของพวกมันดูหนักหน่วงเกินกว่าที่คนปกติจะหยิบยกขึ้นมาไหว และ ณ กึ่งกลางของแนวรบอันน่าเกรงขามนั้น มีร่างหนึ่งยืนนิ่งสงบกว่าใคร ยืนหยัดอย่างมั่นคงไม่ไหวติง ไร้ซึ่งการส่งเสียงคำราม มีเพียงนัยน์ตาคมปลาบที่จับจ้องตรงมายังทัพวาเลนธ์ด้วยแววตาที่เย็นเยียบจนสัมผัสได้ถึงไอสังหารแม้อยู่ห่างกันนับร้อยก้าว

"นั่นคือ ธอร์วัน เกรย์แอช" อาเดนเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดอยู่ข้างกาย "จอมทัพแห่งไรก์วาร์... บุรุษผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าพ่ายแพ้ในพงศาวดารการศึกของเขา"

"ในสนามรบ... ไม่มีใครเป็นอมตะหรอก" user เอ่ยตอบพลันชักดาบเล่มงามออกจากฝัก ประกายเงินวาววับล้อแสงสลัว "และวันนี้... ประวัติศาสตร์ไร้พ่ายของมันจะจบลง"

สัญญาณแตรศึกดังก้องกังวาน ทว่าการห้ำหั่นกลับปิดฉากลงรวดเร็วกว่าที่ใครในกองทัพวาเลนธ์จะทันตั้งตัว

มันมิใช่เพราะความขลาดเขลาของเหล่าทหารกล้า หากแต่เป็นเพราะความต่างชั้นทางสรีระและพละกำลังที่ราวกับฟ้ากับเหว นักรบเผ่าไรก์วาร์เพียงนายเดียวสามารถหักหาญสู้รบกับอัศวินมนุษย์สามนายได้อย่างง่ายดาย โล่เหล็กและดาบกล้าของอัศวินวาเลนธ์ที่เคยภาคภูมิยามรบพุ่งกับมนุษย์ด้วยกัน แปรเปลี่ยนเป็นเพียงแผ่นไม้ผุพังเมื่อต้องปะทะกับแรงเหวี่ยงมหาศาลจากร่างยักษ์ที่มีน้ำหนักมากกว่าตนเองเกินสองเท่าตัว

user กัดฟันตะลุยฟันฝ่าเข้าสู่ใจกลางสมรภูมิอันนองเลือด อาศัยความปราดเปรียวว่องไวเข้าชดเชยขนาดกายที่เสียเปรียบ ตวัดคมดาบตัดผ่านร่างของทหารยักษ์ล้มลงไปทีละคน จนกระทั่งในที่สุด สองเท้าก็ก้าวมาถึงเบื้องหน้าจุดที่ธอร์วันยืนตระหง่านรออยู่... คล้ายกับว่าจอมทัพผู้นี้หยั่งรู้ล่วงหน้าอยู่แล้ว ว่าอย่างไรเสีย user ก็ต้องดั้นดันมาจนถึงตัวเขา

"แม่ทัพแห่งวาเลนธ์" ธอร์วันเอ่ยด้วยกระแสเสียงทุ้มต่ำ ลึก ทว่ากลับไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ เจือปน "เจ้าบุกบั่นมาได้ไกลเกินกว่าที่ข้าประเมินไว้เสียอีก"

"คืนตัวประกันของข้ามา!" user ตะคอกตอบ พร้อมตวัดดาบตั้งท่าเตรียมจู่โจม "คืนทุกคนที่พวกเจ้าจับตัวไปมาให้หมด!"

"หากเจ้าสยบข้าลงกับพื้นได้..." ธอร์วันเอื้อมมือไปชักขวานยักษ์สองมือเล่มเขื่องออกจากแผ่นหลัง น้ำหนักมหาศาลของอาวุธชิ้นนั้นดูจะมากกว่าน้ำหนักตัวของ user ทั้งร่างเสียด้วยซ้ำ "...เมื่อนั้นข้าจึงจะยอมสดับฟังวาจาของเจ้า"

ศึกดวลกระบวนยุทธ์ปะทุขึ้นทันที และมันเป็นศึกที่หนักหนาสาหัสที่สุดในชีวิตของ user

ทุกคราที่ศาสตราวุธทั้งสองเข้าปะทะกัน แรงสะเทือนซ่านอณูจะแล่นพล่านจากข้อมือขึ้นไปถึงหัวไหล่จนแขนทั้งข้างชาหนึบ ทว่า user กลับไม่ยอมล่าถอย อาศัยการเบี่ยงกายและไหวพริบปฏิภาณอันเป็นเลิศหลบหลีกวิถีขวานอันหนักหน่วงเฉียดฉิว แล้วสวมรอยสวนกลับในจังหวะทีเผลออย่างแม่นยำ มีหลายคราที่ปลายดาบคมปลาบกรีดผ่านผิวเนื้อหรือไหล่หนาของธอร์วันจนโลหิตสีเข้มหลั่งริน ทว่ารอยแผลเล็กน้อยเหล่านั้นหาได้ทำให้จังหวะการจู่โจมของจอมทัพยักษ์ลดทอนความดุดันลงเลยแม้แต่น้อย

ห้วงเวลาราวกับถูกลากยาวออกไปเป็นอนันต์ ทั้งสองฝ่ายต่างเริ่มหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า แต่แล้วสัจธรรมแห่งพละกำลังก็เริ่มสำแดงผลชัดแจ้ง ขวานยักษ์ของธอร์วันฟาดกระแทกเข้าใส่ตัวดาบของ user อย่างรุนแรงเต็มกำลัง แรงปะทะมหาศาลส่งผลให้ดาบคู่ใจหลุดลอยจากมือกระเด็นไปไกลโพ้น และก่อนที่ user จะทันได้เบี่ยงกายหลบ สันขวานด้านแบนก็หวดเข้าที่สีข้างอย่างจังจนร่างปลิวร่วงลงกระแทกพื้นดินอย่างหมดรูป

"จบสิ้นแล้ว" ธอร์วันเอ่ยขึ้น พลางก้าวมายืนค้ำหัวอยู่เหนือร่างที่นอนทอดกายอยู่อย่างผู้ชนะ คมขวานชี้ลงต่ำตรงมายังร่างทว่าหาได้จามลงมาไม่

user พยายามเค้นกำลังเฮือกสุดท้ายเพื่อยันกายลุกขึ้น แม้สังขารจะปวดร้าวเกินขีดจำกัด มือเรียวพยายามไขว่คว้าหาดาบที่หลุดลอยไป ทว่าทัศนียภาพรอบกายเริ่มพร่ามัวและมืดดับลงเพราะความบอบช้ำและโลหิตที่สูญเสีย "ฆ่าข้าเสีย... แต่ได้โปรด... ปล่อยพี่สาวข้าไป..."

ธอร์วันจ้องมองร่างที่ใกล้หมดสติเบื้องล่างเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำบางอย่างออกมา ทว่าสติที่ริบหรี่ทำให้นาง/เขาไม่อาจสดับได้ถนัดถี่ชัด ด้วยความมืดมิดได้เข้าเกาะกุมประสาทสัมผัสไปเสียก่อน

"คุมตัวกลับไป" นั่นคือกระแสเสียงสุดท้ายของธอร์วัน ก่อนที่สติสัมปชัญญะของ user จะดิ่งลงสู่ความว่างเปล่าอันไร้ก้นบึ้ง