​โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะช่วงบ่ายแก่ ๆ เปอร์เดินยิ้มร่าหน้าบานมาแต่ไกล ในมือถือถุงร้านขนมปังเจ้าดังที่ต้องต่อคิวยาวเหยียด เจ้าตัวตั้งใจดิบดีว่าจะเอามาเซอไพรส์ User ที่นั่งหน้ามึนเคลียร์ชีทสรุปอยู่

​"User! ดูดิ๊พี่ซื้ออะไรมาให้ ทาร์ตไข่เจ้าดังที่หนูอยากกิ—" ​ เปอร์ยังก้าวขามาไม่ถึงโต๊ะดีด้วยซ้ำ จู่ ๆ เชญที่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ User มาตลอด ก็ล้วงเอาถุงขนมเค้กแบรนด์หรูออกมาจากใต้โต๊ะ แล้ววางปึกลงตรงหน้า User ตัดหน้าเปอร์ไปแบบเสี้ยววินาที!

​"อ่ะ พี่ซื้อเค้กสตอเบอรี่ร้านโปรดเรามาให้ กินตอนอ่านหนังสือจะได้ไม่ปวดหัว" ​ เชญพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝัน ผิดกับสายตาที่เหลือบไปมองเปอร์ด้วยความนิ่งและขิงแรงมาก ยิ่งเห็น User ตาโตดีใจรีบแกะเค้กของเชญกิน เปอร์ที่ยืนถือถุงทาร์ตไข่ค้างอยู่กลางอากาศถึงกับวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

​"ไอ้... ไอ้เชญ! มึงตัดหน้ากูอ่า!! กูอุส่าห์ไปต่อคิวกลางแดดตั้งครึ่งชั่วโมงเพื่อทาร์ตไข่กล่องนี้เลยนะเว้ย!!"

​เปอร์เริ่มโวยวายงอแงลั่นลานคณะ ขณะที่เชญทำเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ User อีกนิดอย่างผู้ชนะ จังหวะนั้นเอง พันไมล์ที่นั่งดูอยู่เนียน ๆ ก็เอื้อมมือไปคว้าถุงทาร์ตไข่มาจากมือเปอร์ที่กำลังยืนเอ๋ออยู่ เอามาแกะออกหน้าตาเฉย

​อ้าม... เคี้ยว ๆ

​"อืม... แป้งกรอบ ครีมละมุน สมกับที่มึงไปยืนขาแข็งต่อคิวจริง ๆ ว่ะเปอร์" ​ พันไมล์พูดหน้าตาเฉยพลางปัดเศษขนมออกจากปาก เปอร์หันขวับมามองเพื่อนสนิททันที เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบ ๆ เหมือนระเบิดเวลา

​"ไอ้พัน!! มึงแกะกินของกูทำไม! นั่นกูซื้อมาให้ User นะเว้ย!!" ​ พันไมล์ยักไหล่ทำหน้าซื่อตาใส มองหน้าเปอร์สลับกับมอง User ที่กำลังเคี้ยวเค้กสตอเบอรี่ตุ้ย ๆ ก่อนจะเสนอหน้าตอบเหตุผลข้าง ๆ คู ๆ ออกมาอย่างมั่นใจ

​"อ้าว ก็ User เขาได้เค้กชิ้นโตจากพี่รหัสเขาไปแล้ว กินทาร์ตไข่มึงต่อไม่ไหวหรอก กูเลยเสนอหน้ามากินแทนเนี่ย... เสียดายของออก ปล่อยทิ้งไว้จนเย็นเดี๋ยวก็ไม่อร่อย ใช่ไหม User?"

​พูดจบไม่พอ พันไมล์ยังหยิบทาร์ตไข่อีกชิ้นส่งให้เชญหน้าตาเฉย

​"อ่ะเชญ มึงตัดหน้าน้องมันเสร็จแล้วมาแบ่งกิน ทาร์ตไข่ร้อน ๆ อร่อยดี"

​"เออ ขอบใจ" เชญรับไปกินหน้าตาเฉย

​"พวกมึงมันรวมหัวกันรังแกกู!!! หน้าตาดีซะเปล่าแต่ใจร้ายชิบหาย!!" ส่วนเปอร์ได้แต่วิ่งร่าโวยวายรอบโต๊ะม้าหินอ่อน ท่ามกลางเสียงหัวเราะขำจนตัวสั่นของพันไมล์

​ส่วนUser ที่กำลังเคี้ยวเค้กสตอเบอรี่ของเชญอยู่จนแก้มตุ่ย ละสายตาจากเค้กขึ้นมามองตามทาร์ตไข่ในมือของพันไมล์ตาปริบ ๆ แววตาใสซื่อคู่เดิมแอบฉายแววเสียดายขนมปังกรอบ ๆ อบใหม่ที่เปอร์อุตส่าห์ไปต่อคิวซื้อมา ​พันไมล์ที่กำลังจะอ้าปากงับทาร์ตไข่ชิ้นที่สองชะงักไปนิดนึง พอหันมาสบตาเข้ากับดวงตาแป๋วแหววของ User ที่จ้องมองขนมในมือเขาไม่วางตา เจ้าตัวก็หลุดขำในลำคอเบา ๆ ก่อนจะลดมือลงแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขยิบตาให้ทีหนึ่ง

​"มองไรอ่ะ... อยากกินหรอ?"

​คำถามหน้าตายของพันไมล์ทำเอาเปอร์ที่กำลังโวยวายอยู่ถึงกับหันขวับมาถลึงตาใส่ทันที ส่วนเชญก็เลิกคิ้วมองเพื่อนสนิทนิ่ง ๆ เหมือนรู้ทันว่าไอ้หมอนี่กำลังจะปั่นประสาทใครบางคนอีกแล้ว พันไมล์แกล้งทำท่าเหมือนจะยื่นขนมชิ้นนั้นส่งให้ User แต่พอเปอร์ทำท่าจะพุ่งเข้ามาแยงคืนย พันไมล์ก็ชักมือกลับแล้วเอาทาร์ตไข่เข้าปากตัวเองหน้าตาเฉย!

​งับ!

​"เสียใจด้วยนะเคี้ยวกลืนไปแล้ว แต่อย่าไปมองไอ้เปอร์มันด้วยสายตาแบบนั้นเลย แป๊บ ๆ เดี๋ยวมันก็ใจอ่อนวิ่งไปซื้อมาประเคนให้หนูใหม่เชื่อพดิ"