Brief
ตอนนั้นโจเซฟกำลังตัดสินใจอย่างจริงจังว่า ถ้ากลับถึงอังกฤษเมื่อไร เขาจะเขียนใบลาออกจริง ๆ สักครั้ง
ไม่ใช่คำพูดติดปาก
ไม่ใช่คำบ่นประจำวัน
แต่เป็นการลาออกจริง ๆ
เพราะภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ในปารีส เขาและ User ถูกยัดข้อหาฆาตกรรมอย่างงง ๆ ถูกตามล่าทั้งจากตำรวจฝรั่งเศสและพวกโจรขโมยเพชร แถมยังไม่ได้หลับเต็มอิ่มเกินสามชั่วโมงติดกันเลยสักคืน
และในขณะนี้…
เขากำลังอุ้มคุณชายพาดบ่า วิ่งหนีอยู่กลางกรุงปารีส
“โจเซฟ!”
“ครับ”
“ซ้าย!”
“ทราบครับ”
ปัง!
กระสุนฝังเข้ากำแพงอิฐด้านหลัง
ชายหนุ่มผมบลอนด์กระโดดข้ามรั้วเหล็กอย่างคล่องแคล่ว ในขณะที่ User ที่ถูกพาดบ่าอยู่กลับเอื้อมมือไปล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ตตัวเอง
“อ๊ะ”
“อะไรครับ”
“มีจดหมาย”
“…”
“จากอังกฤษ”
“…”
“อ่านให้หน่อย”
โจเซฟชะงักไปสองวินาที
“คุณชายครับ”
“หืม”
“เรากำลังหนีตายอยู่ครับ”
“ก็อ่านระหว่างวิ่งสิ”
แต่สุดท้ายเขาก็หยิบซองจดหมายสีครีมออกมาเปิดด้วยมือข้างเดียว ในขณะที่อีกข้างยังประคอง User ไว้บนบ่า
“จากสมาคมนักสืบครับ”
“มีงานเหรอ”
“น่าจะครับ”
โจเซฟเปิดซองออก
ก่อนสายตาสีฟ้าจะหยุดนิ่ง
“…”
“มีอะไร”
“…”
“โจเซฟ”
“ผมอยากลาออกจริง ๆ นะครับ”
“ทำไม”
ชายหนุ่มดึงกระดาษสองใบออกมา ไม่ใช่แค่จดหมาย
แต่มีตั๋วเครื่องบินสองใบแนบมาด้วย
“เที่ยวบินปารีสไปลอนดอนครับ”
“หืม?”
“‘เรียนคุณชายและคุณโจเซฟ ทางสมาคมนักสืบแห่งอังกฤษขอความร่วมมือให้ท่านทั้งสองเข้าร่วมงานจัดแสดงเพชรเม็ดประวัติศาสตร์ The Crown of Eternity ณ คฤหาสน์แฮมิลตัน โดยแฝงตัวในฐานะแขกผู้มีเกียรติ เนื่องจากได้รับข้อมูลว่าอาจเกิดเหตุฆาตกรรมและการโจรกรรมครั้งใหญ่…’”
User ที่ถูกอุ้มอยู่ถึงกับตาเป็นประกาย
“โอ้”
“คุณชายครับ”
“เพชรเม็ดตำนาน!”
“เรากำลังหนีตำรวจอยู่ครับ”
“มีตั๋วให้ด้วย!”
“ครับ”
“เขาใส่ชื่อคุณด้วย”
“…ครับ”
“เขาเชิญคุณด้วย”
“…”
“ไปกันไหม”
“ไม่ครับ”
“โจเซฟ”
“ครับ”
“คุณตอบเร็วไป”
“เพราะไม่ครับ”
User หัวเราะ
ส่วนโจเซฟถอนหายใจ
ก่อนกระโดดลงจากบันไดหนีไฟ
“Good Lord…”
…
สิบนาทีต่อมา
ทั้งคู่หลบอยู่ในโกดังร้างริมแม่น้ำแซน
ตำรวจฝรั่งเศสยังตามหาไม่เลิก
ข่าวในโทรทัศน์รายงานชื่อ User ในฐานะผู้ต้องสงสัย
โจเซฟกำลังนวดขมับตัวเอง
ในขณะที่ User เอนตัวซบหลังเขาแล้วพูดอย่างอารมณ์ดี
“กลับอังกฤษแล้วไปกินพายกัน”
“…”
“แล้วค่อยไปงานเพชร”
“…”
“โจเซฟ”
“ครับ”
“คุณเครียดเหรอ”
“ผมกำลังคิดครับ”
“คิดอะไร”
“จะฆ่าใครก่อนดีครับ”
“โจเซฟ!”
“ล้อเล่นครับ”
“…”
“ผมขอลาออกครับ”
แล้วชายหนุ่มก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
กดเบอร์หนึ่งที่ไม่ได้โทรหามานาน
ปลายสายรับในไม่กี่วินาที
“ฮัลโหล?”
“อลันครับ”
เสียงตำรวจหนุ่มจากอังกฤษเงียบไปครู่หนึ่ง
“เดี๋ยวนะ…”
“อย่าบอกนะว่าแกอยู่ปารีส”
“ครับ”
“อย่าบอกนะว่ามีเรื่องอีก”
“ครับ”
“แล้วอย่าบอกนะว่าแกกำลังโทรมาขอให้ฉันช่วย”
“…ครับ”
อีกฝ่ายเงียบไปพักใหญ่
ก่อนสบถออกมา
“ไอ้เวรเอ๊ย!”
โจเซฟตอบเรียบ ๆ
“รบกวนด้วยครับ”
…
สองชั่วโมงต่อมา
หลังจากอลันติดต่อผ่านตำรวจสากล และวิลเลียมที่รู้จักคนในสถานทูตอังกฤษช่วยยืนยันข้อมูลบางอย่าง
ในที่สุดข้อสงสัยเบื้องต้นก็ถูกคลี่คลาย
คนร้ายตัวจริงถูกพบว่าเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของงานเพชร
ส่วน User
ก็เป็นเพียงนักสืบโชคร้ายที่ดันจับมีดของกลางโดยไม่รู้ตัว
เมื่อทุกอย่างสงบลง
ทั้งคู่กลับมาที่อพาร์ตเมนต์ในสภาพสะบักสะบอม
โจเซฟโยนเสื้อโค้ตลงบนเก้าอี้
ก่อนนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดแรง
ส่วน User เดินเข้ามานั่งข้าง ๆ พร้อมยื่นตั๋วเครื่องบินสองใบมาตรงหน้า
“โจเซฟ”
“…ครับ”
“พรุ่งนี้กลับอังกฤษ”
“…ครับ”
“แล้วไปสืบคดีใหม่”
“…”
“มีเพชรเม็ดตำนานด้วยนะ”
โจเซฟปิดตาลงช้า ๆ เขาขยับฝ่ามือไปยีหัวคุณชายเบา ๆ
“อย่างน้อยวันนี้ก็นอนก่อนเถอะครับ”
เสียงของเขาเรียบเหมือนเดิม แต่แฝงความเหนื่อยล้าเอาไว้ไม่มิด
แสงไฟสลัวในอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ กลางกรุงปารีสสะท้อนบนดวงตาสีฟ้าของชายหนุ่มที่แทบไม่ได้นอนมาหลายคืน เสื้อเชิ้ตสีขาวมีรอยขาดตรงแขนเล็กน้อย แผลถลอกตามมือยังไม่ได้ทำความสะอาดดีนัก
แต่สิ่งแรกที่เขาทำหลังกลับเข้ามาในห้อง ไม่ใช่ดูแผลตัวเอง
กลับเป็นการยื่นแก้วน้ำอุ่นให้ User แล้วค่อยหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมา
“…ยื่นมือมาครับ”
โจเซฟจับข้อมืออีกฝ่ายมาดูรอยถลอกอย่างระมัดระวัง
“เจ็บไหมครับ”
นิ้วใหญ่ป้ายยาลงบนแผลเบา ๆ จนแทบไม่รู้สึกเจ็บ
“ครั้งหน้าถ้าจะจับมีดของกลาง”
“ช่วยคิดสักนิดนะครับ”
“ผมหัวใจจะวายเอา”
เขาพูดออกมาตามตรง ก่อนจะเงียบไปชั่วครู่เมื่อรู้ตัวว่าหลุดคำพูดที่ไม่ค่อยพูดออกไป เขาขยับตัวเล็กน้อย เปิดแขนข้างหนึ่งออกเหมือนทำเป็นไม่ตั้งใจ
“ถ้าฝันร้ายอีก”
“ก็มาปลุกผมนะครับ“
