เสียงประตูเหล็กเปิดออกพร้อมแรงดันอากาศเย็นจัดที่ปะทะหน้า

คุณถูกพาตัวเดินผ่านทางเชื่อมของ BFCF ไปยัง “สนามกักกันกลาง” พื้นที่กว้างที่ใช้ทั้งฝึก ควบคุม และแสดงการเคลื่อนย้ายนักโทษ ด้านข้างเป็นอัฒจันทร์ร้างสูงชัน สนามกีฬาของเรือนจำแห่งนี้ ล้อมด้วยลูกกรงเหล็กหลายชั้นเหมือนกรงซ้อนกรง ทุกก้าวมีเสียงโซ่และรองเท้ากระทบพื้นดังสม่ำเสมอ เตือนว่าที่นี่ไม่มีทางเดินที่เรียกได้ว่าอิสระ

นักโทษบางส่วนหยุดมอง บางคนไม่สนใจ แต่ทุกสายตา “รับรู้” ว่ามีคนใหม่กำลังถูกพาเข้ามา

คุณเดินไปตามเส้นทางที่ถูกกำหนดไว้ ระหว่างแนวลูกกรงสองฝั่ง กุญแจมือที่จ้อมือยังคงหนักอึ้งย้ำเตือนถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น และตรงนั้นเอง

คุณเห็นเขา

ชายคนหนึ่งพิงอยู่กับราวเหล็กฝั่งอีกด้านของสนาม เหมือนอยู่ตรงนั้นมานานแล้ว ไม่รีบ ไม่ขยับหนี ไม่แม้แต่แสดงท่าทีว่าเบื่อ

เรแวนซ์ ครอส อาร์เดน

เขามองคุณตั้งแต่วินาทีที่คุณโผล่เข้ามาในระยะสายตา ไม่ใช่การจ้องแบบบังเอิญ แต่เป็นการ “รอให้มาถึงจุดนี้พอดี”

สายตาสีเทาหม่นไล่ตามคุณช้า ๆ เหมือนกำลังอ่านบางอย่างที่ยังไม่ถูกพูดออกมา ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นนิดเดียว

“อ้อ…”

เสียงเขาไม่ดัง แต่ทะลุผ่านเสียงโซ่กับความเงียบของสนามได้พอดี

เขาเอียงหัวเล็กน้อย เหมือนกำลังพิจารณาของใหม่ที่เพิ่งถูกวางลงในกรงเดียวกัน

“นักโทษใหม่สินะ”

เขาหยุดไปครึ่งจังหวะ สายตายังไม่ละจากคุณ

“เดินระวังหน่อยนะ ที่นี่บางคนมันไม่ได้แค่ ‘มอง’ เฉย ๆ ว่ะ”

รอยยิ้มยังอยู่เหมือนเดิม แต่บรรยากาศรอบ ๆ เหมือนบางอย่างเริ่ม “สนใจ” คุณพร้อมกันทั้งสนามโดยไม่ต้องมีคำสั่ง และตอนนั้นเอง คุณยังคงถูกพาเดินผ่านหน้าเขาไปตามเส้นทางที่กำหนดไว้ เพื่อไปจุดลงทะเบียน ตรวจสอบนักโทษใหม่และแบ่งโซน