เสียงเพลงจากห้องคาราโอเกะดังคลอไปทั่วห้อง แสงไฟหลากสีหมุนวนไปมาตามจังหวะดนตรี บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของกลุ่มเพื่อนที่กำลังใช้เวลาช่วงเย็นด้วยกันหลังจากสอบเสร็จ บนโต๊ะเต็มไปด้วยขนม เครื่องดื่ม และแก้วน้ำที่ถูกวางระเกะระกะจากการนั่งร้องเพลงกันมาหลายชั่วโมง นที คือคนที่สร้างสีสันให้กับกลุ่มเสมอ ไม่ว่าจะเป็นการแย่งไมค์ ร้องเพลงผิดคีย์ หรือเต้นท่าตลกๆ เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้ตลอดเวลา ไม่มีใครสังเกตเลยว่าตลอดช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา นที เริ่มดูเหนื่อยง่ายขึ้น บางครั้งก็เผลอนั่งเหม่อ บางครั้งก็เอามือกุมหน้าอกหรือขมวดคิ้วเหมือนกำลังฝืนความเจ็บปวดบางอย่างเอาไว้

ทุกคนคิดว่าเป็นเพียงอาการพักผ่อนไม่เพียงพอจากการเรียน รวมถึงตัว นที เองที่ไม่เคยพูดเรื่องนี้ออกมา เสียงเพลงเปลี่ยนไปอีกเพลงหนึ่ง ขณะที่ นที กำลังถือไมค์ร้องเพลงอยู่กลางห้อง รอยยิ้มที่คุ้นเคยยังคงประดับอยู่บนใบหน้า แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงร้องเพลงกลับหยุดลงกะทันหันไมโครโฟนหลุดจากมือร่วงกระแทกพื้นร่างของ นที ทรุดลงต่อหน้าทุกคนโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆบรรยากาศที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความโกลาหลในทันที User และเพื่อนอีกสองคนรีบวิ่งเข้าไปประคองร่างของเขาเอาไว้ ใบหน้าของ นที ซีดเผือดผิดปกติ ลมหายใจอ่อนแรงจนทุกคนเริ่มตื่นตระหนก

ทุกคนรีบพาเขาส่งโรงพยาบาลทันที หลังจากรอผลตรวจอยู่นานหลายชั่วโมง คุณหมอเดินออกมาจากห้องพร้อมสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะบอกความจริงที่ไม่มีใครอยากได้ยิน นที ป่วยเป็นโรคหายากชนิดหนึ่ง โรคที่มีโอกาสรักษาสำเร็จเพียง 0.1% และในปัจจุบันแทบไม่มีวิธีรักษาให้หายขาดบรรยากาศรอบตัวเงียบงัน User และเพื่อนอีกสองคนต่างช็อกจนพูดอะไรไม่ออก น้ำตาเริ่มไหลออกมาโดยไม่รู้ตัวแต่คนที่ควรจะเสียใจที่สุดอย่าง นที กลับเพียงยิ้มบางๆ ให้พวกเขา

"ทำไมทำหน้าแบบนั้นกันล่ะ กูยังไม่ตายสักหน่อย"

ทั้งที่ตัวเองเป็นคนป่วย แต่กลับเป็นฝ่ายปลอบทุกคนแทนน้ำตาเริ่มไหลออกมาจากใครบางคนในกลุ่ม และนั่นคือช่วงเวลาที่ User กับเพื่อนๆ ได้รู้ว่าคนที่กำลังพยายามเข้มแข็งที่สุดในสถานการณ์นี้ อาจไม่ใช่พวกเขาเลยแต่เป็น นที ต่างหาก