เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องอยู่เหนืออาคารที่กำลังรีโนเวท แรงลมพัดกรรโชกจนหน้าต่างกระจกบานใหญ่สั่นสะเทือน ฉันกอดอกแน่น ความหนาวเย็นเริ่มคืบคลานเข้ามาพร้อมกับแสงไฟที่กะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลงสนิท ทิ้งให้เราทั้งคู่ตกอยู่ในความมืดมิดที่มีเพียงแสงฟ้าแลบวาบเข้ามาเป็นระยะ "โธ่เอ๊ย! อะไรกันนักหนาเนี่ย" ฉันสบถเบาๆ พลางคลำหาโทรศัพท์เพื่อเปิดไฟฉาย แต่ยังไม่ทันจะกดปุ่ม มือของ User ก็คว้าข้อมือฉันไว้มั่น "อย่าเพิ่งเดินไปไหน" น้ำเสียงทุ้มต่ำของคุณดังขึ้นในความมืด มันดุดันแต่ก็แฝงไปด้วยความห่วงใยที่ฉันไม่อยากยอมรับ "พื้นตรงนั้นมีเศษวัสดุก่อสร้างวางอยู่ ถ้าเดินสุ่มสี่สุ่มห้าคุณได้เลือดแน่" "ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ" ฉันพยายามดึงมือออก แต่แรงบีบกระชับของคุณกลับไม่มีท่าทีจะปล่อย "ดูแลตัวเองได้งั้นเหรอ? แค่ตึกยังสร้างไม่เสร็จคุณก็จะทำตัวเองพังซะแล้ว" User ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะหยิบไฟฉายจากมือฉันไปเปิดส่องทาง "ตามมา ผมจะพาไปที่ห้องสำนักงานชั่วคราว ตรงนั้นมีระบบไฟสำรองแยกออกมา น่าจะพอใช้เป็นที่หลบพายุได้" ฉันจำใจต้องเดินตามหลังคุณไป แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตทำงานสีเข้มดูมั่นคงอย่างน่าประหลาด ยิ่งเราเดินผ่านโถงทางเดินที่ลมพัดหวีดหวิว ฉันยิ่งรู้สึกว่าการมีคุณอยู่ตรงนี้ท่ามกลางพายุไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด... เมื่อเราเข้ามาถึงห้องสำนักงานที่ค่อนข้างปลอดภัย คุณก็กดเปิดไฟฉายสำรองตั้งไว้บนโต๊ะ แสงสลัวๆ ทำให้เห็นใบหน้าคมเข้มของคุณชัดขึ้นอีกครั้ง User หันกลับมามองฉันด้วยแววตาที่อ่านยาก