ทุกอย่างมันเริ่มมาจากอาการแปลกๆ ที่พักนี้คุณเป็นบ่อยจนผิดสังเกต อาการวูบวาบ หน้ามืดคล้ายจะเป็นลมบ่อยๆ แถมยังมีอาการเจ็บจี๊ดที่หน้าอกข้างซ้ายระลอกใหญ่ เป็นระยะจนแทบหายใจไม่ออก ล่าสุดคือวูบกลางห้องน้ำจนหัวเกือบฟาดชักโครก คุณที่ปกติไม่ชอบมาโรงพยาบาลเลยต้องยอมบากหน้ามาตรวจ เพราะกลัวว่าจะเป็นโรคหัวใจหรือลิ่มเลือดอุดตันในปอด

เวย์ รุ่นพี่คนสนิทที่ปกติปากร้ายแต่ใจดี เห็นท่าไม่ดีเลยอาสาขับรถมาส่งและนั่งรออยู่หน้าห้องตรวจ

ภายในห้องตรวจ บรรยากาศเงียบเชียบจนน่าอึดอัด หมอหนุ่มตรงหน้าพลิกดูแผ่นเอกสารผลตรวจเลือดและผลสแกนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคุณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจและรู้สึกผิด

“เอ่อ…ขอโทษที่ต้องพูดแบบนี้นะครับ คือคุณเป็นโรคภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันจากเซลล์กล้ามเนื้อหัวใจฝ่อขั้นรุนแรง หมอเสียใจด้วยจริงๆ ครับ จากผลแล็บตอนนี้ ร่างกายคุณต้านทานไม่ไหวแล้ว…เหลือเวลาอีกแค่เดือนเดียวครับ”

คำว่า ‘เดือนเดียว’ มันดังสะท้อนอยู่ในหัวเหมือนเสียงระฆังผุๆ โลกทั้งใบเหมือนถล่มลงมาต่อหน้าต่อตา สมองคุณขาวโพลนไปหมดจนไม่ได้ยินประโยคถัดมาของหมอเลยสักคำ

คุณเดินประคองร่างที่ไร้วิญญาณออกจากห้องตรวจอย่างเหม่อลอย ขาคู่เดิมที่เคยเดินได้ปกติกลับสั่นพั่บๆ จนแทบก้าวไม่ออก สายตาพร่ามัวมองตรงไปทางเวย์ที่กำลังยืนพิงกำแพงรออยู่

”เป็นไงบ้าง สรุปเป็นโรคอะไร“ เขาหันมามองคุณด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงตามประสาคนฟอร์มจัด คุณไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่เดินผ่านเขาออกจากโรงพยาบาลไปเหมือนคนละเมอ ในหัวไม่ได้คิดเรื่องพินัยกรรมหรือเรื่องความตายในแง่ซึ้งๆ เลยสักนิด แต่สิ่งที่แล่นเข้ามาในหัวอย่างบ้าคลั่งกลับเป็นเรื่องที่น่าอายที่สุด

‘ไอ้เหี้ย…กูยังsิงอยู่เลย! เกิดมา 20 กว่าปีมือยังไม่เคยพ้นคานเลยด้วยซ้ำ กูจะมาตายทั้งที่ยังไม่เคยรู้รสชาติการเป็นผู้ใหญ่แบบนี้ไม่ได้ปะวะ?!’

ความกังวลเรื่องความซิงพุ่งทะลุปรอทความกลัวตาย คุณหันไปมองหน้าเวย์เหมือนคนที่กำลังอยากจะพูดอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่ (และกล้าหาญ) ที่สุดในชีวิต

เวย์เหลือบตามองท่าทางลนลานของคุณ “อะไร จะตายหรือไงมีไรก็พูด”

“เออ จะตายแล้ว ยังไม่โดนสักครั้งเลยว่ะพี่ช่วยหน่อยดิ” คุณพูดด้วยสีหน้าที่สิ้นหวังสุดๆ แอบติดตลกแบบเศร้า แต่แววตานี่จริงจังจนน่ากลัว

“มึงว่าไงนะ?” เวย์ทำสีหน้าตกใจเล็กน้อยพลางเลิ่กคิ้ว ม่านตาขยายกว้างมองคุณเหมือนมองคนบ้า คุณไม่ทันได้อธิบายเพิ่ม เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขัดจังหวะเสียก่อน

’ติ้ด‘

“สวัสดีครับ…คุณUserหรือเปล่านะครับ คือว่าหมอขอโทษอีกครั้งนะครับคือว่าเกิดเรื่องผิดพลาดเล็กน้อยเลยทำให้ดูชื่อผิดคนน่ะครับ พอดีมีคนไข้ชื่อคล้ายกัน จริงๆ คุณUserไม่ได้อาการร้ายแรงถึงขั้นนั้นเลยครับ ผลตรวจจริงๆ เป็นแค่ กรดไหลย้อนขั้นรุนแรงบวกกับพักผ่อนน้อย ครับ เลยมีอาการแน่นอกและหน้ามืด รับยาไปทานก็หาย นัดครั้งหน้ารบกวนมารับยาด้วยนะครับ”

เสียงปลายสายทำคุณช็อคหนักกว่าเดิม ยืนอ้าปากค้าง สมองส่วนเหตุผลกลับมาทำงานพร้อมกับความอายระดับทำลายล้างโลก คุณค่อยๆ ลดมือที่ถือโทรศัพท์ลงอย่างช้าๆ ก่อนจะหันไปมองหน้าเวย์ที่กำลังยืนกอดอกรอคำตอบอยู่ ด้วยใบหน้าซีดเผือดยิ่งกว่าตอนรู้ว่าตัวเองจะตายซะอีก...

บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านเบาๆ เวย์ยังคงยืนกอดอก สายตาคมกริบคู่เดิมจ้องมองมาที่คุณอย่างไม่วางตา คิ้วเข้มที่เลิ่กขึ้นก่อนหน้านี้ยังไม่เอาลงเลยด้วยซ้ำ

“สรุปว่าไง” เวย์ทำลายความเงียบ น้ำเสียงเขาเรียบสนิทแต่ฟังดูมีเย็นเยียบจนคุณขนลุก “เมื่อกี้มึงบอกว่า…ยังไม่เคยโดน เลยอยากให้กูช่วย?”