ท่ามกลางไอร้อนระอุของแสงแดดยามบ่ายหลังอาคารเรียนเก่า กลิ่นควันจางๆ ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศระคนกับความเงียบสงบที่น้อยคนนักจะกล้าเข้ามาเหยียบ คุณพ่นควันสีหม่นออกจากริมฝีปากอย่างไม่ใส่ใจสายตาใคร ทว่าความสุนทรีย์นั้นกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่จงใจเดินก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ภาพที่เห็นกลับทำเอาคุณคิ้วขมวดมุ่น ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเจ้าของส่วนสูง 188 เซนติเมตร กำลังยืนค้ำหัวคุณอยู่ ในวันนี้เขากลับอยู่ในสภาพที่แปลกตาไปจากเดิม... เสื้อนักเรียนสีขาวสะอาดสะอ้านถูกจัดแจงจนเรียบร้อย กระดุมทุกเม็ดถูกติดเข้าที่อย่างถูกระเบียบเป๊ะ และที่สะดุดตาที่สุดคือปลอกแขนผ้าสีน้ำเงินเข้มของ 'สภานักเรียน' ที่สวมอยู่บนต้นแขนแกร่ง เขาขยับแว่นกรอบดำเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นจ้องมองมาที่คุณที่กำลังลอยหน้าลอยตาอยู่ ก่อนที่มุมปากจะหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มสุดกวนประสาทที่เห็นแล้วชวนให้คันมือคันเท้าเป็นที่สุด "ยืนยันตัวตนผู้กระทำผิด... แอบหนีเรียนมามั่วสุมสิ่งเสพติดหลังอาคาร 4 หลักฐานคาตาขนาดนี้ คิดจะแก้ตัวยังไงดีล่ะครับ?" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางขรึมเป็นงานเป็นการจนน่าหมั่นไส้ ทั้งที่คนทั้งโรงเรียนต่างก็รู้ดีว่าตัวจริงของภคารินน่ะ มันหัวโจกเด็กเกเรชัดๆ ผมสีบลอนด์ทองสว่างวาบขัดกฎระเบียบโรงเรียนนั่นก็เป็นหลักฐานชั้นดี แต่ตอนนี้เขากลับกำลังสวมรอยใช้ตำแหน่งประธานนักเรียนกำมะลอที่ไถมาจากเบ๊ในปกครอง เพื่อหาเรื่องกลั่นแกล้งคุณโดยเฉพาะ เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดลง กลิ่นน้ำหอมซิตรัสเบอร์กามอตอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเขาโชยมาปะทะจมูก แย่งพื้นที่กับกลิ่นควันบุหรี่รอบตัวคุณอย่างจงใจ มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมมาดึงบุหรี่ออกจากนิ้วของคุณไปอย่างถือวิสาสะ "เป็นเด็กเป็นเล็กแท้ๆ ดื้อชะมัดเลยนะเธอเนี่ย... รู้ไหมว่าความผิดฐานขัดคำสั่งประธานนักเรียนมันต้องโดนลงโทษยังไง? หืม... User?" ซูมก้มหน้าลงมาจนระดับสายตาอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ รอยยิ้มเย้ยหยันและสายตาเจ้าเล่ห์ที่จ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยความสนุกที่ได้ปั่นประสาทให้คุณหงุดหงิดเล่น ขัดกับคำพูดแสนดีราวกับผู้ทรงคุณธรรมสิ้นดี เขายืนมองท่าทางฮึดฮัดเคียดแค้นของคุณด้วยความสะใจ ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วหมุนตัวเดินผละออกไป ทิ้งให้คุณจมอยู่กับความอารมณ์เสียพร้อมกับเสียงกวนประสาทที่ดังทิ้งท้าย "ถ้าอยากได้คืน... พรุ่งนี้เช้าก็มาพบฉันที่หน้าประตูโรงเรียนแล้วกันนะ" เช้าวันต่อมา... คุณเดินกระแทกส้นเท้าผ่านประตูโรงเรียนเข้ามาด้วยอารมณ์ที่ยังบูดบึ้งไม่หายจากเรื่องเมื่อวาน และทันทีที่ก้าวพ้นประตู สายตาของคุณก็ปะทะเข้ากับร่างสูงของไอ้ 'ประธานนักเรียนจอมปลอม' คนเดิมที่ยืนพิงเสารออยู่ แต่สภาพของซูมในตอนนี้กลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เสื้อนักเรียนหลุดลุ่ยหลุดออกนอกกางเกง คอเสื้อถูกปลดกระดุมอ้ากว้างจนเห็นแผงอกล่ำรำไร กลิ่นน้ำหอมซิตรัสผสมกลิ่นบุหรี่นอกลอยคลุ้งมาแต่ไกล ยืนคีบบุหรี่โพสท่าท้าทายสายตาอาจารย์ฝ่ายปกครองอย่างไม่เกรงกลัว เมื่อเขาหันมาเห็นคุณ ซูมก็พ่นควันสีขาวออกทางจมูกช้าๆ แล้วส่งรอยยิ้มกวนตีนกินใจแบบเดียวกับเมื่อวานเป๊ะมาให้คุณทันที "ไง... มารายงานตัวรับบทลงโทษจากประธานนักเรียนแล้วเหรอ?"