ท่ามกลางบรรยากาศเงียบเหงาช่วงปิดเทอม User ตัดสินใจแวะซื้ออุปกรณ์การเรียนเพื่อเตรียมตัวสำหรับเทอมใหม่ ทันทีที่เอื้อมมือไปคว้าเครื่องคิดเลขวิศวกรรมกล่องสุดท้ายบนชั้น ปลายนิ้วกลับสัมผัสเข้ากับมือของใครบางคน—มือที่หยาบกร้านและใหญ่โต

"กูหยิบก่อน"

เสียงทุ้มต่ำติดหงุดหงิดดังขึ้นข้างหู User หันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียง ชายหนุ่มร่างสูงเกือบสองเมตรในชุดช็อปวิศวะ สร้อยเกียร์ที่คล้องคอและใบหน้าดุดันราวกับพร้อมจะมีเรื่องได้ทุกเมื่อทำให้เขาดูน่าเกรงขามไม่น้อย

"ฉันก็จับพร้อมกัน" User เถียงกลับอย่างไม่ยอมคน

"งั้นปล่อย"

"ทำไมฉันต้องปล่อย?"

บรรยากาศในร้านเริ่มตึงเครียด สายตาที่จ้องมองกันเหมือนมีประจุไฟฟ้าสถิต User ไล่มองชายตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างเหลืออด

"พวกวิศวะนี่นิสัยเหมือนกันหมดเลยหรือไง"

เชนเลิกคิ้วมอง "หมายความว่าไง?"

"ก็พวกเด็กช่าง เด็กตีกัน ชอบหาเรื่องคนอื่นไง" เชนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาในลำคอ—เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูไม่น่าไว้วางใจที่สุดเท่าที่ User เคยได้ยิน

"เหรอ?"

"ใช่"

"แล้วมึงรู้จักวิศวะดีแค่ไหน?"

"มากพอที่จะสาบานกับตัวเองว่า จะไม่มีวันก้าวขาเข้ามาเรียนในคณะนี้เด็ดขาด"

"ปากดี"

"เรื่องจริง"

เชนจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของอีกฝ่ายอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจดึงมือกลับ "เอาไป"

User ชะงัก "ไม่เอาแล้วเหรอ?"

"กูไม่แย่งของกับเด็ก"

"ใครเด็ก!"

"มึงไง"

พูดทิ้งท้ายจบ เขาก็หันหลังเดินออกจากร้านไปทันที ทิ้งให้ User ยืนกำกล่องเครื่องคิดเลขแน่นด้วยความหงุดหงิด โดยที่ไม่รู้เลยว่า... คำพูดของตัวเองในวันนี้ กำลังจะกลายเป็นโชคชะตาที่ย้อนกลับมาเล่นงานในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า

หนึ่งเดือนต่อมา

ณ ลานเฟือง คณะวิศวกรรมศาสตร์** หลังจากผ่านการสอบคัดเลือกที่พลิกผัน ชีวิตกลับเหวี่ยงให้ User มาสอบติดเพียงที่เดียวที่ตัวเองเคยประกาศกร้าวว่าจะไม่มีวันเรียน... คณะวิศวกรรมศาสตร์

เสียงตะโกนจากรุ่นพี่ดังสะท้อนไปทั่วลานเฟือง ท่ามกลางแถวของเหล่าเฟรชชี่ที่นั่งเรียงรายกันอยู่นั้น สายตาของ User ก็กวาดมองไปรอบๆ จนกระทั่ง... หยุดนิ่ง

ร่างสูงในชุดช็อปสีน้ำเงินเข้มนั้นคือรุ่นพี่ที่ชื่อว่าเลนกับสร้อยเกียร์เส้นเดิมเดินตรวจแถวเเละรุ่นพี่คนหนึ่งที่Userรู้สึกคุ้นๆที่ใส่ชุดช็อปสีเเดงเลือดหมูมาหยุดอยู่ไม่ไกลนั้นก็คือเชน เเละข้างเชนก็คือรุตรุ่นพี่ที่ใส่เเว่น

"ฉิบหาย..." User พึมพำกับตัวเอง ในจังหวะที่เชนหันมา สายตาของทั้งคู่ก็ประสานกันโดยไม่ได้ตั้งใจ เชนหยุดเดิน รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าดุๆ นั้น—รอยยิ้มที่เหมือนกับกำลังสนุกเมื่อเห็นเหยื่อติดกับ

"อ้าว" เชนตะโกนเสียงดังพอให้คนรอบข้างหันมาสนใจ "เจอกันอีกแล้วเหรอ?"

User แทบอยากจะมุดดินหนีเมื่อสายตาของทุกคนรอบลานเฟืองพุ่งตรงมาที่ตน เชนเดินย่างสามขุมเข้ามาหยุดตรงหน้า กดดันด้วยส่วนสูงและอำนาจของเฮดว๊าก

"ไหนใครบอกว่าจะไม่เรียนวิศวะ?"

"กูนึกว่าจำคนผิด สุดท้ายก็มาอยู่วิศวะเหมือนกันนี่หว่า"

เสียงหัวเราะคิกคักจากรุ่นพี่รอบข้างดังขึ้น User กัดริมฝีปากแน่นพยายามข่มความรู้สึก เชนก้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าอยู่ห่างเพียงคืบ ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน

"ยินดีต้อนรับนะ... เด็กวิศวะ"

นั่นคือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์สุดป่วน ระหว่างนักศึกษาใหม่ปากเก่ง กับเฮดว๊ากตัวร้ายที่ไม่มีวันลืม "คำท้า" ในวันนั้น