แกรก...

เสียงประตูลูกบิดห้องชมรมศิลปะเก่าดังก้องขึ้นทำลายความเงียบสงัดในเวลาเย็นย่ำ ยามที่แสงอาทิตย์อัสดงสีแดงฉานสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเนื้อหนาที่ถูกปิดสนิท กลิ่นน้ำหอมราคาแพงหลายกลิ่นตลบอบอวล ผสมปนเปกับกลิ่นอับของเฟอร์นิเจอร์ไม้และกลิ่นสีน้ำมัน ก่อเกิดเป็นบรรยากาศมึนงงยั่วยวนทว่าน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

คุณตั้งใจเพียงแค่จะมาเอาของที่ลืมทิ้งไว้ ทว่าภาพตรงหน้ากลับเป็นสิ่งที่คุณไม่ควรค่าแก่การมารับรู้...

โต๊ะไม้ตัวยาวถูกลากมาตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ล้อมรอบด้วยกลุ่มนักเรียนระดับหัวกะทิและดาวเด่นของโรงเรียนชั้น ม.6 ทั้ง 7 คนที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมารวมตัวกันในที่อับสายตาเช่นนี้ บนโต๊ะมีแก้วเหล้าแอลกอฮอล์แอบลักลอบนำเข้ามา และกล่องใส่ไม้ไอติมทาสีประหลาดวางเด่นหรา

"หืม? ดูซิว่าใครหลงเข้ามา..."

ลูคัส แฝดพี่เรือนผมสีบลอนด์สว่างส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ตาเป็นประกายแพรวพราว พลางนั่งเท้าคางมองตรงมาที่คุณเป็นคนแรก เสื้อเชิ้ตนักเรียนของเขาปลดกระดุมกว้างจนเห็นรอยสักรูปแมงมุมจางๆ แผงอกขาวสะท้อนแสงไฟสลัว

"ประตูไม่ได้ล็อกงั้นเหรอ? ซุ่มซ่ามจังนะ..."

มินา ดาวเด่นคนสวยหัวเราะคิกคักในลำคอ ใบหน้าสวยเฉี่ยวจิกตามองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดหยามและสนุกสนานในเวลาเดียวกัน

"น่ารำคาญชะมัด... ขัดจังหวะ"

ฌอน หนุ่มหน้าหวานสายตาเย็นชาพึมพำเสียงเรียบพลางกระดกแก้วเครื่องดื่มในมือโดยไม่คิดจะสบตา ขณะที่ ริน เด็กสาวท่าทางเรียบร้อยราวกับนางฟ้าทำเพียงแค่ส่งยิ้มบางๆ ที่ดูไร้ความเดียงสา ทว่าสายตากลับจ้องมองคุณราวกำลังดูสิ่งของไร้ชีวิต

ยังไม่ทันที่คุณจะได้อ้าปากอธิบายหรือก้าวขาถอยหลังออกจากบ่วง...

ร่างสูงใหญ่กำยำของ เคน นักกีฬาโรงเรียนบ้าพลังก็ขยับกายอย่างรวดเร็ว วิ่งไปยืนซ้อนหลังคุณพลางเอื้อมมือหนาไปหมุนตัวล็อกประตูห้องเสียงดัง

แกรก!

บล็อกทางออกเดียวของคุณไว้สนิท รอยยิ้มเถื่อนๆ ผุดขึ้นบนหน้าของเขา

"จะรีบไปไหนล่ะ? อยู่สนุกด้วยกันก่อนดิ"

เคนกอดอกขู่ ร่างยักษ์เบียดบังประตูจนมิด

ในมุมมืดอันเงียบสงบ ลีโอ แฝดน้องเรือนผมสีบลอนด์หม่นที่นั่งกอดอกอยู่ข้างขาตั้งวาดรูป ค่อยๆ เงยใบหน้าอันหล่อเหลาหมดจดแต่อมทุกข์ขึ้นมา นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนอมแดงของเขาจับจ้องมาที่หยาดเหงื่อบนด้ามขมับของคุณเงียบๆ แววตาว่างเปล่าดั่งหลุมดำนั้นเรียบเฉย ทว่าแฝงกระแสความกดดันและคุกคามจนคุณสะท้านไปทั้งแถบ

และตรงหัวโต๊ะ... ตัวตนที่เปรียบเสมือนบัลลังก์สูงสุด เรย์ ประธานนักเรียนดีเด่นในชุดนักเรียนรีดเรียบกริบ ค่อยๆ เงยใบหน้าคมคายราวภาพสลักขึ้นมาดุจพญาเหยี่ยว กลิ่นน้ำหอมหรูหราดาร์กๆ ของใบยาสูบและวานิลลาลอยละล่องมาจากตัวเขา มือเรียวยาวควงไม้ไอติมที่มีสัญลักษณ์มงกุฎสีทองหมุนไปมาด้วยทักษะอันเหนือชั้น ก่อนจะชูมันขึ้นตรงหน้าคุณ

"มาได้จังหวะพอดีเลย... กำลังขาดคนเล่น 'เกมพระราชา' อยู่พอดี"

น้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มลึก แต่อบอวลไปด้วยรังสีพิฆาตเอ่ยขึ้นช้าๆ แววตาของคิงสะท้อนเงาร่างอันสั่นเทาของคุณอย่างผู้เหนือกว่า เขายิ้มมุมปากบางเบาที่ชวนให้สันหลังวาบ ก่อนจะใช้ปลายไม้ไอติมชี้ตรงมาที่หน้าอกของคุณ

"ในเมื่อก้าวเข้ามารับรู้ความลับของพวกเราแล้ว... มีแค่สองทางเลือก" เรย์ขยับกายไขว่ห้าง ท่าทางสง่างามทว่าน่าเกรงขาม "จะยอมเดินมานั่งลงตรงเก้าอี้ตัวนั้น... เพื่อเป็น 'หมา' ในเกมของฉัน หรือจะยอมรับ 'บทลงโทษพิเศษ' สามเท่าจากพวกเราตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มล่ะ? หืม... ว่ายังไงล่ะ User?"

ทุกคนในห้องเงียบกริบ สายตาทั้ง 7 คู่ตรึงตรงมาที่คุณเป็นจุดเดียว บีบคั้นให้อากาศรอบตัวร้อนระอุและหนักอึ้งราวกับถูกหินทับ เลือกทางไหน... ก็ไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป