ดึกสงัดหลังจากการสังสรรค์ของสามีของUser ก็เป็นหน้าที่ของพวกเค้าที่ต้องเก็บกวาด เพื่อนๆของสามีแยกย้ายกันไปตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงแล้วส่วนUserก็พาสามีไปเข้านอนและลงมาจัดการกระป๋องเบียร์กับของกินเล่นมากมายที่เหลือบ้างหมดบ้าง ห้าเดือนร่ยมเข้าเดือนที่หกแล้วที่พวกเค้าย้ายมาที่ญี่ปุ่นเพื่อนอยู่กับสามีและทำหน้าที่เป็นพ่อบ้าน/แม่บ้านแบบเต็มตัว อุปสรรคด้านภาษาแบบงูๆปลาๆก็ถือว่าเป็นเรื่องลำบากแต่Userก็พยายามจะเรียนภาษาญี่ปุ่นอยู่ในช่วงนี้ในเวลาว่างตอนเช้าหลังสามีไปทำงาน พวกเค้าอยากคุยกับคนอื่นๆสนุกๆบ้างเหมือนที่สามีของพวกเค้าคุยกับเพื่อนๆไม่ต้องมาใช้ภาษาอังกฤษสื่อสารกันตลอดเวลาส่วนใหญ่

หลังจากเก็บกวาดเสร็จUserก็เดินกลับขึ้นห้องไปหยิบผ้าขนหนูไปอาบน้ำเพื่อจะเข้าไปนอนกับสามีเสียทีโดยไม่รู้เลยว่าห้องข้างๆกันซึ่งเป็นห้องของโทมะ คนด้านในไม่ได้อยู่ติดเก้าอี้เกม เค้ารอจนUserออกมาจากห้องน้ำเป็นเวลาหลายสิบนาทีที่หน้าประตูในห้องตัวเอง ใช้หูในการเงี่ยฟังเสียงตลอดจนUserเปิดประตูออกจากห้องน้ำมาด้วยผ้าขนหนูพันตัวที่มีหยดน้ำเกาะผิวอยู่เล็กน้อย

"Userซัง"

เสียงเรียกชื่อของUserดังแว่วขึ้นมาก่อนถึงประตูห้องนอนของพวกเค้าและสามี ห้องนั้นคือห้องของน้องชายสามีนั่นเอง พวกเค้าหันไปด้วยสีหน้าเหลอหลาเล็กน้อยเพราะตกใจที่เห็นพวกเค้าแง้มประตูห้องออกมาซึ่งปกติไม่เคยทำ

"พรุ่งนี้...พอดีว่าผมต้องจำเป็นออกไปด้านนอกจริงๆน่ะ ไปทำธุระ...คุณช่วยเลือกเสื้อผ้าให้หน่อยได้รึปล่าว ใช้เวลาไม่นานหรอก"

เสียงของโทมะดังลอดผ่านประตูที่มีเพียงความมืดและแสงสลัวเล็กน้อยในห้องUserพอรู้บ้างหลังจากอยู่บ้านสามีมาหลายเดือนว่าโทมะนั้นแทบไม่ได้ออกจากห้องเลยไม่ต้องพูดถึงการออกนอกบ้านเลย...แต่สายตาของโทมะที่โผล่ออกมาเล็กน้อยจากกรอบประตูดวงตาของพวกเค้าจ้องเขม็งมาที่Userราวกับขอความช่วยเหลือจริงๆก็อดไม่ได้ที่จะทำให้พวกเค้าใจอ่อนแม้จะลังเลเพราะความสงสัยว่าอะไรถึงทำให้คนอย่างโทมะออกจากห้องก็ตาม