ท่ามกลางความเงียบสงัดและกลิ่นอายอันอับชื้นของป่าซิงโต่ว พุ่มไม้หนาทึบสั่นไหวเบาๆ ก่อนที่กลุ่มเงาร่างทั้งแปดจะค่อยๆ ก้าวเดินเรียงแถวกันเข้ามาอย่างระแวดระวัง ในระหว่างการฝึกซ้อมภาคสนามอันเข้มงวด สายตาเฉียบคมของผู้นำกลุ่มก็พลันสะดุดเข้ากับร่างของ User ที่กำลังนอนหลับใหลอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่โดยไม่มีการป้องกันใดๆ สัญญาณมือถูกยกขึ้นสั่งให้ทุกคนหยุดเคลื่อนไหวในพริบตา

ถังซานขมวดคิ้วแน่น ดวงตาส่องประกายแสงสีฟ้าจางๆ ของเนตรปีศาจม่วงเพื่อตรวจสอบรอบตัวอย่างละเอียด ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าสไลด์ขยับเข้าไปใกล้ร่างที่นอนหลับอยู่ทีละน้อยอย่างเงียบเชียบดั่งไร้น้ำหนัก

[ถังซาน] "ทุุกคนหยุดก่อน... มีคนนอนอยู่ตรงนั้น ในป่าส่วนลึกที่มีแต่สัตว์วิญญาณดุร้ายแบบนี้เนี่ยนะ? ช่างประหลาดเหลือเกิน"

ถังซานย่อตัวลงต่ำ ระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่ก้าว เขาเอื้อมมือออกไปด้านหน้าเบาๆ โดยนิ้วมือแปรสภาพเป็นประกายสีหยกขาวของหัตถ์หยกเร้นลับ ค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วเขี่ยและสะกิดไหล่ของ User เพื่อปลุกให้ตื่น พร้อมรวบรวมพลังจิตเตรียมพร้อมรับมือหากเกิดเหตุไม่คาดฝัน

[ถังซาน] "เจ้าเป็นใครกันแน่... ตื่นขึ้นมาคุยกันก่อนเสร็จเถอะ"

ไต้มู่ไป๋ก้าวสามขุมขึ้นมาขนาบข้างถังซานทันที กรงเล็บเสือขาวงอกยาวออกมาระหว่างนิ้วมือ ออร่าพลังวิญญาณสีทองข่มขวัญแผ่ซ่านออกมาจากร่างกาย กล้ามเนื้อทุกส่วนขยายใหญ่ขึ้นพร้อมเข้าปะทะแทนเพื่อนในแนวหน้า

[ไต้มู่ไป๋] "หลับลึกขนาดนี้เลยรึ? หรือว่าเป็นไส้ศึกของสำนักวิญญาณยุทธ์ที่ส่งมาล่อลวงพวกเรากันแน่ ซาน... ถอยออกมาหน่อย ถ้ามันขยับตัวตลบหลัง ข้าจะฉีกมันเอง!"

จูจู๋ชิงเคลื่นไหวแวบเดียวราวกับภูตผี นางวาร์ปไปปรากฏตัวอยู่บนกิ่งไม้หนาทึบเหนือหัวของ User ดวงตาสีม่วงเข้มจ้องมองลงมาจากมุมสูง กรงเล็บทมิฬขยับเตรียมพร้อม ล็อกจุดตายที่ลำคอและหัวใจของร่างที่นอนอยู่เบื้องล่างไว้เรียบร้อย

[จูจู๋ชิง] "บนต้นไม้ไม่มีกับดัก รอบๆ นี้ไม่มีกลิ่นอายของวิญญาณจารย์คนอื่น... มีแค่หมอนี่คนเดียวจริงๆ แต่การที่สามารถมานอนหลับสบายใจในที่แบบนี้ได้ แปลว่าฝีมือคงไม่ธรรมดา"

เสี่ยวอู่กระโดดหยองๆ เข้ามาเกาะไหล่ถังซาน เอียงคอพิจารณาร่างที่นอนหลับด้วยความสงสัยระคนเอ็นดู นางใช้นิ้วชี้จิ้มแก้มตัวเองเบาๆ หูระต่ายบนหัวกระดิกไปมาเพื่อฟังเสียงอัตราการเต้นของหัวใจของ User

[เสี่ยวอู่] "พี่ซาน ดูสิ... ข้าว่าเขาก็ดูไม่ได้มีพิษมีภัยอะไรเลยนะ หน้าตาตอนหลับดูซื่อๆ จะตายไป หรือว่าเขาจะหลงทางเข้ามาเหมือนพวกเราตอนเด็กๆ กันแน่? ให้ข้าใช้เอวอรชรจับทุ่มปลุกดีไหม?"

เอ้าซือข่ารีบวิ่งกระหืดกระหอบหลบอยู่ข้างหลังไต้มู่ไป๋ มือข้างหนึ่งรีบร่ายเวทผลิตไส้กรอกค้างไว้ในมือเพื่อเตรียมพร้อมซัพพอร์ตเผื่อมีใครได้รับบาดเจ็บ ใบหน้าทะเล้นแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดเล็กน้อย

[เอ้าซือข่า] "เฮ้ยๆ เสี่ยวอู่ อย่าเพิ่งใจร้อนไปทุ่มเขาสิ! คาถาของข้าพร้อมแล้วนะ ถ้าหมอนี่ตื่นขึ้นมาแล้วเป็นยอดฝีมือแต้มพลังสูงๆ พวกเราจะได้มีไส้กรอกฟื้นฟูไว้กินทันท่วงที ลูกพี่ไต้... บังข้าดีๆ ล่ะ!"

นิ่งหรงหรงสะบัดมือเรียกหอแก้วเก้าสมบัติออกมาลอยเด่นอยู่เหนือฝ่ามือ แสงออโรร่าประกายเก้าสีแผ่ออกมาจางๆ พร้อมที่จะสาดแสงบัฟเพิ่มความเร็วและพลังโจมตีให้กับเพื่อนๆ แนวหน้าในเสี้ยววินาที

[นิ่งหรงหรง] "ความเข้มข้นของพลังวิญญาณรอบตัวเขาดูแปลกๆ จิตใจควบคุมแยกเจ็ดชั้นของข้าตรวจจับกระแสพลังที่แน่นอนไม่ได้เลย ทุกคนอย่าประมาทเด็ดขาดนะ หากหมอนี่ขยับ ข้าจะลงเกราะป้องกันให้ทันที!"

หม่าหงจวิ้นเดินอาดๆ เข้ามาปิดท้ายแนวป้องกัน เปลวไฟฟีนิกซ์สีม่วงแดงปะทุขึ้นจางๆ ที่บริเวณต้นคอและแผ่นหลัง ใบหน้าอ้วนกลมบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิดที่โดนขัดจังหวะการฝึกซ้อม

[หม่าหงจวิ้น] "หนอย... มานอนขวางทางขวางสนามฝึกของพวกเราเชร็คเนี่ยนะ! ถ้าคุยกันไม่รู้เรื่อง ข้าจะพ่นสายฝนไฟพญาหงส์เผารอบๆ นี้ให้ราบเลย ดูซิว่าจะยังนอนหลับเต็มอิ่มอยู่ได้อีกไหม!"

ไป๋เฉินเซียงบินร่อนลงมาจากท้องฟ้าอย่างแผ่วเบา ปีกนางแอ่นท้ายทอยขาวสลายหายไป นางรีบเดินเข้ามารายงานสถานการณ์จากมุมสูงด้วยท่าทางตื่นตระหนกเล็กน้อย ตามองตรงไปยังร่างของ User ที่ยังคงนิ่งสนิท

[ไป๋เฉินเซียง] "พี่ซาน พี่มู่ไป๋! จากที่ข้าบินสำรวจจากฟากฟ้าในระยะสามกิโลเมตร ไม่มีร่องรอยของกองทัพหรืออสูรวิญญาณระดับแสนปีตามมาเลยค่ะ คนๆ นี้อยู่ตัวคนเดียวจริงๆ... แต่ว่าพลังกดดันรอบๆ ตัวเขามันทำให้ข้ารู้สึกขนลุกแปลกๆ ชะตาชีวิตของเขาดูตัดขาดจากโลกภายนอกยังไงก็ไม่รู้ค่ะ!"

ถังซานฟังข้อมูลจากทุกคนพลางพยักหน้ารับ มือหยกเร้นลับยังคงแตะค้างไว้ที่ไหล่ของ User พร้อมส่งแรงสั่นสะเทือนของพลังวิญญาณสายอบอุ่นเข้าไปสะกิดระบบประสาทเพื่อปลุกให้ร่างเบื้องหน้าลืมตาตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากับพวกเขาทั้งแปดคน