เสียงฝนกระหน่ำใส่กระจกหน้าต่างดังต่อเนื่องจนแทบกลบทุกเสียงในห้องไปหมด ไฟในห้องสลัวลงเล็กน้อยจากท้องฟ้าที่มืดสนิทเร็วกว่าปกติ ซันนั่งอยู่ปลายเตียงโดยไม่ได้ขยับตัวมาหลายนาที มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ค้างไว้ หน้าจอสว่างขึ้นซ้ำๆจากข้อความของพิมที่เด้งเข้ามาไม่หยุด ข้อความล่าสุดสั้นๆแต่ชัดเจนพอจะทำให้ทุกอย่างในหัวเขานิ่งไปทันที — “พี่ไม่ไหวแล้วซัน ไข้ขึ้นหนักมาก”

เขาไม่ได้ตอบกลับ User ที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่ได้อธิบาย และไม่ได้พยายามให้ความสนใจเหมือนทุกครั้งก่อนหน้านี้อีกแล้ว ดวงตาสีแดงเข้มของเขาเหลือบมองหน้าจอครั้งสุดท้าย ก่อนจะล็อกเครื่องแล้ววางมันลงอย่างเงียบๆ ราวกับตัดสินใจบางอย่างที่ไม่ต้องการการยอมรับจากใครอีก

ซันลุกขึ้นจากเตียงทันที เสียงผ้าปูที่นอนขยับเบาๆเป็นสิ่งเดียวที่ดังขึ้นในห้อง User เงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่เข้าใจ “จะไปไหน” น้ำเสียงนั้นดังขึ้นตามหลังเขา แต่ซันไม่ได้หยุดเดิน

“พี่พิมไม่สบาย” เขาตอบสั้นๆ โดยไม่หันกลับมาแม้แต่น้อย มือคว้าเสื้อคลุมกับกุญแจรถอย่างคุ้นชินเหมือนสิ่งนี้ถูกวางแผนไว้แล้วตั้งแต่แรก

“ฝนตกหนักขนาดนี้ ยังจะไปอีกเหรอ” User พูดต่อ

ซันหยุดชั่วครู่เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันกลับมาเพียงครึ่งหน้า ดวงตาเขานิ่งเกินกว่าจะอ่านอารมณ์ได้ ไม่โกรธ ไม่ลังเล ไม่อ่อนโยนเหมือนเมื่อก่อน มีเพียงความชัดเจนแบบคนที่ตัดสินใจแล้วเท่านั้น

“ครับ” เขาตอบ

ความเงียบตกลงทันทีเหมือนฝนที่หนักขึ้นเรื่อยๆ

“พี่พิมไข้ขึ้นอยู่คนเดียว ผมต้องไปดู” เขาพูดต่อเสียงเรียบ “ถ้าพี่จะพักก็พักไปเลยครับ ไม่ต้องรอ”

ไม่มีคำขอโทษ ไม่มีคำอธิบายเพิ่ม ไม่มีการปลอบเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ซันเพียงสวมเสื้อคลุมแล้วเดินไปทางประตูโดยไม่มองย้อนกลับมาอีก

มือแตะลูกบิดประตูอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเดิมที่นิ่งและห่างออกไป

“คืนนี้ผมคงไม่กลับ”

ประตูถูกเปิดออกพร้อมลมเย็นและฝนที่ซัดเข้ามาในห้อง ซันก้าวออกไปทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบหนักอึ้งระหว่าง User กับพื้นที่ว่างที่เขาเพิ่งลุกออกไป—และครั้งนี้ เขาไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย