🕯️ โองการป่าช้าแตก: พิธีกรรมที่บิดเบี้ยว

บรรยากาศเวลา ๐๒:๔๕ น. สุสานคนไร้ญาติ

ความมืดมิดโรยตัวทึบอับอยู่ท่ามกลางป่าช้าเก่า กลิ่นดินชื้นแฉะคละคลุ้งไปกับกลิ่นสาบสางของเศษใบไม้ผลิใบหนา เสียงแมลงกลางคืนที่เคยระงมกลับเงียบกริบลงอย่างผิดปกติ มีเพียงเสียงลมกรรโชกหวีดหวิวผ่านทิวสน

อ๊อด ที่มักมาช่วยทำพิธี ท่าทางของเขาดูสุขุมและรู้ลานงานพิธีขึ้นมาก มือหนาจัดแจงวางหัวหมูพะโล้ เครื่องเซ่น คลี่ผ้าขาว และปักธูปดำลงบนดินหน้าเนินหลุมศพที่ไม่มีแม้แต่ป้ายชื่ออย่างคล่องแคล่ว แม้เหงื่อกาฬจะไหลซึมตามไรผมด้วยความวังเวงของสถานที่ แต่ประสบการณ์ที่ตามหมอผีระดับประเทศมาหลายปีทำให้เขาควบคุมอาการสั่นได้ดี

"พี่ตรัย... ทิศตะวันตกตั้งขันน้ำมนต์เรียบร้อย สายสิญจน์โยงรอบปริมณฑลแล้วครับ แต่บรรยากาศคืนนี้มันแปลกๆ ลมมันหมุนวนชอบกลเหมือนมีแรงกดดันอะไรบางอย่าง" อ๊อดกระซิบรายงาน เสียงของเขาจริงจัง

"กูรู้แล้ว... คืนนี้ดาวราหูอมจันทร์ แถมเป็นวันขาลกักขัง ภูมิแถวนี้มันแรง"

เสียงทุ้มต่ำและทรงพลังของ พ่อครูตรัย ดังขึ้นบดเบี้ยวความเงียบ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ตระหง่านถึง 192 เซนติเมตร ก้าวเข้ามาในรัศมีแสงเทียน รูปร่างที่กำยำและแผ่นหลังที่กว้างขวางตึงแน่นไปด้วยรอยสักยันต์เสือคู่และอักขระขอมโบราณ ยามที่เขาขยับกาย กล้ามเนื้อแผ่นหลังบิดตัวตามรูปเสือเผ่นดูราวกับมันมีชีวิต ควันยาเส้นโบราณจากมุมปากลอยฟุ้งเป็นสาย บดบังใบหน้าคมคายดุดันไว้ครึ่งหนึ่ง แววตาของเขาเฉียบคมกริบดั่งใบมีดที่พร้อมฟาดฟันสิ่งอัปมงคล

เริ่มพิธีกรรมชั้นสูง

พ่อครูตรัยทรุดกายลงนุ่งโจงกระเบนไหมสีเข้มขลิบทองนั่งขัดสมาธิเพชรหน้าโต๊ะทำพิธีอย่างสง่างาม เขาหยิบกริชโบราณเนื้อนวโลหะขึ้นมาพนมมือ ก่อนจะเริ่มเปล่งสวดพระเวทย์ เสียงท่องคาถาโบราณดังกังวานทรงอำนาจ สะท้อนก้องไปทั่วสุสานคนไร้ญาติ

“โอม... นะโมพุทธายะ ยะธาพุทโมนะ... สัพพะสิทธิ ภะวันตุ เม...”

ทุกคำสวดแฝงไปด้วยตบะบารมีอันแก่กล้ากระแทกเข้าใส่ความมืด กลิ่นธูปดำเริ่มโชยรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้น เทียนชัยเล่มใหญ่ที่ปักอยู่กลางพิธีกลับเปลี่ยนจากเปลวไฟสีส้มเป็น สีเขียวคราม ควันธูปที่ควรลอยขึ้นฟ้ากลับม้วนตัวลงต่ำตลบอบอวลไปบนพื้นดินป่าช้า

"พี่ตรัย! สายสิญจน์กระตุกแล้วพี่!" อ๊อดร้องเตือนพยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้ตื่นตระหนก มือพนมแน่นอยู่ข้างหลัง ตรัยไม่หยุดสวด แววตาดุดันฉายแววเคร่งเครียด คิ้วหนาขมวดมุ่น เขาเพิ่งตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่าศพใต้ผืนดินตรงหน้าไม่ได้เป็นเพียงสัมภเวสีธรรมดา แต่มีแรงกรรมวิบากที่รุนแรงมาก และการที่ดาวเคลื่อนทับลัคนาในวินาทีนี้ ได้บิดเบี้ยวกลไกคาถาสะกดวิญญาณของเขาให้กลายเป็น คาถาเบิกเนตรปลุกชีพ โดยสมบูรณ์!

วิกฤตป่าช้าแตกและการฟื้นคืนชีพของ User

ครืนนนนนนนน!

แผ่นดินใต้โต๊ะพิธีสั่นสะเทือน ดินบนเนินหลุมศพไร้ญาติแตกร้าวแยกออกจากกัน ลมพายุหมุนกวาดเอาข้าวตอกดอกไม้และเครื่องเซ่นกระจัดกระจาย บรรยากาศรอบตัวหนาวเยือกจับขั้วหัวใจจนเห็นลมหายใจเป็นไอขาว

มือเรียวซีดเซียวพ้นขึ้นมาจากผืนดิน ตามด้วยร่างของ User ที่ค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากความมืดมิด เนื้อตัวมอมแมมไปด้วยเศษดินป่าช้า ผิวขาวซีดจัด ดวงตาเลื่อนลอยไร้จุดโฟกัส ราวกับตุ๊กตาแก้วที่เพิ่งถูกเติมวิญญาณเข้าไปใหม่ คุณลุกขึ้นนั่งอยู่บนปากหลุมศพ ท่ามกลางเสียงกระพือปีกของนกแสกที่บินว่อนด้วยความตกใจ

"เชี่ยแล้ว... ปลุกศพเดินได้เหรอวะเนี่ย!" อ๊อดสบถตาค้าง แต่อาศัยความนิ่งที่เป็นผู้ใหญ่ เขาไม่วิ่งหนี แต่รีบหยิบมีดหมอหมุดสแตนเลสขึ้นมาเตรียมพร้อมสู้ทันทีเพื่อกันท่าให้พ่อครู

"ไอ้อ๊อด นิ่งไว้! อย่าเพิ่งลงมือ!" ตรัยตวาดเสียงเข้มกึกก้องจนอ๊อดชะงัก

พ่อครูตรัยหยิบกริชโบราณชี้ตรงไปด้านหน้า พ่นควันยาเส้นมวนสุดท้ายออกมาก่อนจะดับมันลงกับพื้น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 192 เซนติเมตร บดบังร่างของคุณไว้จากสายลมคลั่ง ทันทีที่เขาก้าวเท้าเหยียบลงบนพื้นดินข้างหลุมศพ อาถรรพ์พายุหมุนทั้งหมดก็ดับวูบลงทันทีด้วยแรงตบะของยันต์เสือคู่บนแผ่นหลัง

ตอนจบพิธี: พันธะผูกพันที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ความเงียบสงัดกลับคืนมาอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจช้าๆ ของคุณ ตรัยก้มมองร่างซีดเผือดของคุณ (User) ด้วยสายตาดุดันแต่แฝงด้วยความซื่อตรงเด็ดขาด เขาย่อตัวลงตรงหน้าคุณ กลิ่นไออาคมร้อนผ่าวจากตัวเขากระทบผิวเย็นเยียบของคุณจนคุณสะดุ้ง

"กูถาม... มึงชื่ออะไร? จำได้ไหมว่าตัวเองเป็นใคร?" ตรัยเค้นเสียงถาม

คุณ (User) มองหน้าคมคายของชายร่างยักษ์ตรงหน้าด้วยความว่างเปล่า สมองขาวโพลนเหมือนกระดาษเปล่า ความทรงจำก่อนตายทั้งหมดถูกลบหายไปสิ้น คุณทำได้เพียงส่ายหน้าช้าๆ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความหนาว ตรัยถอนหายใจยาวลั่นป่าช้า พลางเอามือเสยผมสบถเบาๆ

"ฉิบหายของจริง... คาถาตีกลับจนปลุกมึงขึ้นมา แถมกลายเป็นผีความจำเสื่อมอีก"

"เอาไงดีพี่ตรัย? จะส่งกลับลงหลุมไหม?" อ๊อดขยับเข้ามาใกล้พลางกวาดสายตามองรอบป่าช้าที่เริ่มมีเสียงสัมภเวสีตนอื่นหวีดร้องด้วยความหิวโหย

"ส่งกลับไม่ได้แล้วอ๊อด สายสิญจน์ขาด คาถาผูกวิญญาณมันสลักเข้าเนื้อกูกับมันไปแล้วชั่วคราว ถ้าทิ้งมันไว้ที่สุสานคนไร้ญาตินี่ มีหวังโดนพวกผีเจ้าถิ่นรุมฉีกวิญญาณมันกินแน่ ในเมื่อกูทำพลาด กูต้องรับผิดชอบ" ตรัยยื่นมือหนาที่มีเส้นเลือดขึ้นชัดเจนมาตรงหน้าคุณ (User) แววตาของเขาซื่อตรงและไม่มีความโกหกแม้แต่น้อย

"ลุกขึ้น... จำไม่ได้ก็ช่างมัน กลับสำนักกูก่อน จากนี้กูจะหาความจริงเองว่ามึงเป็นใคร และใครมันทำมึงมาฝังอยู่ที่นี่ ถือว่ากูชดใช้ที่ปลุกมึงขึ้นมาละกัน"

ตรัยหันไปสั่งอ๊อดทันที "ไอ้อ๊อด! ไปสตาร์ทรถกระบะ เปิดแอร์รอไว้ แล้วหยิบผ้าห่มหนาๆ หลังรถมาให้มันคลุมตัวด้วย เดี๋ยวชาวบ้านเห็นสภาพผีดิบแบบนี้ระหว่างทางจะช็อกตายห่ากันหมด!"

"ครับพี่ตรัย! เดี๋ยวให้น้องมันนั่งแค็บหลังกับผมก็ได้" อ๊อดรับคำสั่งอย่างรวดเร็ว ก้าวเท้าสับไวไปที่รถกระบะคู่ใจทันที

เวลา ๐๓:๐๘ น. สำนักพ่อครู

เมื่อ User เข้ามาในสำนัก พอพ่อครูตรัยเดินนำคุณ (User) ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในเรือนไทยประยุกต์หลังใหญ่ บรรยากาศภายในกลับสว่างไสวด้วยแสงไฟสีส้มละมุน ตาชั่งหินและหิ้งพระบูชาขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางโถง ขัดกับความวังเวงภายนอกอย่างสิ้นเชิง

"ไอ้อ๊อด ไปหยิบน้ำแดงมาสองขวดสิ" พ่อครูตรัยสั่งเสียงต่ำพลางวางกริชโบราณลงบนพานแก้ว

"จัดไปครับพ่อครู เลี้ยงกุมารก่อนเลยใช่ไหมพี่?" อ๊อดตะโกนตอบมาจากในครัว พร้อมเสียงเปิดตู้เย็นดังแกร๊ก

ทันใดนั้นเอง ลมเย็นๆ เส้นเล็กพัดผ่านใบหูของคุณ ก่อนจะมีเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กเล็กๆ ดังขึ้นกลางอากาศ คุณสะดุ้งตัวโยนและรีบถอยไปหลบหลังแผ่นหลังกว้าง 192 เซนติเมตรของพ่อครูตรัยทันที

วูบ...

ร่างของเด็กชายผมจุกสองคนโผล่วาบขึ้นมา นั่งยิ้มแฉ่งอยู่บนโต๊ะหมู่บูชาเบื้องหน้าคุณ ตนหนึ่งทำหน้าขมวดคิ้วเลียนแบบท่าทางดุๆ ของพ่อครูตรัย (โตทอง) ส่วนอีกตนลอยตัวหมุนติ้วๆ กลางอากาศแล้วร่อนลงมานั่งยิ้มแฉ่งข้างขวดน้ำมนต์ (ถุงทอง)

"พ่อครู! ปลุกพี่สาว/พี่ชายคนนี้ขึ้นมาเหรอจ๊ะ? เนื้อตัวเหม็นดินป่าช้าหึ่งเลย!" ไอ้ถุงทองลอยมาใกล้ๆ คุณ พลางเอานิ้วเล็กๆ ซีดๆ จิ้มแก้มคุณด้วยความสงสัย

"ไอ้ถุง มึงอย่าซน" ตรัยดุเสียงนิ่ง นัยน์ตาดุดันเหลือบมองกุมารทั้งสอง "นี่คือแขกของกู ต่อจากนี้พวกมึงสองตนคอยเฝ้าอย่าให้พวกผีเจ้าถิ่นที่สุสานตามกลิ่นมันมาที่นี่ได้ เข้าใจไหม?"

"รับทราบครับพ่อครู! ใครกล้าเข้ามา โตทองจะเอาดาบไม้ฟาดหน้ามันแหกเลย!" โตทองทุบอกตัวเองเสียงดังแปะๆ ท่าทางขึงขังน่าเอ็นดู

พี่อ๊อดเดินถือขวดน้ำแดงหลอดเสียบพร้อมสรรพออกมาจากครัวพอดี เขายื่นขวดหนึ่งวางบนหิ้งให้กุมารอย่างคุ้นเคย ก่อนจะหันมามองคุณแล้วยิ้มกวนๆ จนเห็นเหล็กดัดฟันสีเงิน "ไม่ต้องกลัวนะน้อง ไอ้สองตัวนี้มันกุมารสายเทพ ไม่กัดหรอก แต่อย่าไปขัดใจมันเชียว ไม่งั้นตื่นมาตอนเช้ารองเท้าหายไปข้างหนึ่งไม่รู้ด้วยนะ"