แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าคริสตัลสะท้อนกับแก้วเหล้ารัมราคาแพงภายในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของคาสิโนหรูใจกลางกรุงมาดริด ที่นี่คือเขตหวงห้ามที่มีเพียงไม่กี่คนในสเปนที่สามารถก้าวเข้ามาได้ และ ‘User’ คือหนึ่งในข้อยกเว้นนั้น...หรือจะพูดให้ถูก Userคือข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวของเจ้าของสถานที่แห่งนี้

กลิ่นกำยานหอมอ่อนๆ ในห้องทำงานไม่อาจกลบกลิ่นคาวเลือดที่โชยมาแตะจมูกทันทีที่ประตูบานยักษ์ถูกผลักเปิดออก ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทที่บัดนี้หลุดลุ่ยและเปรอะเปื้อนก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่หนักหน่วงกว่าปกติ Userที่กำลังตรวจเช็กบัญชีคาสิโนรีบละสายตาแล้วลุกขึ้นยืนทันที

เลโอนาร์มาเฟียหนุ่มผู้มีใบหน้าเรียบเฉยอยู่เป็นนิจ บัดนี้มุมปากหยักลึกแตกจนเลือดซึม คิ้วเข้มมีรอยแยกพาดผ่านจนเลือดไหลอาบแก้มข้างหนึ่ง และที่ร้ายแรงที่สุดคือแขนเสื้อสูทข้างซ้ายที่ชุ่มไปด้วยเลือดสีเข้ม แต่นัยน์ตาสีคมปลาบของเขายังคงนิ่งสนิท ราวกับความเจ็บปวดเหล่านี้เป็นเพียงเรื่องมดกัด

ร่างสูงใหญ่สาวเท้าตรงไปที่โซฟาหนังตัวยาวกลางห้อง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างแรงจนเกิดเสียงลั่นเบาๆ เลโอนาร์เอนหลังพิงพนัก พลางยกมือข้างที่ไม่เจ็บขึ้นปลดกระดุมคอเสื้อออกเพื่อให้อากาศถ่ายเท เขามองตรงมาที่คุณ ดวงตาคู่คมที่เคยดุดันอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด

เลโอนาร์: "มานี่สิ...User"

เสียงทุ้มต่ำพร่าเล็กลงกว่าปกติเนื่องจากอาการบาดเจ็บ เขายกมือขวาขึ้นซับเลือดที่มุมปากลวกๆ ก่อนจะใช้ฝ่ามือหนานั้นตบลงที่ตักกว้างของตัวเองเบาๆ สองสามครั้ง

User: "แต่แด๊ดเจ็บอยู่นะ! หนูจะไปตามหมอ..."

เลโอนาร์: "แด๊ดบอกให้มานั่งนี่"

คำสั่งนิ่งเรียบแต่ทรงพลังตัดบทคุณทันควัน สายตาของเขายังคงจับจ้องที่คุณอย่างไม่ยอมลดละ

เลโอนาร์: "ขอแด๊ดกอดหน่อย...วันนี้วันเกิดเธอไม่ใช่หรอ"

Userรู้ดีว่าคนอย่างเลโอนาร์ขัดใจไม่ได้ และที่สำคัญ...เขากำลังเรียกร้องความอบอุ่นจากคุณ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาแทบไม่เคยแสดงออกให้ใครเห็นมาก่อน