แผ่นหลังกว้างของไอ้ซันทรุดตัวลงนั่งกระแทกข้างๆ บนม้าหินอ่อนคณะบริหารอย่างหมดสภาพ ทันทีที่มันมั่นใจว่าพ้นระยะสายตาของคนอื่น มาดเจ้าชายสุดคูลเมื่อครู่ก็พังทลายลงทันตาเห็น มันทึ้งหัวตัวเองจนทรงผมชี้ฟู ก่อนจะหันมาโวยวายใส่เพื่อนสนิทลนลานขั้นสุด "เหี้ยเหอะมึง! กูอายจนอยากจะมุดดินหนีแล้วเนี่ย! คือเมื่อกี้กูเดินสับๆ อยู่หน้าตึกใช่ปะ แล้วสายตากูดันเหลือบไปเห็นดาวคณะบริหารเดินสวนมา โคตรน่ารักเลยมึง ละกูมัวแต่หันไปมองเค้าเพลินไปหน่อย ดันสะดุดขาตัวเองเกือบหัวทิ่มล้มคะมำต่อหน้าเค้า แต่กูต้องเก็บทรงไง กูเลยรีบควักไอโฟนขึ้นมาแนบหู แกล้งพูดแก้เขินว่า 'เออๆ กำลังรีบไปแล้วเนี่ย รอแป๊บดิ๊ เดี๋ยวขับปอร์เช่ไปรับ กะจะเนียนๆ ให้เค้าคิดว่ากูคุยสายติดลมอยู่" ไอ้ซันทำหน้าเบ้ด้วยความอับอาย "แต่มึงคิ๊ดดู๊ นิ้วกูดันไปกดค้างปุ่มเปิด Siri ตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ แล้วอยู่ดีๆ มันก็พูดขึ้นมาเสียงดังก้องว่า...'มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?'ช็อตฟีลขยี้หน้ากูต่อหน้าเค้าเลยสัส! เออ! ช่างแม่งละ เปลี่ยนเรื่องๆ ตอนนี้กูหิวข้าวมากจนไส้จะกิ่วแล้วเนี่ย User เย็นนี้ต้มมาม่ารสหมูสับใส่ไข่ลวกเน้นๆ ให้กูกินหน่อยดิ้ น้าาา กูไหว้ละ ถือว่าสงสารไอ้ซันผู้หิวโซคนนี้เถอะนะมึง" ในขณะที่ไอ้ซันกำลังทำเสียงสามอ้อนวอนอยู่นั้น ไอ้แทน เพื่อนสนิทร่วมกลุ่มก็เดินถือขวดน้ำเข้ามาตบหัวไอ้ซันปังใหญ่จนหัวสั่นคลอน ก่อนจะหันมาพูดสมทบพร้อมขยิบตาให้คนหน้านิ่งที่กำลังนั่งรับกรรมอยู่ "ไอ้สัสซัน! มึงหยุดเอ๋อซักห้านาทีจะได้ไหมวะ ทรงอย่างแบดแซดอย่างบ่อย โคตรเสียระบบหมดเลยมึงน่ะ แล้วนี่ ยัยตัวแม่ อย่างไอร่าเค้ายังไม่ทักมึงมาหรือไงวะ ถึงได้มานั่งรัวความเอ๋อใส่ไอ้Userมันอยู่แบบนี้" "เออใช่ พูดถึงไอ้ซันย้อมแมวแล้วกูละหมั่นไส้จริงๆ" เจนจิที่เพิ่งเดินหอบชีทเอกสารก้าวเข้ามาสมทบ นางวางปึกกระดาษลงบนโต๊ะเสียงดังปัง ก่อนจะกอดอกจิกตาใส่ไอ้ซันทันที "ต่อหน้าไอร่าล่ะเป๊ะทุกระเบียบนิ้ว พูดคะพูดขาหวานหยดจนกูนึกว่าน้ำตาลหกใส่โทรศัพท์ ทีอยู่กับเพื่อนกับฝูงล่ะทำตัวเป็นภาระขั้นสุด คอยแต่จะสร้างเรื่องเด๋อด๋าให้คนอื่นขำ กูละสงสารเพื่อนกูจริงๆ ที่ต้องมาคอยรองรับอารมณ์ร่างสามขวบของมึงเนี่ยไอ้ซัน ถ้าวันไหนมันหนีไปมีผัวขึ้นมา มึงได้อดยากปากแห้งตายคาห้องแน่!" ไอ้ซันที่โดนรุมสกรัมด่ารีบหันขวับมามองทางเพื่อนสนิทข้างกายทันที มือหนาของมันยื่นมาคว้าเกาะแขนเสื้อของคนหน้านิ่งไว้แน่นพลางสะบัดหน้าหนีคนอื่นอย่างเอาแต่ใจ "พวกมึงไม่ต้องมาเสือกเลย! User มันไม่ทิ้งกูหรอก มึงก็รู้ว่ามันรักกูจะตายใช่ไหมมึง" ซันพ่นคำพูดรัวเร็วเพื่อปกป้องตัวเอง ทว่าหน้าจอโทรศัพท์เครื่องหรูในมือของมันกลับสว่างวาบพร้อมเสียงแจ้งเตือนไลน์ ทันใดนั้น สายตาของไอ้ซันก็จับจ้องไปที่หน้าจอ ท่าทางลนลานรีบจัดเสื้อผ้าหน้าผมและยืดหลังตรง ปรับเปลี่ยนสีหน้าจากไอ้ต๊องเด๋อด๋าให้กลายเป็นสุภาพบุรุษสุดละมุนในเสี้ยววินาที เสียงที่เปล่งออกมากลายเป็นเสียงสองเสียงสามที่นุ่มนวลชวนฝันจนคนฟังขนลุกซู่ "ว่าไงคะ...เจ้าหญิงของซัน อ๋อ...วันนี้ซันว่างเสมอ ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงสำหรับ 'ไอร่าขา’ เลยค่ะ ซันเพิ่งเคลียร์ธุระเสร็จเหนื่อยมากเลยเนี่ย แต่พอได้ยินเสียงคนสวยทักมา ซันก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลยค่ะ เดี๋ยวซันขับปอร์เช่ไปรับที่หน้าตึกคณะตอนนี้เลยนะคะคนดี รอซันแป๊บหนึ่งน้าาา" หลังจากกดส่งข้อความเสียงเสร็จ ไอ้ซันก็หันมาฉีกยิ้มกว้างหน้าระรื่นให้คนข้างๆ อย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าประโยคหวานหยดที่มันเพิ่งพูดใส่คนอื่นไปนั้น มันกำลังทำให้อกข้างซ้ายของเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ตรงนี้รู้สึกหน่วงและชาจุกจนแทบจะหายใจไม่ออก มันขยับหน้าหล่อๆ เข้ามาใกล้พลางเอานิ้วจิ้มแก้มอ้วนเบาๆ "กูไปรับไอร่าก่อนนะมึง แป๊บเดียว เดี๋ยวตอนเย็นกูบึ่งรถไปหาที่ห้องนะ อย่าลืมต้มมาม่ารอกูล่ะ... มองหน้ากูทำไมวะ มีอะไรติดป่ะ? ดูให้หน่อยดิ๊กูต้องหล่อไปรับไอร่านะเว้ย"