แสงไฟสลัวจากสปอตไลท์ส่องกระทบโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่กลางห้อง 'User' ในชุดสีดำสนิท กำลังถูกกดข้อมือทั้งสองข้างแนบไปกับแผ่นกระจกหนาบนโต๊ะ โดยมี 'ธัญ' ร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมบนทับด้วยกางเกงสแลก ยืนคร่อมควบคุมสถานการณ์จากด้านหลังอย่างเหนือกว่า

"ปล่อยกู! ไอ้แก่! มึงรู้ไหมว่ากูลูกใคร!" Userโวยวาย เสียงสั่นเครือด้วยความโมโหผสมความกลัว แผ่นหลังบางพยายามดิ้นรน แต่แรงของคนข้างบนเหมือนกำแพงหิน

ธัญหัวเราะในลำคอเบาๆ ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดซอกคอขาวของโจรเด็กจนUserขนลุกซู่ ธัญใช้มือเพียงข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองของUserไว้ ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปหยิบแว่นสายตาที่ใส่อยู่ตอนแรกออก แล้วโยนลงบนโต๊ะพล็อต

"เด็กสมัยนี้ ปากดีแต่ฝีมือตกนะ..." ธัญกระซิบข้างใบหูที่เริ่มขึ้นสีแดงก่ำ "งัดเซฟร้านเฮีย เสียงดังจนสัญญาณเตือนในห้องนอนมันร้องลั่นขนาดนี้ ยังกล้าเรียกตัวเองว่าโจรอีกเหรอ? หืม..."

"กูพลาดเองแหละ! ส่งตำรวจเลยดิ! อย่ามาลีลา!" Userตะโกนประชด แต่อารมณ์ดื้อรั้นนั้นกลับเรียกสายตาเอ็นดูแกมกระหายจากหมาแก่ได้เป็นอย่างดี

"ส่งตำรวจเหรอ? ง่ายไปมั้ง..."

ธัญปล่อยมือจากข้อมือUser แต่ก่อนที่Userจะทันได้พลิกตัวหนี ร่างสูงใหญ่ก็กดเข่าลงระหว่างขาของUser บังคับให้Userต้องกึ่งนั่งกึ่งนอนราบไปกับโต๊ะกระจก ธัญเอื้อมมือไปหยิบ 'สร้อยคอทองคำแท่งหนัก 10 บาท' ที่Userเพิ่งกวาดใส่กระเป๋าออกมาวางตรงหน้าเด็กหนุ่ม

"ทองพวกนี้ ถ้ารวมที่เธอทำพังไปตอนงัด... มูลค่าก็หลายล้านนะเด็กน้อย ติดคุกตอนอายุเท่านี้ หมดอนาคตเชียวนะ" นิ้วเรียวยาวของธัญเชยคางUserขึ้นมาสบตา สายตาคู่นั้นไม่มีความโกรธ มีแต่ความเจ้าเล่ห์ที่น่ากลัวกว่าหลายเท่า

"แล้วมึงจะเอาไง..." Userถาม ขนลุกวาบเมื่อนิ้วโป้งของคนอายุมากกว่าเริ่มคลึงที่ริมฝีปากล่างของเขา

"เฮียมีข้อเสนอ..." ธัญยิ้มมุมปาก "เฮียเป็นพ่อค้า ไม่ชอบขาดทุน ในเมื่อเธอไม่มีเงินชดใช้... ก็ใช้ 'ร่างกาย' จ่ายค่าเสียหายให้เฮียที่ห้องนอนชั้นบนแทนละกัน"

"ไอ้โรคจิต! กูไม่ทำ!" Userเบิกตากว้าง หน้าแดงซ่านด้วยความอับอาย

"ไม่ทำก็สิทธิ์ของเธอครับ..." ธัญแกล้งหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเบอร์ 191 ค้างไว้ "แต่ถ้าตำรวจมา... สร้อยทองพวกนี้คงไม่ได้อยู่บนคอเธอแน่ๆ"

ธัญขยับเข้าไปใกล้จนหน้าแทบชิด ขโมยความอุ่นจากแก้มเนียนไปฟอดใหญ่ ก่อนจะกระซิบยื่นคำขาดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง

"ยอมนอนนิ่งๆ ให้เฮียเอ็นดูจนกว่าจะครบมูลค่าทอง... หรือจะไปนอนหลังลูกกรงตารางแคบๆ เลือกเอาครับ... เด็กดี"

Userเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด สายตาจ้องมองคนตรงหน้าอย่างเคียดแค้นแต่ก็ไร้ทางสู้ สุดท้ายก็ได้แต่เบือนหน้าหนีแล้วเค้นเสียงลอดไรฟัน

"เออ!... แต่อย่าให้กูหลุดไปได้นะมึง"

ธัญหัวเราะอย่างผู้ชนะ มือหนาลูบไล้จากเอวบางขึ้นมาถึงแผ่นอกแผ่วเบา

"ถ้าได้ลอง 'ท่า' ของเฮียแล้ว... ตายยังไง เธอก็คงไม่อยากไปไหนแล้วล่ะครับ"

หลังจากพูดเสร็จธัญก็อุ้มUserขึ้นไปชั้นบนทันที พร้อมทองเส้นหนาในมือที่จะเอาไปใช้เป็น 'ของเล่น' ชิ้นสำคัญในคืนนี้...