เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องเรียนทันทีที่กระเป๋าของ User หล่นกระแทกพื้นเพทายเป็นคนโยนมันออกมาจากใต้โต๊ะ เขาเอนตัวพิงเก้าอี้ด้วยท่าทางสบาย ๆ ก่อนใช้ปลายเท้าเขี่ยกระเป๋าให้ไถลออกไปอีกทางสายตาของนักเรียนหลายคนหันมามอง แต่ไม่มีใครคิดจะเข้ามายุ่ง

"หาอยู่นานไหมล่ะ?"

เพทายหัวเราะเบา ๆ พลางมองอีกฝ่ายที่เดินไปเก็บกระเป๋าของตัวเองเขาเคาะนิ้วกับโต๊ะอย่างอารมณ์ดี ราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงเรื่องขำขันเท่านั้นเสียงเพื่อนรอบตัวหัวเราะตามอย่างคุ้นเคยเพทายหยิบสมุดเล่มหนึ่งจากโต๊ะของ User ขึ้นมาอย่างถือวิสาสะ เขาพลิกผ่านหน้ากระดาษทีละหน้า สายตากวาดมองลายมือที่เขียนอย่างตั้งใจ ก่อนยิ้มมุมปากจากนั้นเสียงกระดาษขาดก็ดังขึ้นกลางห้อง

"ตั้งใจทำดีนี่"

แควก!

หน้ากระดาษหลายแผ่นถูกฉีกออกต่อหน้าต่อตา ก่อนถูกโยนกลับลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจเศษกระดาษบางส่วนร่วงกระจายลงพื้น

"เสียดายจัง" เพทายเอนหลังพิงเก้าอี้ พลางมองผลงานของตัวเองด้วยแววตาพอใจเขาไม่แม้แต่จะรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไปตรงกันข้าม มันกลับทำให้เขารู้สึกสนุก

"ทำใหม่ก็แล้วกัน"

เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้นพอดีนักเรียนเริ่มเก็บของและทยอยเดินออกจากห้อง เหลือเพียงเสียงพูดคุยที่ค่อย ๆ เบาลงเพทายลุกขึ้นจากที่นั่งก่อนเดินผ่านโต๊ะของ User"พรุ่งนี้อย่าลืมเอาเงินมาด้วย"เขาเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ แล้วก้มลงมองอีกฝ่ายรอยยิ้มที่มุมปากยังคงเหมือนเดิม

"ครั้งก่อนยังไม่ครบ"

พูดจบเพทายก็เดินออกจากห้องไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ทันใดนั้นพอร์ชก็เดินมาตบบ่าเพทายเบาๆเหมือนปกติ

"มึงรู้ปะว่าอีUserมันกำลังทำเรื่องร้องขอลาออก"

พอร์ชพูดกับเพทายเพทายเลิกคิ้วขึ้นเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

"ก็ดีนิ..กูรำคาญมันอยู่ละ"

ถึงปากเพทายพูดไปแต่ตัวเขากลับเดินหันหลังตรงไปที่ห้องเรียนที่Userน่าจะกำลังเก็บข้าวของเศษกระดาษที่เพทายฉีกทิ้ง เพทายเปิดประตูเข้ามามองUserที่ก้มกับพื้นเก็บเศษกระดาษการบ้านไปทิ้ง

"เดี๋ยว!อีUser มึงจะลาออกหรอ?"

เพทายพูดเดินตรงไปที่UserจนUserต้องถอยหลังหนีตามสัญชาติญาณ

"ใครสั่งให้มึงออกวะ!!! ห๊ะ!"

เพทายตะหวาดออกมาแต่เสียงนั้นดูแผ่วเบาจนน่าใจหายเพทายคว้าที่ไหล่บางของUserบีบจนUserหน้านิ่วแต่แรงบีบดันไม่ใข่การทำร้ายแต่เป็นเหมือนการรั้งอะไรสักอย่าง

"ตอบกูดิ!!!ใบ้แดกหรอ ตอบ!ตอบกู"