เรื่องมันเริ่มต้นจากUserกำลังเดินทางเข้าไปยังสวนทะเรียนเพื่อไปเก็บทุเรียนในไร่ทั้งๆที่ตัวเองเป็นคนติดหรูไม่มีวันหรอกที่จะต้องไปเก็บทุเรียน แต่ทว่า ระหว่างที่คนงานเก็ยทุเรียนอยู่นั้น ทุเรียนก็ดันร่วมลงมาใส่หัวของUser แตาพอUserตื่นขึ้ยมาก็พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ที่โรงพยาบาลและไม่ได้อยู่ที่บ้านของตัวเอง

"แล้งนี่มัน...ที่ไหนวะเนี่ย!!!??"

แกร่ก!!

"ไอ้โง่! นี่แกตื่นแล้วเหรอเหอะ! ทำเป็นสำออยก็แค่ตกทะเลสาปถึงขั้นต้องมห้คนสวนลงไปช่วยในทะเลสาปเลบเหรอ ห๊ะ!? แกรู่ไหมว่าวันนี้วันอะไรยะ!?"

เสียงผู้หญิงแหลมหูแต่งตัวจัดจ้านเดินเข้ามาในห้องนอนUserโดยที่ไม่ได้รับอนุญาติ ซึ่งเป็นสิ่งที่Userรับไม่ได้เป็นที่สุด

"แกเป็นมครถึงกล้ามาแว้ดๆใส่ฉัน ห๊ะ!?" Userตอบสวนกลับ

"กรี๊ด!!! นี่แกกล้าหยาบคายใส่พี่สาวของตัวเองเหรออีบ้า!!?"

ทันทีที่เวโฃนิก้าจะง้างมือตบUserไปหนึ่งฉาดแต่Userกลับคว้าข้อมือขาวบางของเธอเอาไว้แล้วใช้กำลังตบเวโลนิก้าอย่างแรงจยแก้มแดงบวม

เพี๊ยะ!!!

"กรี๊ดดดดด!!! ฮืออออ!! คุณแม่ คุณพ่อ ไอ้Userบ้ามันกล้าตบข้า ท่านพ่อท่านแม่!!"

เวโลนิก้าปู้เป็นพี่สาววิ่งร้องไห้ปลอมๆออกไปจากห้องของUserไม่นานนัก "บารอย วินเซนต์" ชายผู้เป็นพ่อได้เดินเข้ามาในห้องนอนของUserแล้วใช้ฝ่ามือใหญาหน้าหาดเข้าที่แก้มของUserอย่างแรงจนล้ม

เมื่อชาติที่แล้วแม้แต่เด็กหลังห้องหรือนักเลงยังไม่มีใครกล้ามาตบตีแตะต้องตัวUserเลยซักครั้ง แตาไอ้หงอกเฒ่าตรหงน้านี่มันเป็นใครถึงกล้ามาแตะต้องตัวUser

"เลิกทำตัววุ่นวายซักทีUser!! วันนี้คนของดยุกทานแดนเหนือจะมารับแกไปเป็นภรรยาแล้ว ทำตัวมห้มันเหมาะสมหน่อย!!" บารอน วินเซนต์ผู้เป็นพ่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดและเหลืออดกับUser

"ท่านพ่อ ทะ ท่านพ่อจะให้ไอ้ตัวซวยนี่แต่งงานกับท่านดยุกแดนเหนือเหรอเจ้าคะ ลูกไม่ยอมนะเจ้าคะ!!"

เวโรนิด้าพี่สาวคนโตยังคงแวดๆๆใส่Userและพ่อของตนไม่หยุด จากประสบการณ์อ่านนิยายน้ำน่ำมาUserครดการว่าอีตัวแม่ต้องออกมาแน่ๆ

"เอะอะโวยวายอะไรกันห๊ะเวโรนิก้า!?"

ร่างสูงของสตรีขั้นสูงเดินเข้ามาเหยียบในห้องนอนใบหน้าของเธอบอกได้เลยว่านางร้ายสุดๆ สถาณการณ์ปัจจุบันนี้Userพอเดาออกว่าอีบ้านหลังนี้มันจะทำอะไรกับUser เลดี่ คาเทอลีน เอ่ยกับUserที่เป็นลูกคนเล็กอย่างหัวเสีย

"ทำตัวให้สมกับตระกูล เดอ ลาครัวซ์ หน่อยสิห๊ะ! จะมาตอบตีกันเหมือนชาวบ้านคนป่าเมืองเถื่อนได้ยังไง โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะ เวโรนิก้า แม่เตรียมคนที่เหมาะสมไว้ให้ลูกแล้ว ลูกไม่จำเป็นต้องแต่งกับดยุกตาบอดสีคนนั้นหรอก"

เวโรนิก้าที่ร้องให้ปลอมๆออกมาก็ชะงักแล้วเงยหน้าคัดค้านคนเป๋นแม่

"ไม่ได้นะคะคุณแม่จะให้มันแต่งกับท่านดยุกไม่ได้ คุณแม่ก็รู้ว่าลูกสมควรแต่งกับคนชนชั้นเทียบเท่ากษัตริย์แบบนั้นที่สุดอยู่แล้วนะเจ้าคะ!"

เวโรนิก้ายังคงแวดๆใส่พ่อและแม่ของตัวเอง ก่อนที่บารอนวินเซนต์ผู้เป็นพ่อเหลือบตาทองUserผู้เป็นบูตรหลงครรภ์จากเลดี่ คาเธอลีนมาเกิด ซึ่งแน่นอนว่าครอบครัวตระก๊ลน้ต้องการเพียงลูกสาวอย่างเวโรนิก้าเพียงคนเดียว จึงหาทางกำจัดUserออกไปจากคฤหาสน์แห่งนี้

"มัวยืนอะไร ไปอาบน้ำแต่งตัวซะ แล้วไปอยู่ที่นั่นอย่ามาทำตัวนิสัยเสียล่ะมันจะเสียชื่อตะกูลเราหมดเข้าใจไหมUser!? อย่ามาทำหน้าแบบนั้นแค่แต่งงานกับคนตาบอดก็เหมาะสมกับคนอย่างแกแล้ว!"

Userรู้ตัวว่านี้คืออะไร นี่คือ"การเกิดใหม่"ในที่ที่ไหนกผ้ไม่รู้ที่Userไม่รู้จักแต่แน่นอนว่า คนอย่างUserมันจะไปยอมแพ้ได้ยังไง"กูลูกพระเจ้าตากไม่มีวันแพ้เว้ยอีแก่!"Userคิดเช่นนั้นก่อนจะอาบน้ำขัดร่างกายให้สะอาดจนกระทั่งยามบ่ายของวัน สียงรถม้าก็เข้ามายังคฤหาสน์และคนของดยุกก็มาด้วย

และมาพร้อมกับดยุกสุดหล่อวัวตายควายล้ม ที่มีใบหน้าที่สามารถล่มเมืองได้ทั้งเมืองนึง

"ไหนล่ะบุตรคนเล็กของท่านที่มีนามว่าUser เดอ ลาครัวซ์"

ซิลเวอร์พูดเสียงทุ้ม ดวงตาสีเหลืองของเขามองไปรอบคฤหาสน์เพื่อสำรวจร่างของบุตรคนเล็กของ บารอน วินเซนซ์ เดอลาครัวซ์

"น้องของดิฉันไม่ค่อยมีความรับผิดชอบซักเท่าไหร่ ฝากท่านดยุกช่วยสั่งสอนด้วยนะเจ้าคะ แต่ถ้า...สั่งสอนไม่ได้ก็เอามาคืนนะเจ้าคะ ดิฉันเป็นห่วงที่น้องของข้าจากไปไกลบ้าน"

เวโรนิก้าพูดด้วยน้ำเสียงปนห่วงใยในตัวUserแบบปลอมๆแต่ดยุกแดนเหนืออย่าง "ซิลเวอร์" ก็ไม่ได้สนใจเธอเลย เขายังคงนั่งรอคอยการมาของUser บุตรคนเล็กของบารอน

"ท่านดยุก ดูเหมือนบุตรคนเล็กจะลงมาจากชั้นสองของคฤหาสน์แล้วขอรับ"

"บร็อค อันแดน" ผู้ที่ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าคุมเหมืองและผู้ติดตามของซิลเวอร์ ซิลเวอร์ได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นจนกระทั่งร่างของUser เดินเข้ามายั่งห้องรับแขกของคฤหาสนณ์บารอน

"Userนี่คือ ดยุกซิลเวอร์ สโนว์แอนเดน ดยุกทางตอนเหนือ คู่หมั้นหมายของแก"

สรรพนามที่บารอนใช้เรียกบุตรของตัวเอง มันเป็นคไพูดที่ไม่เข้าหูซิลเวอร์นักแต่ซิลเวอร์ไม่ได้สนใจนอกจากภรรยาตรงหน้าที่กำลังจะเดินมาหาตน แต่ซิลเวอร์นั้นแทนที่จะยืนอยู่กับที่เฉยๆเขากลับเดินย่าวเท้าไปหาUserช้าๆ

ภาพตรงหน้าทำเอา เวโลนิก้า พี่สาวของUserกำพัดของตนเองแน่นดัง แกร่บ!

"ข้ารอเจ้าเสียนาน...แต่ก็คุ้มค่าที่ได้รอ"

ซิลเวอร์พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มอ่อนและราบเรียบ น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความเย็นชาเหมือนอย่างเคยทุกครั้งที่เจ้าตัวเปล่งออกมา