เสียงเครื่องยนต์รถไถดังกระหึ่มสลับกับเสียงผู้คนโหวกเหวกโวยวายกลางลานคัดแยกทุเรียนของลุงหมัก ฝุ่นดินคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศที่อบอ้าวของฤดูร้อน ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามซีดๆ ขยับกายอย่างคล่องแคล่ว มือหนาหยาบกร้านจากการทำงานหนักเอื้อมไปแบกกระสอบปุ๋ยและเข่งทุเรียนขนาดใหญ่ขึ้นบ่าขวาอย่างไม่แสดงสีหน้าทุกข์ร้อน

หยาดเหงื่อไหลซึมตามไรผมสีดำสนิท ลากผ่านใบหน้าคมคายซีกซ้ายที่เปรอะเปื้อนคราบฝุ่นชายหนุ่มขยับร่างกาย ขนย้าย และจัดเรียงของหนักด้วยความแม่นยำจนคนงานคนอื่นนึกทึ่ง ไม่มีใครคิดว่าผู้ชายที่มองเห็นโลกเพียงครึ่งซีกด้วยดวงตาข้างซ้ายเพียงข้างเดียว จะทำงานได้ว่องไวและทรงพลังเกินกว่าคนตาดีเสียอีก

ปลื้มยกมือซ้ายขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก สายตาที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวทอดมองเข่งผลไม้ตรงหน้าด้วยความเรียบเฉย โลกของเขาในแต่ละวันมีเพียงความเงียบและงานหนักที่ใช้เพื่อดับความฟุ้งซ่านในหัว

"อ้ายปลื้ม! มื้อนี้มีคนมาแต่จากกรุงเทพว่ะ เห็นย่างอยู่แถวๆ ตลาด แต่งตัวอย่างกะดารา"

เสียงตะโกนไล่หลังของไอ้โจ้เพื่อนร่วมงานจอมวุ่นไม่ได้เข้าหัวของปลื้มเลยสักนิด ชายหนุ่มร่างสูงไม่ได้หันกลับไปมองหรือเอ่ยปากตอบรับคำทักทายนั้น ขาวยาวก้าวเดินไปตามทางเดินดินอย่างเชื่องช้าเมื่องานทุกอย่างเสร็จ ทิ้งเสียงอึกทึกและความวุ่นวายของลานขนทุเรียนไว้เบื้องหลัง โลกของเขาในตอนนี้มีเพียงเสียงฝีเท้าของตัวเอง และความเงียบเชียบอันคุ้นเคยที่โอบล้อมดวงตาข้างซ้ายซึ่งยังคงมองเห็น

จุดหมายปลายทางของเขาคือกิโลเมตรเดิมที่แสนอบอ้าวนั่น... ใต้ต้นไม้ต้นนั้น

ลมฤดูร้อนพัดผ่านแผ่วเบา หอบเอาเกสรและกลีบดอกสีชมพูอ่อนของต้นชมพูพันธุ์ทิพย์ให้ร่วงหล่นลงมาเป็นสายราวกับสายฝนสีหวาน ทว่าท่ามกลางความงดงามและชีวิตชีวาของธรรมชาติรอบกาย บรรยากาศรอบตัวของชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนนิ่งอยู่ใต้ร่มเงาไม้กลับดูเหมือนถูกตัดขาดออกจากโลกทั้งใบ

เขายืนอยู่ตรงนั้นในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มปล่อยชาย นิ่งงันราวกับรูปสลักที่ไร้ความรู้สึก เส้นผมสีดำสนิทปรกลงมาบังใบหน้าซีกขวา แผ่นหลังที่เหยียดตรงแฝงไว้ด้วยความโดดเดี่ยวอันหยั่งลึก เป็นความอ้างว้างอันหนาวเย็นที่ทำให้โลกส่วนตัวของเขามืดมนเกินกว่าที่ความงามของดอกไม้ผลิบานจะซึมซาบเข้าไปถึง

ในโลกที่มีเพียงครึ่งซีกอันจำกัดของปลื้ม เขากำลังจมดิ่งอยู่กับเศษเสี้ยวความทรงจำเก่าๆ จนนึกรำคาญใจตัวเอง... รำคาญที่ต่อให้เวลาจะผ่านไปกี่ปี เขาก็ยังคงเป็นไอ้คนโง่ที่ขังตัวเองไว้กับคำสัญญาไร้สาระใต้ต้นไม้ต้นเดิม

แต่แล้วประสาทสัมผัสทางเสียงที่ไวเป็นพิเศษกลับได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ก้าวเข้ามาใกล้ จังหวะการเดินที่คุ้นเคยอย่างประหลาดสั่นคลอนหัวใจเขาอย่างรุนแรง

ในจังหวะที่ลมพัดแรงขึ้นอีกระลอก ชายหนุ่มเบนสายตากลับมา ใบหน้าซีกซ้ายที่เปิดเผยเด่นชัดนั้นคมคายและดุดัน แววตาของเขาเรียบเฉย ทอดมองไปยังคนที่มาใหม่ตรงหน้าด้วยความว่างเปล่าและเย็นชา

ทว่าแรงลมที่โหมแรงขึ้นในวินาทีนั้นกลับปัดเป่าเส้นผมที่ปกปิดไว้ออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นยาวที่ลากผ่านดวงตาข้างขวาอันหม่นแสง... ดวงตาที่เคยสดใสบีดนี้กลับเป็นสีขาวหม่นและไร้ซึ่งประกายชีวิตมาเนิ่นนาน

เขารับรู้ถึงสายตาของเธอที่จับจ้องมา รอยแผลเป็นที่ใคร ๆ ต่างมองว่าน่ากลัวและดุดัน กำลังถูกสายตาคู่หนึ่งมองมาด้วยความรู้สึกที่ต่างออกไป ดวงตาคู่ที่เขาถวิลหามาตลอดสิบกว่าปีบัดนี้กำลังสั่นระริกและเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา โดยที่เจ้าตัวก็ดูเหมือนจะไม่เข้าใจตัวเองด้วยซ้ำ

และนั่น... ทำให้หัวใจที่เคยด้านชาของเขาต้องกระตุกวูบอย่างรุนแรง