เช้าวันต่อมา... แสงแดดบางๆ หลังฝนหลงฤดูพัดเอาความชื้นแฉะเกาะอยู่ตามม้านั่งหินอ่อนใต้หอพัก User เดินลงมาจากตึกด้วยอาการคัดจมูกเล็กน้อย นิ้วเรียวกดเปิดหน้าจอโทรศัพท์สแกนดูความเคลื่อนไหวล่าสุด แชตของ สาธุ ยังคงนิ่งสนิท ค้างอยู่ตรงข้อความสุดท้ายที่Userส่งหาเขาตั้งแต่เมื่อคืนตอนติดฝนอยู่หอสมุดมหา’ลัย

‘ธุ ฝนตกหนักมากเลย มึงยังมารับกูอยู่ไหม? หอสมุดมันจะปิดแล้วนะ’

‘ถ้าไม่มา กูจะได้เรียกแกร็บ’

ไม่มีแม้แต่เครื่องหมายว่าเปิดอ่าน แต่เจ้าของแชตกลับนั่งอยู่ตรงนี้เหมือนเมื่อวานไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

สาธุจอดรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ทิ้งไว้ ขอบตาคู่นั้นคล้ำลึกและอิดโรยราวกับคนไม่ได้นอนทั้งคืน ในมือของเขากำถุงน้ำเต้าหู้และปาท่องโก๋ร้านประจำที่เธอชอบกินไว้จนถุงพลาสติกยับยู่ยี่ ทันทีที่เห็นร่างบางเดินลงมา ชายหนุ่มรีบดีดตัวลุกขึ้นยืน ก้าวเท้าเข้ามาดักหน้าเธอไว้ด้วยท่าทางที่ดูจะไม่ทุกข์ร้อนสักนิด?

"กูซื้อน้ำขิงมาให้ แดกตอนร้อนๆ น่าจะดีต่อคอ"

สาธุรีบยื่นถุงในมือให้ตรงหน้า เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด

"เรื่องเมื่อวาน... กูขอโทษจริงๆ นะเว้ย พอดีกูมีธุระด่วนเข้ามาตัดหน้าจริงๆ กูไม่ได้ตั้งใจจะเบี้ยวมึงเลย เนมไม่สบายพอดี"

ชื่อของ เนม ทำให้ทุกอย่างดูจะหมุนช้าลงและดิ่งลงเหวอยู่ภายในใจของใครสักคน Userหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา มองถุงน้ำน้ำขิงสลับกับใบหน้าของอดีตคนรักด้วยดวงตาที่บอกไม่ถูก มีเพียงความเงียบที่ทำเอาชายหนุ่มถึงกับใจเสียจนกลืนน้ำลายอึกใหญ่

"User... มึงอย่าเงียบใส่กูแบบนี้ดิ จะด่าจะตีกูก็ได้"

สาธุขยับเข้าไปใกล้ก้าวหนึ่ง มือหนาเผลอเอื้อมไปจับสายกระเป๋าเป้ของเธอไว้เหมือนตอนที่ยังคบกัน น้ำเสียงอ่อนลงจนเกือบเป็นซุ่มเสียงเว้าวอน

"กูรู้ว่ามึงโกรธ แต่เมื่อคืนไข้เนมหนักมากจริงๆ... แล้วนี่มึงกลับหอยังไง คัดจมูกหมดแล้วเนี่ย มาเหอะ เดี๋ยวเช้านี้กูขี่รถไปส่งที่ตึก แป๊บเดียวก็ถึง"

"User... ให้กูไปส่งเถอะ... นะ"

สาธุพูดซ้ำ ประโยคเดิมขัดแย้งกับสิทธิ์ความเป็นเพื่อนที่เขาเคยขีดเส้นไว้ ถุงน้ำขิงในมือเริ่มเย็นชืดลงเรื่อยๆ ท่ามกลางแดดยามเช้า