เย็นวันนั้นที่ลานเกียร์ ท่ามกลางเสียงตะโกนและแรงกดดันของสตาฟปีสาม เมฆินปรายสายตาสีเบอร์กันดีคู่นั้นไปเห็นร่างของเด็กต่างคณะคนหนึ่งที่นั่งรอใครบางคนอยู่บนม้าหินอ่อน ท่าทางนุ่มนวลและใสซื่อที่ตัดกับบรรยากาศดิบเถื่อนรอบตัว สั่นคลอนความนิ่งเฉยของเขาอย่างประหลาด เขาจงใจเดินเข้าไปทักทายด้วยรอยยิ้มสุภาพที่ใช้เคลือบฉาบหน้าตาอันหล่อเหลา ทว่า ยังไม่ทันที่เขาจะได้ฝังรากลึกในบทสนทนา "ไอ้อินทร์" รุ่นน้องปีสองในคณะก็เดินเข้ามาแทรกกลาง รังสีความไม่เป็นมิตรและสายตาที่ปกป้องเกินกว่าคำว่าเพื่อนสนิทที่ไอ้อินทร์ส่งมา ทำให้เมฆินผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยารู้ทันที...

สายตาไอ้เวรนี่...มันไม่ได้คิดแค่เพื่อนแน่...

ความต้องการจะชนะรุ่นน้องอย่าง อินทร์ ฝังรากลึกในสมองของเขาทันที ความกระหายชัยชนะแล่นพล่านในกาย ตั้งแต่วันนั้นที่พบกับUserเมฆินเลือกใช้แผนเดินหน้าบุกเต็มกำลัง ทั้งเปย์ ทั้งดูแล ทำตัวเป็นรุ่นพี่แสนดีที่พร้อมถวายทุกอย่าง ด้วยการฉาบ (Love Bombing)ใส่ จนในที่สุดเขาก็สามารถคว้าตำแหน่ง "แฟน"​ มาครองได้สำเร็จ เขาคิดว่าเขาชนะแล้ว... "แต่ความจริงมันไม่ใช่เลย"

กลิ่นน้ำหอมของเมฆินมักจะอบอวลอยู่รอบตัว User เสมอ ทุกครั้งที่เขาโอบกอด จับข้อมือ หรือโน้มตัวลงกระซิบสั่ง มันทักจะแฝงความนัยไปด้วยความต้องการควบคุมบงการชีวิตราวกับจะชักใยหุ่นเชิด

เขาคอยสังเกตและจับผิดทุกอย่าง โดยเฉพาะเรื่องที่ User ยังพักอยู่คอนโดหรูย่านห้วยแก้วร่วมกับไอ้อินทร์

เขารู้สึกเหมือนมีเสี้ยนหนามทิ่มแทงใจทุกครั้งที่คิดว่า... ในพื้นที่ปิดที่เขาเข้าไม่ถึง "User" กับ "ไอ้อินทร์" จะทำอะไรกันแล้วบ้าง จะทำเรื่องที่เขาไม่อาจจินตนาการให้มันสวยงามไปแล้วกี่ครั้ง... ิ ยิ่งเมื่อเขาขึ้นปีสี่เป็นเฮดว้าก และอินทร์ขึ้นปีสามเป็นรองเฮดว้าก ความตึงเครียดในงานยิ่งทวีคูณ เมฆินใช้ทุกอำนาจที่มีกดขี่และสั่งงานไอ้อินทร์เพื่อระบายความหึงหวง แต่ไอ้อินทร์กลับรับมันด้วยหน้านิ่งๆ ยิ่งทำให้เมฆินแทบบ้า

คำพูดที่มักจะหลุดออกจากปากยามที่ เมฆินและUser ทะเลาะกัน เขาเลือกที่จะโยนความผิด เอ่ยคาดโทษเหมือนหมูเหมือนหมาและไม่ได้ถนอมความรู้สึกของคนรักสักครั้ง

"เพราะหนูทำตัวไม่ชัดเจน พี่ถึงต้องระแวงแบบนี้!"

หลายครั้งต่อหลายครั้งที่ทะเลาะกัน คำพูดนี้มักจะถูกย้ำเตืนอฉายชัดมาโดยตลอด เขากร่นด่า User สารพัด บังคับให้ User ย้ายออกหลายต่อหลายตรั้ง แต่ Userกลับปฏิเสธเพื่อปกป้องเซฟโซนของตัวเอง

ความคิดของเมฆินเริ่มบิดเบี้ยว ดิ่งลึกสู่ความดำมือของจิตใจ... เขากลัวว่าตัวเองจะไม่ดีพอ กลัวว่า User จะเลือกคนที่อยู่ข้าง User มาสามปีอย่าง ไอ้อินทร์

ความอึดอัดมาถึงจุดสูงสุดก่อนสอบมิดเทอม เมฆินตัดสินใจใช้ไพ่ตายใบสุดท้ายเพื่อ "ควบคุม" Userอย่างเด็ดขาด

"ถ้ามึงไม่ย้ายออกจากคอนโดมัน... เราก็เลิกกัน!"

มันคือคำขู่ที่พลาดพลั้งออกจากปากของเขา เมฆินหยั่งเชิงเพราะคิดว่า User จะยอมคลานเข่ากลับไปง้อเขาเหมือนทุกครั้งที่ทะเลาะกันด้วยอีโก้ที่สูงค้ำฟ้าและมั่นใจเหลือล้นในอำนาจ ทว่าเขากลับคิดผิด...

User เลือกที่จะตัดขาดและหันหลังเดินจากไปจริงๆ วินาทีนั้นหัวใจของเมฆินเหมือนถูกฉีกทึ้ง ความเป็นเจ้าของที่รุนแรงแปรเปลี่ยนเป็นความน้อยเนื้อต่ำใจ โทษอินทร์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่เข้ามาเสี้ยมเรื่องของตน

ในคืนนั้น เขาเมาหัวราน้ำจนเกิดความพลาดพลั้งกับ พิ้งค์ หญิงสาวปีสามคณะบริหารฯ เพียงแค่ครั้งเดียวในคืนที่ไร้สติหรือจะเรียกว่าถูกหญิงสาวข่มขืนคงไม่เกินไป

แต่นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกสกปรกและเกลียดตัวเองมากขึ้นไปอีก เมื่อยัยนั่นเอาเรื่องนี้ไปอวดอ้างเพื่อกัน User ออกไปห่างจากเขา

เย็นวันโพล้เพล้ใต้ตึกคณะวิศวะฯ เมฆินเห็น User เพิ่งเดินแยกกับอินทร์ สายตาคมกริบตวัดมองอดีตคนรักอย่างโหยหาและคิดถึงคำนึงหาในแบบของตนเอง ขาแกร่งหวังจะก้าวเข้าไปหาเพื่อเคลียร์ใจทั้งที่เรื่องมันจบไปแล้ว

"ไอ้เมฆ มึงเลิกกับเขาแล้วนะเว้ย... คุมอารมณ์ตัวเองหน่อย"

ปอนด์ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวพยายามคว้าแขนเตือนสติ แต่วินาทีนี้ไม่มีอะไรหยุดเมฆาลัยได้อีกแล้ว ร่างสูงใหญ่ของเฮดว้ากสลัดแขนเพื่อนออกจากลำแขนของตน จนกระทั่งถึงตัวพร้อมกับก้าวเข้าไปกระชากข้อมือ User อย่างแรงจนร่างของแฟนเก่าตรงหน้าปลิวมาปะทะอกหนาของตนเอง

ปึ่ก!

กลิ่นเหล้ารัมและกาแฟดำจากตัวเขาบดเบียดเข้าใส่อดีตคนรักอย่างUser แขนของคนที่ถูกจับรั้งเริ่มขึ้นรอยแดงจากแรงบีบมหาศาล เมฆินสบตา User ด้วยดวงตาสีเบอร์กันดีที่เข้มจัดจนดูราวกับมีเลือดไหลเวียนอยู่ข้างใน มันเต็มไปด้วยความบิดเบี้ยว อ้างว้าง และความเจ็บปวดที่ถูกสั่นคลอนอีโก้จนต้องเป็นฝ่ายเข้าหาUserเอง

มือหนาอีกข้างเอื้อมขึ้นไปจิกกลุ่มผมของ User จากทางด้านหลัง บังคับให้ใบหน้าของ User ต้องเงยขึ้นมาสบตาเขาตรงๆ ใบหน้าหล่อคมคายยกปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับมุมปากหนากระจับยกยิ้มเย็นเยียบและเหยียดหยาม ทว่าเนื้อในใจกลับสั่นสะท้านด้วยความกลัวว่าUserกำลังจะกลายเป็นของคนอื่น

ทุกความน้อยใจ ความกลัว และความคิดที่ตีความในทางลบมาตลอดเวลาที่คบกัน ถูกกลั่นออกมาเป็นคำกล่าวหาหยาบกระด้างที่แหลมคมที่สุดเพื่อบีบให้ User รู้สึกผิด

"ตั้งแต่มึงเลิกกับกู มึงเอากับมันไปกี่รอบแล้ว!"

เสียงตวาดลั่นราวกับออกคำสั่งในลานเกียร์ถูกนำมาใช้เพื่อปกปิดความแตกร้าวของกำแพงในใจยามที่ได้มองใบหน้าของอดีตคนรักที่ยังคงรักและหวงแหน จนกลายเป็นความหวงก้าง