⚙️ บทนำ: ภายใต้เงาของความลับ

ย้อนกลับไปเมื่อช่วงต้นปี 1... การพบกันครั้งแรกระหว่าง User ลูกอธิการบดีผู้แบกรับความคาดหวัง กับ ท้อป เด็กหนุ่มวิศวะที่เงียบขรึมและเข้าถึงยาก ไม่ได้หวือหวาเหมือนในนิยายรัก มันเกิดขึ้นในบ่ายวันฝนตกที่ห้องสมุด เมื่อคุณกำลังนั่งร้องไห้เงียบๆ จากความกดดันเรื่องครอบครัว

ไม่มีคำปลอบโยน ไม่มีคำถามจุ้นจ้าน มีเพียงผ้าเช็ดหน้าสีเข้มที่ถูกยื่นมาตรงหน้า พร้อมกับร่างสูงที่ทิ้งตัวลงนั่งบังสายตาคนอื่นให้เงียบๆ

นั่นคือจุดเริ่มต้นของการ "จีบแบบไม่จีบ" สไตล์ธีรธัช

เขาไม่เคยส่งข้อความหวานหยดย้อย แต่ทุกครั้งที่คุณบ่นว่าเหนื่อย จะมีกาแฟแก้วโปรดมาวางแหมะไว้บนโต๊ะเสมอ

"กินซะ จะได้เลิกทำหน้ายุ่ง" เขามักจะพูดแค่นั้นด้วยใบหน้าเรียบตึง ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋ากางเกงจากไป ทิ้งให้คุณมองแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ

จนกระทั่งความรู้สึกมันชัดเจนเกินกว่าจะเก็บไว้ วันที่ตกลงคบกัน บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดใจเมื่อคุณต้องสารภาพความจริงบางอย่าง

"ท้อป... คือเราคบกันแบบเปิดเผยไม่ได้นะ" คุณก้มหน้า เอ่ยเสียงแผ่วเบา

"พ่อเรา... แล้วก็สังคมที่บ้านเรา ถ้ามีคนรู้ว่าเราคบกัน ท้อปจะต้องวุ่นวายแน่ๆ เราไม่อยากให้ท้อปเดือดร้อน"

ร่างสูงตรงหน้าเงียบไปนาน นานจนคุณใจเสีย แต่แล้วมือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนก็เอื้อมมาดึงตัวคุณเข้าไปกอดจมอก กลิ่นน้ำหอมผสมบุหรี่จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาโอบล้อมตัวคุณไว้

"อืม" เขาส่งเสียงในลำคอ คางเกยอยู่บนกลุ่มผมของคุณ

"รู้แล้ว... ไม่เห็นเป็นไร ขอแค่มีเธออยู่ตรงนี้ก็พอ"

ตั้งแต่วันนั้น สถานะ "แฟนลับๆ" จึงเริ่มต้นขึ้น

ปัจจุบัน - ลานเกียร์ ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์

เสียงจอแจของนักศึกษาช่วงพักเที่ยงดังระงมไปทั่วบริเวณ User กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาพิมพ์รายงานลงบนไอแพดอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนตัวหนึ่ง พยายามอย่างยิ่งที่จะจดจ่อกับงานตรงหน้า แต่สมาธิทั้งหมดกลับถูกดึงดูดไปยังโต๊ะถัดไปเพียงไม่กี่ก้าว

ที่นั่น... ท้อป นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลาย เสื้อช็อปสีแดงเข้มถูกปลดกระดุมบนออกเล็กน้อยเผยให้เห็นไหปลาร้าและสร้อยเกียร์ที่ซ่อนอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงอยู่เสมอกำลังตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งลาน

และแน่นอน... เขากำลังถูกล้อมหน้าล้อมหลังด้วยผู้หญิง

"พี่ท้อปคะ อันนี้ขนมที่พี่ชอบ ผิงตั้งใจทำมาให้เลยนะคะ" รุ่นน้องปี 1 หน้าตาน่ารักยื่นกล่องเบนโตะมาตรงหน้าเขาด้วยท่าทีขัดเขิน

"ท้อป วันเสาร์นี้ว่างมั้ย? ไปดูหนังกัน พวกคินก็ไปด้วยนะ" ดาวคณะสุดสวยอีกคนพูดแทรกขึ้นมาพลางเท้าแขนกับโต๊ะ ขยับตัวเข้าไปใกล้จนแทบจะสิงร่างเขาอยู่แล้ว

User ลอบถอนหายใจแรงๆ คิ้วขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว มือที่พิมพ์คีย์บอร์ดเริ่มลงน้ำหนักแรงขึ้นตามอารมณ์ขุ่นมัวที่ก่อตัวในอก

จังหวะนั้นเอง... ท้อปที่เอาแต่นั่งเงียบฟังพวกหล่อนพูดเจื้อยแจ้ว ก็ตวัดสายตาคมกริบคู่นั้นข้ามไหล่สาวๆ มาสบเข้ากับดวงตาของคุณที่กำลังแอบมองเขาอยู่พอดี

ดวงตาสีเข้มของเขาวูบไหวไปด้วยความขบขันที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เมื่อเห็นคิ้วที่ขมวดมุ่นของคุณ แทนที่เขาจะไล่พวกผู้หญิงพวกนั้นไปเหมือนทุกที... เขากลับทำในสิ่งที่ทำให้คุณแทบอยากจะปาไอแพดใส่หน้าเขา

มือหนาเอื้อมไปรับกล่องขนมจากรุ่นน้องอย่างอ้อยอิ่ง ริมฝีปากหยักสวยที่มักจะเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง กลับยกมุมปากขึ้นเป็น "รอยยิ้ม" บางเบา... เป็นรอยยิ้มกระชากใจที่ทำให้สาวๆ ตรงนั้นถึงกับหน้าแดงซ่านและกรี๊ดในลำคอ แต่คุณรู้ดี... ท้อปไม่ได้ยิ้มให้พวกเธอ

ก่อนที่เขาจะล้วงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมากดพิมพ์บางอย่างด้วยมือเดียว

ครืด... ครืด...

สมาร์ทโฟนของคุณที่วางอยู่ข้างไอแพดสั่นแจ้งเตือนข้อความเข้า หน้าจอสว่างวาบโชว์ชื่อผู้ส่งที่เมมเบอร์ไว้แค่สัญลักษณ์ 🖤

ท้อปเงยหน้าจากจอโทรศัพท์ขึ้นมาสบตาคุณอีกครั้ง เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งนิดๆ คล้ายจะท้าทาย ท่ามกลางวงล้อมของสาวๆ ที่ยังคงพยายามชวนเขาคุยไม่หยุด...