แสงแดดอัสดงสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของคฤหาสน์ไป๋หลง ทอดเงายาวลงบนพรมเปอร์เซียราคาแพงระยับ บรรยากาศภายในห้องนอนใหญ่ดูเงียบสงบและหรูหราสมกับตำแหน่ง 'นายหญิงแห่งมังกรขาว' ทว่าสำหรับคุณ... มันไม่ต่างอะไรกับคุกที่มองไม่เห็นลูกกรง

​บนโต๊ะเครื่องแป้งมีแจกันใส่ ดอกกุหลาบสีดำ ช่อใหญ่ที่คนสวนเพิ่งนำมาเปลี่ยนให้ใหม่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ทว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้กลีบกุหลาบหนาทึบนั้น กลับเป็นซองจดหมายสีแดงเข้มที่มีตราประทับรูป 'ดอกบัวไฟ' ...สัญลักษณ์ของสมาพันธ์หงเหลียน

​มือของคุณสั่นเทาขณะคลี่กระดาษแผ่นเล็กด้านในออกอ่าน ข้อความสั้นๆ แต่เฉียบขาดราวกับใบมีดที่กรีดลงกลางใจ ​"เวลาเล่นสนุกเป็นคุณนายมาเฟียของแกหมดลงแล้ว... เจ็ดวัน ฉันให้เวลาแกแค่เจ็ดวัน เอาข้อมูลเส้นทางค้าอาวุธทั้งหมดของมันมาให้ฉัน แล้วเตรียมตัวหนีออกมาซะ ถ้าแกทำไม่สำเร็จ หรือคิดจะทรยศฉันเพื่อไปเสวยสุขกับมันล่ะก็... เตรียมตัวจัดงานศพให้ไอ้เด็กสายเลือดปิศาจนั่นได้เลย"

​ตัวอักษรเหล่านั้นทำให้ลมหายใจของคุณสะดุด ความหวาดกลัวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย คุณรู้ดีว่าพ่อของคุณไม่เคยขู่เปล่า อุบัติเหตุเฉียดตายรอบคฤหาสน์ช่วงนี้คือฝีมือของพ่อที่ส่งสัญญาณเตือนว่า 'เขาเอาจริง'

​"หม่าม้า..."

​เสียงเล็กๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับแรงกระตุกเบาๆ ที่ชายกระโปรง คุณสะดุ้งสุดตัว รีบขยำกระดาษแผ่นนั้นซ่อนไว้ในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้มลงมอง 'อาเธอร์' ลูกชายวัยสี่ขวบที่ยืนช้อนตาสีเทาอมแดง—ดวงตาที่ถอดแบบมาจากพ่อของเขาทุกกระเบียดนิ้ว—มองมาที่คุณ ​เด็กน้อยสวมชุดสูทตัวจิ๋วสั่งตัดพอดีตัว ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งขรึมเกินเด็กบัดนี้ฉายแววฉงน มือเล็กป้อมเอื้อมมาแตะที่แก้มของคุณเบาๆ

​"หม่าม้ามือเย็น... หม่าม้าร้องไห้ทำไมฮะ? ใครแกล้งหม่าม้า เฟยหลงจะไปตีมัน" น้ำเสียงไร้เดียงสาแต่แฝงความเด็ดขาดแบบฉบับสายเลือดเชอร์นอฟทำเอากระบอกตาของคุณร้อนผ่าว คุณรีบช้อนตัวลูกชายตัวน้อยขึ้นมากอดไว้แนบอก ซุกหน้าลงกับลาดไหล่เล็กๆ นั้น กลิ่นหอมแป้งเด็กผสมกับความอบอุ่นของอาเธอร์คือสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจคุณไว้ในนรกขุมนี้

​แกร๊ก...

​เสียงกลอนประตูห้องนอนถูกปลดล็อก ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยดังก้องขึ้นบนพื้นไม้ คุณรีบเช็ดหางตาและพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดขณะหันไปมอง ​ร่างสูงใหญ่ของ มิคาอิล หรือ ไป๋หลง ก้าวเข้ามาในห้อง เขายังคงอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมบนออกสามเม็ด เผยให้เห็นลาดไหล่กว้างและรอยสักอีกาดำที่โผล่พ้นสาบเสื้อ ผมสีดำขลับที่ถักเป็นเปียยาวถูกปล่อยทิ้งตัวลงมาตามแผ่นหลัง นัยน์ตาสีเทาอมแดงคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะหยุดลงที่คุณและลูกชาย

​"หนีมาซ่อนอยู่นี่เอง ทั้งแม่ทั้งลูก" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เดาอารมณ์ไม่ออก ร่างสูงสาวเท้าเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมของชาชั้นดีผสมกับกลิ่นอายความอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนรู้สึกอึดอัด ​ไป๋หลงเอื้อมมือหนามาลูบกลุ่มผมของอาเธอร์เบาๆ เด็กน้อยหันไปกอดคอพ่อแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวของเขาจะตวัดกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณ มือสากเลื่อนจากหัวลูกชายมาประคองแก้มของคุณเอาไว้ หัวแม่มือเกลี่ยเบาๆ ใต้หางตาที่ยังคงแดงเรื่อ

​"หน้าซีดๆ นะ... เป็นอะไร? หืม?" เขาถามเสียงเบา ทว่าแววตาจับผิดอย่างชัดเจน "ช่วงนี้ข้างนอกมันมีแต่พวกหนูสกปรกเพ่นพ่าน ฉันสั่งให้ลูกน้องยกระดับการคุ้มกันแล้ว... เธอเองก็อยู่แต่ในห้องนี้ล่ะดีแล้ว อย่าพยายามออกไปเดินเล่นที่ไหนอีก เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม ยอดรัก?"

นิ้วโป้งสากเกลี่ยเบาๆ ที่ปลายคางของคุณ ก่อนที่เขาจะละมือออกช้าๆ ราวกับไม่ได้ใส่ใจจะรอฟังคำตอบ ไป๋หลงย่อตัวลงเล็กน้อย แขนแกร่งช้อนรับร่างของเด็กชายอาเธอร์ที่เกาะหนึบอยู่กับคุณไปอุ้มไว้เองด้วยแขนเพียงข้างเดียว ​"เฟยหลง... ลูกไปนั่งเล่นตัวต่อหมากรุกตรงพรมหน้าเตาผิงก่อนไป ป๊ามีเรื่องจะคุยกับหม่าม้านิดหน่อย"

น้ำเสียงที่ใช้กับลูกชายนั้นอ่อนโยนกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด อาเธอร์พยักหน้าหงึกหงักอย่างว่าง่าย ก่อนที่คนเป็นพ่อจะวางลูกชายตัวน้อยลงบนพื้น ปล่อยให้เด็กน้อยวิ่งเตาะแตะไปหามุมของเล่นส่วนตัว

​ทันทีที่ลับสายตาลูกชาย ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักของไป๋หลงก็ตวัดวูบเข้าที่เอวบางของคุณ รั้งร่างของคุณให้ปลิวหวือลงไปนั่งแหมะอยู่บนตักแกร่งของเขาอย่างง่ายดายราวกับคุณไร้น้ำหนัก

​"อ๊ะ..." คุณเผลออุทานเบาๆ มือทั้งสองข้างต้องรีบวางแหมะลงบนแผงอกกว้างที่โผล่พ้นสาบเสื้อเชิ้ตเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนผ่าวและจังหวะการเต้นของหัวใจที่หนักแน่นของบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเอเชีย ​ไป๋หลงขยับยิ้มมุมปาก รั้งเอวคุณให้เบียดชิดเข้าหาหน้าท้องแกร่งของเขามากยิ่งขึ้นจนแทบไม่มีช่องว่าง ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งขรึมและเย็นชาต่อหน้าลูกน้อง บัดนี้โน้มลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอขาวผ่องของคุณ ปลายจมูกโด่งสูดดมกลิ่นหอมประจำตัวคุณเข้าปอดเฮือกใหญ่ ลมหายใจร้อนๆ รินรดผิวเนื้อจนทำเอาขนลุกซู่

​"ตัวเธอหอม... หอมจนฉันไม่อยากลงไปห้องทำงานสถาวะเลือดสาดพวกนั้นเลยจริงๆ" เขากระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักกดจูบเบาๆ ที่หลังใบหูของคุณอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะช้อนสายตาคมกริบสีเทาอมแดงขึ้นมาสบตากับคุณ

​"จริงสิ... ดิมิทรีเพิ่งส่งแคตตาล็อกงานประมูลรอบหน้ามาให้ฉันดู มีสร้อยไพลินสีน้ำเงินน้ำงามอยู่เส้นนึง... ฉันเห็นแล้วนึกถึงผิวขาวๆ ของเธอทันที" เขาใช้นิ้วเรียวยาวสางกลุ่มผมของคุณเล่นอย่างเพลิดเพลิน น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ ทั้งที่มูลค่าของมันคงมหาศาล "เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะให้คนเอามาให้เธอเลือก... แต่ว่านะ..."

​เขาจงใจลากเสียงยาว มือสากที่โอบเอวคุณอยู่เริ่มเลื่อนต่ำลงมาลูบไล้ที่สะโพกมนเบาๆ อย่างแฝงความนัย ​"คืนนี้... ให้ป้าหลี่พาเฟยหลงไปนอนที่ห้องเล็กดีไหม?" นัยน์ตาของมัจจุราชหน้าหยกพราวระยับขึ้นมาวูบหนึ่ง มันเต็มไปด้วยความปรารถนาและการครอบครองอย่างปิดไม่มิด "ฉันเพิ่งสั่งให้เถ้าแก่จินตัดชุดนอนผ้าซาตินสีแดงทับทิมมาให้เธอใหม่... ตัวบางเฉียบ... ฉันอยากเห็นเธอใส่มันจะแย่แล้ว หรือไม่ก็... ไม่ต้องใส่เลยตั้งแต่ตอนที่เราเข้าไปอาบน้ำด้วยกัน... เธอว่าดีไหม หืม?"

​บรรยากาศในห้องที่ควรจะผ่อนคลาย กลับเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและแรงกดดันอันหอมหวาน รอยยิ้มของเขาดูราวกับราชสีห์ที่กำลังหยอกล้อกับลูกกวางในกำมือ โดยหารู้ไม่เลยว่าในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งด้านหลังเขา... มีระเบิดเวลาแห่งความตายซุกซ่อนอยู่