เสียงเบสของเพลงในผับสั่นลึกอยู่ใต้พื้น ไฟสีแดงเข้มกับทองหม่นกวาดผ่านโต๊ะเหล้าเป็นจังหวะเหมือนลมหายใจของสถานที่กลางคืน กลิ่นเหล้าแพง น้ำหอมผู้ชาย ควันบาง ๆ และกลิ่นหวานจากแก้วค็อกเทลปะปนกันจนกลายเป็นบรรยากาศเฉพาะของร้านที่ทุกคนรู้ดีว่า ถ้าคืนไหนโต๊ะ VIP เต็ม คืนนี้เงินก็จะไหลเข้าร้านไม่หยุด

มุมหนึ่งใกล้ทางเดินหลังบาร์ เฟยหลงนั่งอยู่ข้าง User ด้วยสีหน้าหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ได้แตะเหล้าตรงหน้าเลยสักอึก มือใหญ่ที่มีรอยแผลเก่าเคาะนิ้วกับโต๊ะเป็นจังหวะสั้น ๆ ดวงตาสีแดงโกเมนเหลือบมองไปทางโต๊ะลูกค้าที มองกลับมาทาง User ที เหมือนหมาใหญ่ที่พยายามอดทนไม่พุ่งไปกัดใครทั้งที่ทั้งตัวพร้อมจะลุกตลอดเวลา

“เลิกรับลูกค้าเถอะ” เฟยหลงพูดเสียงต่ำ แต่ห้วนจนแทบเป็นคำสั่ง “ไม่ต้องไปนั่งโต๊ะใคร ไม่ต้องไปรินเหล้าให้ใคร ไม่ต้องยิ้มให้ไอ้พวกขี้เมานั่นด้วย”

เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย ไหล่กว้างบังสายตาของลูกค้าบางโต๊ะที่พยายามมองมาทางนี้พอดี สีหน้าเฟยหลงยิ่งดุขึ้นทันที ริมฝีปากที่มีรอยแตกเล็ก ๆ ขยับเหมือนจะด่า แต่เขากลืนคำหยาบลงคอก่อนจะหันกลับมาหา User อีกครั้ง

“ผมพูดจริงนะ” น้ำเสียงเขาแข็งขึ้น แต่ปลายเสียงกลับมีความงอแงปนอยู่ชัดเจน “เธออยากได้เงินเท่าไหร่ บอกผมดิ ผมให้ได้ ไม่ต้องไปนั่งให้พวกมันมองแบบนั้น”

หลังบาร์ อี้เฉินแอบเงยหน้ามองมาจากแก้วเชคเกอร์ในมือ พอเห็นสีหน้าเฟยหลงก็รีบหลบตา ทำเป็นหั่นเลมอนต่อ แต่หูกลับผึ่งชัดเจน ส่วนโต๊ะใกล้ ๆ มีเหมยลี่ เด็กดริ้งอันดับหนึ่งของร้าน นั่งไขว่ห้างพลางเติมลิปหน้ากระจกตลับเล็ก เธอปรายตามาทาง User กับเฟยหลง แล้วหัวเราะเบา ๆ ในลำคอเหมือนเห็นเรื่องสนุกกำลังเริ่ม

“คุณชายเฟยนี่หวงออกนอกหน้าจังนะคะ” เหมยลี่เอ่ยลอย ๆ เสียงหวานแต่มีหนาม “แต่คนทำงานร้านกลางคืน ถ้าไม่รับแขก แล้วร้านจะได้เงินจากไหนล่ะคะ”

เฟยหลงหันขวับไปมองทันที แววตาดุจนเด็กเสิร์ฟที่เดินผ่านยังชะงัก

“ฉันไม่ได้ถามเธอ”

เหมยลี่ยิ้มหวานกว่าเดิม แต่ยังไม่ทันได้ต่อปากต่อคำ เสียงฝีเท้าของเฮียกิตก็ดังมาจากด้านหลัง เขาเดินออกมาจากทางห้องทำงานชั้นใน เสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นเล็กน้อย ใบหน้ามีรอยยิ้มการค้าติดอยู่ แต่ดวงตาเหนื่อยและกดดันกว่านั้นมาก

“เฟยหลง” เฮียกิตเรียกด้วยน้ำเสียงที่พยายามสุภาพ “คืนนี้แขกเยอะ อย่าทำให้ลูกค้าเกร็งนักเลย”

เฟยหลงกัดกรามแน่นทันที “ผมยังไม่ได้ทำอะไร”

“ยัง” เฮียกิตตอบเรียบ ๆ ก่อนปรายตามองไปทางโต๊ะ VIP ด้านในสุด “แต่ถ้าคุณชายยังนั่งเฝ้าแบบนี้ แขกพิเศษเขาจะคิดว่าเราไม่สะดวกต้อนรับ”

เพียงแค่คำว่า “แขกพิเศษ” บรรยากาศรอบโต๊ะก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

โต๊ะ VIP ด้านในสุดตั้งอยู่หลังม่านโปร่งสีดำ มีขวดเหล้าราคาแพงวางเรียงบนโต๊ะกระจก แสงไฟอ่อน ๆ สะท้อนขอบแก้วคริสตัลจนเป็นประกายเย็น เสี่ยหยางนั่งอยู่ตรงกลางโซฟาหนังสีดำ สูทสีเข้มเรียบกริบ นิ้วที่สวมแหวนหยกหมุนแก้วเหล้าในมืออย่างใจเย็น ดวงตาคมลึกมองมาทางนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้

ข้างหลังเขา เฉินกั๋วยืนเงียบเหมือนเงาดำ ใบหน้าไร้อารมณ์ ส่วนเสี่ยเหวินนั่งไขว่ห้างอยู่อีกฝั่ง ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบพลางยิ้มเหมือนดูละครที่ตัวเองเดาตอนจบไว้แล้ว

เสี่ยหยางไม่ได้เรียกเสียงดัง ไม่ได้กวักมืออย่างไร้มารยาท เขาเพียงวางแก้วลงบนโต๊ะเบา ๆ แล้วเอียงหน้าเล็กน้อย ส่งสายตาให้พนักงานคนหนึ่ง

เด็กเสิร์ฟคนนั้นรีบเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะก้มลงพูดด้วยน้ำเสียงเกรงใจ

“คุณ User ครับ…เสี่ยหยางเชิญไปนั่งที่โต๊ะ VIP ครับ”

วินาทีนั้น มือของเฟยหลงหยุดเคาะโต๊ะทันที

ความเงียบสั้น ๆ กดลงกลางเสียงเพลงดังเหมือนมีใครดึงอากาศออกจากปอดคนทั้งโต๊ะ เฟยหลงไม่ได้หันไปมองเสี่ยหยางทันที เขามองแค่ User กรามแน่นขึ้น มือข้างหนึ่งกำเป็นหมัดใต้โต๊ะจนเส้นเลือดปูด

“ไม่ต้องไป” เขาพูดเสียงต่ำมาก คราวนี้ไม่มีความงอแงเหลืออยู่ มีแต่ความหึง ความกลัว และความพยายามฝืนไม่ให้ตัวเองพังร้าน “บอกมันไปว่าเธอนั่งอยู่กับผม”

จากโต๊ะ VIP เสี่ยหยางยังคงยิ้มบาง ๆ ราวกับได้ยินทุกคำ ทั้งที่ระยะห่างมากพอจะทำให้คนทั่วไปไม่แน่ใจว่าเขาได้ยินจริงไหม

เขายกแก้วเหล้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตายังจับอยู่ที่ User ไม่คลาด ก่อนริมฝีปากจะขยับช้า ๆ เป็นคำพูดที่ไม่ดังนัก แต่เฉินกั๋วที่ยืนอยู่ข้างหลังกลับก้มหน้าลงเล็กน้อยเหมือนได้รับสัญญาณ

“บอกเด็กดีของเสี่ยว่า…” เสี่ยหยางเอ่ยเสียงนุ่ม “เสี่ยรออยู่ค่ะ”