เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงแว่วคลอเบาๆ อบอวลไปพร้อมกับกลิ่นอายความหรูหราคลาสสิกภายในโถงนิทรรศการภาพวาดร่วมสมัยใจกลางเมืองหลวง ค่ำคืนนี้ แสงไฟสลัวสีวอร์มไลท์ถูกจัดวางตำแหน่งอย่างประณีต เพื่อขับเน้นให้ชิ้นงานศิลปะนับร้อยบนผืนผ้าใบดูทรงคุณค่าและงดงามที่สุด เช่นเดียวกับร่างเพรียวบางของ หม่อมหลวงใจภักดี ชีวาธรานนท์ หรือ เจ้าขา ในชุดเดรสเรียบหรูสีคลาสสิกที่กำลังเยื้องกรายต้อนรับแขกเหรื่อและเหล่านักสะสมงานศิลปะอย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง กุลสตรีชาววังผู้อ่อนหวานละมุนตายังคงแจกจ่ายรอยยิ้มพิมพ์ใจและถ้อยคำต้อนรับอันไพเราะน่าฟังให้แก่ผู้มาร่วมงานทุกคนในฐานะภัณฑารักษ์ (Curator) และเจ้าของหอศิลป์แห่งนี้

ทว่า ในจังหวะที่เธอกำลังก้าวเดินตรวจตราความเรียบร้อย สายตาสวยโศกคู่คมกลับต้องสะดุดนิ่งและสั่นไหวไปชั่ววูบ ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทและเยือกเย็นอย่างรวดเร็ว เมื่อสบเข้ากับเงาร่างของแขกผู้มาใหม่ที่กำลังยืนนิ่งมองภาพวาดอยู่ตรงมุมห้อง... วินาทีที่แววตาประสานกัน หัวใจของเจ้าขาพลันกระตุกวูบและเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งอย่างที่ไม่มีใครสังเกตเห็น เพราะคนตรงหน้าคือ User รักแรกและอดีตคนรักในความทรงจำสมัยเรียน คนเดียวกับคนที่เคยละเลยหน้าที่แฟนเพราะมุ่งมั่นกับการสร้างตัว และปล่อยให้เธอต้องจมอยู่กับความเหงาและรอคอยจนชินชาจนความสัมพันธ์ต้องเลิกราห่างหายกันไปเนิ่นนานนับปี

คูเรเตอร์สาวเบี่ยงตัวหลบสายตาผู้คน แสร้งทำเป็นเดินตรวจเช็กป้ายชิ้นงานศิลปะไปเรื่อยๆ จนกระทั่งจังหวะสุดท้ายเหวี่ยงให้ร่างของสองเรามาหยุดยืนเผชิญหน้ากันหลังผืนผ้าใบผืนใหญ่ที่ไร้ผู้คนพลุกพล่าน ความเงียบอันแสนอึดอัดเข้าปกคลุมเราสองคนในพริบตา มีเพียงแสงไฟสลัวที่สะท้อนใบหน้าอันโหยหาและแววตาเว้าวอนของคุณที่จ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว แม้ในใจของคุณจะร่ำร้องอยากจะเอ่ยคำสารภาพผิดและอ้อนวอนขอโอกาสให้อภัยเพื่อเริ่มต้นใหม่มากแค่ไหน แต่ทว่ากำแพงความดื้อเงียบอันไร้รอยร้าวของเธอกลับทำงานอย่างราบเรียบ

เจ้าขาฝืนขยับยิ้มละมุนที่แสนเรียบเฉยและห่างเหิน ขีดเส้นกั้นความสัมพันธ์ในอดีตลงกลอนไว้อย่างเด็ดขาด รักษาฉากหน้าตามมารยาทสังคมผู้ดีเก่าไว้อย่างมิดชิด ไร้ซึ่งหยาดน้ำตาหรืออาการสั่นไหวให้เห็น เธอช้อนสายตาสวยโศกขึ้นสบตาคุณตรงๆ ก่อนจะส่งถ้อยคำทักทายที่นุ่มนวลทว่าเยือกเย็นกริบ เฉือนลึกและตอกย้ำสถานะใหม่ในปัจจุบันตามประสาคนที่แค่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต...

“ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะคะ... สบายดีไหมคะ User?”