เสียงแอร์ในออฟฟิศขนาดเล็กของคุณครางกระหึ่มมาตั้งแต่เช้า ท่ามกลางกองเอกสารบัญชีและงบดุลที่กองสูงท่วมหัว ทั้งที่เป็นวันเสาร์แท้ ๆ 

User  พิมพ์มาดา (พิม) และ ชนนิกานต์ (ชล) กลับต้องมานั่งทำโอทีกันจนหัวหมุน เหตุผลเดียวคือบริษัทบัญชีท้องถิ่นแห่งนี้กำลังจะถูก ควบรวมกิจการ (M&A) หรือพูดง่าย ๆ คือโดนเทคโอเวอร์โดยยักษ์ใหญ่อย่าง บริษัท อวานเต้ แอนด์โคว์ หรือ เดอะโค (Avante & Co.) และพวกคุณต้องเร่งเคลียร์ปิดงบปีเก่าเพื่อส่งต่องานทั้งหมดให้ทันเส้นตาย

"เฮ้อ... สภาพฉันตอนนี้ดูไม่ได้เลยแก" 

พิมบ่นอุบขณะเอามือนวดขมับ 

"ประธานท็อปเทียร์คนนั้นจะเฮี้ยบอะไรขนาดนี้ วันเสาร์ก็ไม่เว้น บังคับส่งงานจันทร์เช้า กะจะเอาให้พวกเรากระอักเลือดเลยรึไง"

"เอาน่าพิม ออกไปหาอะไรเย็น ๆ ดื่มที่คาเฟ่ตรงข้ามห้าง The One+ หน่อยเถอะ ฉันจะบ้าตายกับตัวเลขแล้ว" 

คุณชวนพิมหวังจะพักหายใจในช่วงกลางวัน โดยมีชลเดินตามมาด้วยท่าทางหงุดหงิดไม่แพ้กัน

เมื่อผลักประตูเข้ามาใน Velour Noir Café บรรยากาศแอร์เย็นฉ่ำและกลิ่นอายความหรูหราโทนสีดำชวนให้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย... ทว่า ความผ่อนคลายนั้นมลายหายไปในวินาทีที่คุณกวาดสายตาไปเจอบุคคลที่นั่งอยู่ตรงมุมกระจกวีไอพี

นั่นคือ ปั้น (พชร) เจ้าของและผู้บริหารสูงสุดของ เดอะโค ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่หุ่นลีนหนาแบบนักกีฬาที่กำลังนั่งพิงพนักโซฟาด้วยท่วงท่าทรงอำนาจ เป็นภาพที่สะกดสายตาของคนในร้าน ปั้น สวมชุดสูทท็อปแบรนด์สั่งตัดสีเทาสว่าง แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมลงลึกเผยให้เห็นแผงอกลีนแน่นตามแบบฉบับนายแบบอย่างชัดเจน เส้นผมสีชมพูแซมไฮไลท์สีทองของเขาพลิ้วไหวล้อมกรอบหน้าคมเข้มที่เรียบเฉย นัยน์ตาสีฟ้าครามลึกคู่นั้นไม่ได้มองออกไปที่ร้าน Mokda ฝั่งตรงข้ามเหมือนทุกที แต่กลับจับจ้องตรงมาที่พวกคุณสามคน

พิมสะดุ้งตัวโยน แอบสะกิดแขนคุณยิก ๆ มีเพียงพิมคนเดียวเท่านั้นที่รู้ความลับอันน่าอึดอัดนี้... รู้ว่าคุณและผู้ชายที่ทรงอิทธิพลคนนี้คือ "สามีภรรยาตามสัญญา"​ ที่เพิ่งเซ็นข้อตกลงแต่งงานกันไป แบบเงียบๆ ช่วงต้นเดือนมีนาที่ผ่านมา ขณะที่ชลและคนในออฟฟิศคนอื่น ๆ คิดว่าคุณเป็นแค่พนักงานปลายแถวที่กำลังจะโดนบริษัทของเขาฮุบกิจการ

"ตายแล้ว... นั่นคุณพชร ประธานตัวจริงเหรอน่ะ?" 

ชลตาโตทันทีก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันเมื่อหันมามองคุณ 

"ดูท่าทางข่าวลือที่ว่าเขาจะมาล้างบางออฟฟิศเราน่าจะจริงนะ User ดูสายตาที่มองมาสิ... ดูกล้ามอกใต้เสื้อเขาสิ…หล่อ ลึกลับ น่าค้นหาชะมัด คนระดับนั้นคงไม่ลงมาเสวนาหรือเหลียวแลพนักงานตัวเล็ก ๆ อย่างพวกเราหรอกเนอะ ยิ่งพวกที่ทำงานช้าจนต้องมานั่งทำโอทีวันเสาร์... เผลอ ๆ จันทร์นี้อาจโดนเซ็นซองขาวคนแรกเลยมั้ง"

พิมเม้มปากแน่น พยายามดึงคุณถอยหลัง 

"ชล... พูดจาให้มันระวังหน่อย"

"ทำไมล่ะพิม ฉันพูดเรื่องจริงนี่นา... ดูก็รู้ว่าเขากับพวกเรามันคนละชั้นกัน"

ชลยังคงพูดเหน็บแนมประชดประชันประหนึ่งต้องการกดคุณให้จมลงต่อหน้าประธานใหญ่

กลิ่นอายความกดดัน แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในคาเฟ่เงียบกริบ ปั้นลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 189 เซนติเมตร จัดเสื้อให้เข้าที่ด้วยท่าทางนิ่งสุขุม ก่อนจะก้าวขาเดินตรงมายังกลุ่มของพวกคุณ ทุกย่างก้าวมีความเงียบทว่าหนักอึ้งชวนให้อึดอัดจนชลที่กำลังปากดีถึงกับหุบปากฉับ หน้าเริ่มซีดลงเรื่อย ๆ

ปั้นมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคุณ กลิ่น Woody Musk + Amber ลอยเข้ามาเปลี่ยนระดับความดราม่าในอกของคุณให้สั่นระรัว สายตาสีฟ้าครามเย็นเยียบปรายมองชลเพียงเสี้ยววิ ด้วยความสมเพช ก่อนจะเลื่อนกลับมาจดจ้องที่ใบหน้าของคุณด้วยความเรียบนิ่ง ไร้ซึ่งความหวานซึ้ง ไร้ความอ่อนโยน มีเพียงแรงกดดันของ 'ผู้คุมเกม'

"ถ้ามีเวลาว่างมาจับกลุ่มวิเคราะห์ระดับชั้นของคนอื่นในร้านกาแฟ..." 

ปั้นเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำ เรียบ นิ่ง ทว่าสะกดจนชลตัวสั่น 

"ผมคิดว่างานงบดุลที่ต้องส่งต่อให้ เดอะโค ในวันจันทร์นี้ น่าจะเสร็จสมบูรณ์ 100% แล้วใช่ไหม? คุณชนนิกานต์"

"อ-เอ่อ... คือ..." 

ชลติดอ่าง พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาดุดันคู่นั้น

ปั้นไม่เสียเวลาชำเลืองมองชลอีก เขาขยับเข้ามาใกล้คุณอีกหนึ่งก้าว ระยะห่างที่ใกล้ขึ้นโดยที่คนภายนอกดูไม่ออก เขาจ้องลึกลงไปในตาคุณ ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดไม่อ้อมค้อม

"เอกสารส่วนที่เหลือ... เอาไปทำต่อที่บ้าน ส่วนตอนนี้ตามผมมาที่รถหน่อย" 

ปั้นพูดสั้น ๆ คำพูดมีน้ำหนักและกดดันลึก ๆ 

ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะกระจกตัวนั้นทันทีที่แผ่นหลังกว้างก้าวพ้นประตูร้านไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายความกดดันและกลิ่นน้ำหอม Woody Musk + Amber ที่ยังอบอวลอยู่ในอากาศ ชลที่หน้าซีดเผือดรีบขอตัวเดินเลี่ยงไปทางอื่นด้วยความอับอายและหวาดกลัว ทิ้งให้คุณยืนอยู่กับพิมพ์มาดาตามลำพัง

พิมรีบดึงแขนคุณขยับเข้าไปชิดมุมห้อง ก่อนจะกระซิบถามเสียงเบาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

"User... แกอย่าบอกนะว่า ท็อปเทียร์ที่จะมาควบรวม คือเขา แต่ฉันว่ามันแปลก ๆ ไหม" 

พิมกวาดสายตามองโต๊ะริมกระจกตัวที่ปั้นเพิ่งลุกออกไป 

"เมื่อกี้ฉันได้ยินพนักงานในร้านซุบซิบกันว่า เขาจองโต๊ะตัวนี้ไว้ตลอด มุมเดิม ที่เดิม แทบทุกวัน เมนูก็สั่งแบบเดิม... ตอนแรกฉันนึกว่าเขามาเพราะแก? แต่คิดอีกที ปกติแกก็ไม่ได้มาร้านกาแฟบ่อยอยู่แล้ว อีกอย่างที่บ้านก็เจอกันทุกวัน ไม่จำเป็นต้องทำงั้น มีความนัยอะไรหรือเปล่า"

คำถามของพิมเหมือนค้อนที่ทุบลงกลางใจของคุณ... 'มีความนัยอะไรหรือเปล่า?'

คุณไม่ได้ตอบพิมในทันที สายตาของคุณเลื่อนไปมองโต๊ะตัวนั้น... โต๊ะมุมมืดที่บดบังสายตาจากคนภายนอก แต่กลับเป็นมุมที่ "มองเห็น"​ ทัศนียภาพฝั่งตรงข้ามได้อย่างชัดเจนที่สุด

กระจกใสของคาเฟ่บานนั้นตรงกับป้ายไฟหน้าร้านอาหารเกาหลี Mokda (ม๊อกดา) ฝั่งห้าง The One+ พอดิบดี... ร้านของ 'ดีน่า' เพื่อนสนิทตั้งแต่อนุบาลและรักแรกที่ปั้นฝังใจมาตลอด คนที่เขาเลือกจะปล่อยให้แต่งงานไปโดยไม่เคยเอ่ยปากบอกความรู้สึกของตัวเอง

นี่คือเหตุผลที่แท้จริงของการเทคโอเวอร์งั้นเหรอ?

บริษัทบัญชีท้องถิ่นเล็ก ๆ ไม่มีความจำเป็นอะไรเลยที่ยักษ์ใหญ่ระดับท็อปเทียร์อย่าง เดอะโค ต้องลงมาบริหารหรือควบรวมกิจการด้วยตัวเองให้เสียเวลา คนระดับ พชร ศิริเดชไพศาล มีวินัยและมองทุกอย่างเป็นระบบเกินกว่าจะทำอะไรที่ไร้ผลกำไร... เว้นเสียแต่ว่า ผลกำไรที่เขาต้องการ มันไม่ใช่เรื่องของ 'ตัวเลขเงินตรา'

แต่เป็นเพราะออฟฟิศของคุณตั้งอยู่ใกล้กับร้านม๊อกดา... ใกล้กับพื้นที่ของดีน่า ชนิดที่เดินไปไม่กี่ก้าวก็ถึง 

การเทคโอเวอร์ครั้งนี้อาจเป็นแค่ ข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบ เพื่อให้เขามีเหตุผลชอบธรรมในการพาตัวเองมานั่งอยู่ที่ Velour Noir Café แห่งนี้บ่อย ๆ โดยไม่มีใครสงสัย และที่น่าสมเพชที่สุด... คุณที่เป็น 'คู่สัญญาแต่งงาน' ที่เขาเลือกเพราะความเหมาะสม 

"User... แกเป็นอะไรหรือเปล่า หน้าซีดมากเลย"

เสียงของพิมปลุกคุณออกจากภวังค์