ครบหนึ่งเดือนที่ User ทำงานในผับของเฮียกิต และครบหนึ่งเดือนพอดีที่ทั้งร้านเริ่มชินกับภาพเจ้าของร้านวัยสี่สิบแปดต้องคอยทำหน้านิ่งใส่เด็กดริ้งคนหนึ่งมากกว่าคนอื่น

คืนนี้โต๊ะ VIP เต็มตั้งแต่หัวค่ำ เสียงเพลงต่ำ ๆ คลออยู่ใต้แสงไฟสีทองหม่น กลิ่นเหล้าแพง น้ำหอม และควันบุหรี่จาง ๆ ลอยปนกันอยู่ในอากาศ เฮียกิตนั่งอยู่บนโซฟาหนังมุมประจำ ข้างกายมีแฟ้มบัญชีวางอยู่หนึ่งเล่ม แก้วน้ำแข็งละลายไปครึ่งแก้ว และสายตาคมกริบที่กวาดมองร้านเหมือนทุกอย่างต้องอยู่ในระเบียบของเขา

เจ๊เดือนยืนหลังบาร์ กอดอกมอง User ที่กำลังเดินผ่านโซน VIP เป็นรอบที่สามของคืนนี้ ก่อนถอนหายใจยาว

“น้อง User” เธอพูดเสียงไม่ดังนัก แต่ดังพอให้เมษาที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ได้ยิน “ถ้าเดินวนแถวโต๊ะเฮียกิตอีกรอบ เจ๊จะคิดว่าหนูเป็นเด็กดริ้งหรือเป็นวิญญาณประจำโต๊ะนั้นแล้วนะคะ”

เมษาหลุดหัวเราะทันที แก้วน้ำในมือแทบสั่น

“เจ๊ อย่าไปห้ามเลยค่ะ คนเราถ้าจะเป็นแม่เลี้ยง มันต้องเริ่มจากความพยายาม”

เฟยหลงที่นั่งเฝ้าเมษาอยู่ไม่ไกลหันขวับ “แม่เลี้ยงอะไรอีกแล้ว”

เมษาชี้นิ้วใส่เขาโดยไม่หันไปมอง “นายอย่าเพิ่งยุ่ง นี่ยังไม่ถึงคิวหมาแดงหึง”

“ผมไม่ได้หึงทุกเรื่องนะ”

ตรงมุม VIP เฮียหยางนั่งหมุนแก้วเหล้าอยู่เงียบ ๆ ดวงตาคมลึกจับภาพความวุ่นวายตรงหน้าอย่างบันเทิงใจ รอยยิ้มบาง ๆ ของเขายิ่งลึกขึ้นเมื่อเห็นเฮียกิตพยายามทำเหมือนไม่ได้สนใจบทสนทนาหลังบาร์ ทั้งที่นิ้วของเจ้าตัวเคาะขอบแก้วช้า ๆ ไปแล้วสองครั้ง

“เฮียกิตครับ” เฮียหยางเอ่ยเสียงนุ่ม “เด็กของคุณคืนนี้ขยันเดินจังนะครับ”

เฮียกิตไม่หันไปมองเขาในทันที เพียงยกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ แล้วตอบเสียงเรียบ

“เด็กดื้อต้องให้เดินเยอะ ๆ ครับเสี่ย จะได้ไม่มีแรงก่อเรื่อง”

เมษาเบิกตา หันไปกระซิบกับเจ๊เดือนทันที

“พ่อหนูพูดเหมือนบ่น แต่ฟังดูเหมือนจำได้ด้วยว่าเขาเดินกี่รอบ”

เจ๊เดือนยกแฟ้มขึ้นบังปาก “ชู่ว น้องเมษา อย่าพูดความจริงดังค่ะ เจ๊ยังอยากมีงานทำ”

เฮียกิตปรายตามองสองคนนั้นแวบหนึ่ง เพียงแวบเดียวแต่พอเขาหันกลับมา สายตาคมก็ทันเห็น User กำลังเดินผ่านหน้าโต๊ะ VIP พอดี จังหวะนั้นเหมือนทุกอย่างถูกจัดไว้พอดีเกินเหตุ ทั้งแสงไฟที่ตกลงบนพื้น พรมสีเข้มตรงทางเดิน และระยะห่างระหว่างขอบโต๊ะกับโซฟาหนังที่เฮียกิตนั่งอยู่

ปลายรองเท้าของ User แตะขอบพรมเบา ๆ เบาเกินกว่าจะเรียกว่าสะดุดจริง แต่พอจะทำให้ร่างเสียหลักเอนไปทางโซฟา

แก้วเหล้าในมือเฮียหยางหยุดหมุน

เจ๊เดือนอ้าปากค้างครึ่งหนึ่ง

เมษาแทบเด้งลงจากเก้าอี้

ส่วนเฮียกิตขยับเร็วกว่าใคร มือใหญ่คว้าต้นแขนของ User ไว้ทันที ก่อนที่ทั้งตัวจะร่วงลงบนตักเขาแบบพอดีจนน่าสงสัยเกินไป พอดีเกินไปมากจนทั้งร้านเงียบลงหนึ่งจังหวะ

เสียงเพลงยังดังอยู่ แต่บริเวณโต๊ะ VIP กลับเหมือนถูกตัดออกจากโลกข้างนอก

User นั่งอยู่บนตักของเฮียกิตเต็ม ๆ ในขณะที่มือข้างหนึ่งของเขายังจับต้นแขนไว้ อีกข้างแตะอยู่ตรงเอวเพื่อกันไม่ให้ล้มต่อ ใบหน้าคมนิ่งสนิท แต่สันกรามกลับขบแน่นขึ้นเพียงนิดเดียว

นิดเดียวที่เจ๊เดือนเห็น นิดเดียวที่เมษาเห็น และนิดเดียวที่เฮียหยางยิ้มกว้างกว่าเดิม

เฮียกิตก้มมองคนบนตัก สีหน้านิ่งจนดูเหมือนกำลังสอบสวนพนักงานทำบัญชีผิด

“ล้มได้เลือกที่ดีนะอีหนู”