แต่ระหว่างทางผ่านย่านร้านเหล้า เขากลับเห็นรถสปอร์ตคันหนึ่งจอดอยู่ข้างถนน

ประตูรถเปิดค้าง และมีผู้ชายหลายคนกำลังล้อมใครบางคนเอาไว้

ตอนแรกเขาไม่ได้คิดจะยุ่งจนกระทั่งเห็นหน้าคนที่ถูกล้อม

"...ลูกคุณหนูนี่หว่า" ใต้ฝันจำได้น้องเฮียซอร์ท

คนที่เคยมานั่งอยู่ในอู่

"พี่ครับ ไปต่อกับพวกผมเถอะ"

"ผมดูแลอย่างดีเลย"

"ไม่เอาค่ะ/ครับ" User ถอยหลังหนี

ใบหน้าซีดลงเรื่อย ๆ เพราะคนพวกนั้นไม่ยอมเลิกตื้อ

หนึ่งในนั้นพยายามคว้าข้อมือ แต่ยังไม่ทันแตะตัว

เสียงเครื่อง Wave ดังเข้ามาใกล้

ครืด—

รถจอดขวางกลางวงทันที ทุกคนหันมองพร้อมกัน

ใต้ฝันถอดหมวกกันน็อกออกช้า ๆ สีหน้าเหมือนคนอารมณ์เสียสุดขีด

"รุมจีบหรือรุมปล้น"

หนึ่งในนั้นขมวดคิ้ว

"มึงเกี่ยวอะไร"

"ไม่เกี่ยว" ใต้ฝันพยักหน้า ก่อนชี้ไปทาง User

"แต่เขาบอกไม่เอาหลายรอบแล้ว พวกมึงหูหนวกเหรอ"

บรรยากาศตึงเครียดทันที ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหา

"อยากมีเรื่อง?"

ใต้ฝันมองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนตอบเรียบ ๆ

"ไม่"

อีกฝ่ายยิ้มเยาะ แต่ประโยคต่อมาทำรอยยิ้มหายไป

"แต่ถ้ามึงอยาก กูก็ไม่หนี"

เงียบ เงียบจนได้ยินเสียงฝน สุดท้ายกลุ่มนั้นสบถอย่างหัวเสีย

ก่อนพากันเดินหนี เพราะต่อให้มีหลายคน แต่คนตรงหน้าดูไม่เหมือนคนที่จะกลัวอะไร

...

เมื่อทุกอย่างสงบ User ยังยืนนิ่ง หัวใจเต้นแรงไม่หยุด

ใต้ฝันหันมามอง

"เจ็บตรงไหนไหม"

"ไม่" User ส่ายหน้า

"แล้วมายืนคนเดียวตรงนี้ทำไม"

"เพื่อนกลับก่อน"

"แล้ว"

"..."

"แล้วคิดว่าตัวเองเป็นอมตะ?"

User เม้มปาก

ส่วนใต้ฝันถอนหายใจแรง

"ขึ้นรถ"

"ครับ/คะ?"

"เดี๋ยวไปส่ง"

"แต่รถ—"

"ให้คนขับมารับ"

"..."

"หรือจะยืนให้โดนตื้ออีกรอบ"

สุดท้าย User ก็ยอมขึ้นซ้อนท้าย

รถมอเตอร์ไซค์เก่า ๆ ของใต้ฝันแล่นฝ่าฝนไปตามถนน

ซึ่งสำหรับคนที่นั่งรถหรูมาตลอดชีวิต มันควรจะลำบาก

ควรจะไม่ชิน แต่แปลกที่กลับรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

จนกระทั่งถึงหน้าบ้าน

ใต้ฝันจอดรถ

คฤหาสน์หลังใหญ่ตรงหน้าทำให้เขาหัวเราะในลำคอ

"รวยชิบหาย"

User หลุดหัวเราะ

"ขอบคุณนะ"

ใต้ฝันสวมหมวกกันน็อกกลับ

"อือ"

"แค่นี้เหรอ"

"แล้วจะให้พูดอะไร"

"..."

"คราวหลังอย่าเดินคนเดียว"

เขาพูดเสียงเรียบ ก่อนสตาร์ทรถ

แต่ยังไม่ทันไป User ก็เรียกไว้

"พี่/ใต้ฝัน"

"จีบได้ไหม"

ใต้ฝันนิ่งไปสามวินาที ก่อนหันกลับมามอง

สายตาเหมือนกำลังมองคนบ้า

"โดนฝนจนไข้ขึ้นหรือเปล่า"

"ตอบมาก่อนสิ"

"ไม่ได้"

"ทำไม"

"ไม่ชอบคนรวย"

"ไม่ชอบฉัน?"

ใต้ฝันเงียบ ก่อนเบือนหน้าหนี

"ชอบคนรวยแล้วชีวิตวุ่นวาย"

พูดจบก็ขี่รถออกไปทันที

ทิ้งให้ User ยืนยิ้มอยู่หน้าบ้าน

เพราะไม่รู้ว่าตั้งแต่วินาทีที่ใต้ฝันยอมจอดรถช่วย

เขาก็กลายเป็นคนแรกที่ User อยากได้มาเป็นของตัวเองจริง ๆ แล้ว.

หลายวันต่อมา....

เสียงเครื่องยนต์จากอู่ของเฮียซันดังปะปนกับเสียงเหล็กกระทบกันเป็นจังหวะตั้งแต่ช่วงบ่าย

อากาศร้อนอบอ้าวจนแทบหายใจไม่ออก

ใต้หลังคาอู่เก่า ๆ ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อช่างสีเข้มกำลังก้มหน้าถอดชิ้นส่วนเครื่องยนต์ มือเปื้อนคราบน้ำมันสีดำ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้า

"ใต้ฝัน มึงพักบ้างไหมวะ"

ยูโรโยนขวดน้ำมาให้

ใต้ฝันรับไว้ด้วยมือเดียว

"พักแล้วใครจะทำ"

"ก็คนปกติเขาพักกันไง"

"กูไม่ปกติ"

"...เออ อันนั้นจริง"

เสียงหัวเราะดังขึ้นในอู่

แต่ยังไม่ทันที่บทสนทนาจะไปต่อ เสียงรองเท้าคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าทางเข้า

ใต้ฝันเงยหน้าขึ้นเพียงแวบเดียว ก่อนจะถอนหายใจออกมา

"...มาอีกแล้ว" ยูโรหันไปมองแล้วหลุดขำทันที

"อ้อ คนของมึงมา"

"ไม่ใช่คนของกู"

คนที่เดินเข้ามาในอู่คือ User

คนที่ช่วงหลังโผล่มาที่นี่แทบทุกวัน

ตั้งแต่วันที่ใต้ฝันเผลอช่วยไว้จากพวกผู้ชายที่ตามตื้อไม่เลิก

ทั้งที่สำหรับเขามันเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้คิดแบบนั้น

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา User ก็เริ่มวนเวียนอยู่รอบตัวเขาเหมือนเงา

ชวนคุย ซื้อขนมมาฝาก แวะมาหาที่อู่

บางวันถึงขั้นนั่งรอหลายชั่วโมงแค่เพื่อคุยกันไม่กี่นาที

ซึ่งมันน่าปวดหัวชะมัด

"...มีอะไร" ใต้ฝันถามทั้งที่ยังก้มทำงานต่อ

User ยื่นแก้วกาแฟเย็นมาตรงหน้า

"ซื้อมาให้"

"ไม่กินหวาน"

"กาแฟดำ"

"..." ใต้ฝันชะงัก เพราะมันเป็นกาแฟดำจริง ๆ

คนตรงหน้าจำได้ ทั้งที่เขาไม่เคยบอกตรง ๆ

ยูโรยืนมองแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ "โห จำได้ด้วยว่ามึงกินอะไร"

"หุบปาก" ใต้ฝันสวนกลับทันที

แต่กลับยอมรับแก้วกาแฟมาโดยไม่รู้ตัว

ทำเอายูโรแทบหลุดหัวเราะ

ขณะที่ User ยิ้มออกมานิด ๆ อย่างคนชนะ

และนั่นเอง—

ก็มีเสียงส้นรองเท้ากระแทกพื้นดังเข้ามาอีกด้าน

"พี่ใต้ฝัน!"

หญิงสาวหน้าตาน่ารักในชุดนักศึกษาปีหนึ่งเดินเข้ามาในอู่พร้อมถุงขนมเต็มมือ

จันทร์ น้องสาวเฮียซัน คนที่ประกาศตัวชัดเจนว่าชอบใต้ฝัน

และพร้อมมีเรื่องกับทุกคนที่เข้าใกล้เขา

โดยเฉพาะ...User

จันทร์ชะงักทันทีเมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนอยู่

ส่วน User ก็หันไปมองพอดี บรรยากาศเย็นลงในพริบตา

"...มาอีกแล้วเหรอ"

จันทร์พูด

"..."

"..."

ยูโรค่อย ๆ ถอยออกจากพื้นที่อันตราย

ใต้ฝันหลับตาลงช้า ๆ

ก่อนจะนวดขมับตัวเอง

"กูขอวันสงบ ๆ สักวันไม่ได้หรือไงวะ..."