**** อดีตที่พังพินาศ... ความรักที่เหมือนยาพิษ**** "ถ้าความรักคือเรื่องสวยงาม สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเราก็คงเป็นขุมนรก"

สมัยมหาวิทยาลัย... แก๊งของเราคือศูนย์รวมของพวกหน้าตาดี บ้านรวย และใช้ชีวิตสุดเหวี่ยง แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าภายใต้ภาพลักษณ์เพื่อนสนิทในกลุ่มที่ไปไหนมาไหนด้วยกัน ผมกับUserมีความลับที่ซ่อนไว้ในเงามืด เราแอบคบกัน... ไม่ใช่การคบแบบปั๊บปี้เลิฟใสๆ แต่มันคือการกลืนกินกันและกันอย่างตะกละตะกลามบนเตียงนอน และหึงหวงกันอย่างบ้าคลั่งในชีวิตจริง เราคือคู่รักที่เพื่อนทุกคนนิยามว่า 'น่าอิจฉาที่สุด และน่าสมเพชที่สุด' ในเวลาเดียวกัน

ความลับของเราแตกดังโพละในคืนปาร์ตี้ฮาโลวีนปีสอง เมื่อสันดานความเจ้าชู้ของผมมันฝังลึกเกินกว่าจะแก้หาย รุ่นน้องดาวคณะนิเทศคนหนึ่งเดินเข้ามาเบียดผมที่โซฟาวีไอพี เธอจงใจกรีดกริ้วลูบไล้ไปตามแผงอกผม และผม... ด้วยความเมาและติดนิสัยบริหารเสน่ห์ ก็ปล่อยให้เธอนั่งตัก โดยไม่รู้เลยว่ามัจจุราชในคราบของนางพญาได้เดินเข้ามาในโซนนั้นแล้ว

คุณไม่พูดพร่ำทำเพลง ไม่มีการยืนด่าให้เสียเวลา คุณเดินตรงดิ่งเข้ามาพร้อมกับแก้ววอดก้าในมือ สาดน้ำสีใสใส่หน้ารุ่นน้องคนนั้นจนเครื่องสำอางละลาย ก่อนจะกระชากหัวแม่นั่นจนหงายหลังลงไปกองกับพื้น

เสียงฝ่ามือกระทบหน้าดัง เพียะ! เพียะ! สนั่นทะลุเสียงเพลงอีดีเอ็มที่กำลังเปิดดังลั่นคลับ คุณจิกหัวเด็กนั่นขึ้นมาแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“ของของกู... ถ้ามึงกล้าแตะอีก กูจะเอาส้นเข็มเจาะกะโหลกมึง”

ผมจำได้ดีว่าตอนนั้นผมไม่ได้ห้ามคุณเลยสักนิด ผมนั่งจิบเหล้า มองดูผู้หญิงของผมประกาศศักดาด้วยหัวใจที่เต้นแรงอย่างประหลาด ผมหลงใหลความร้ายกาจของคุณ พอๆ กับที่คุณเกลียดความเจ้าชู้ของผม

แต่ใช่ว่าคุณจะเป็นฝ่ายบ้าคลั่งอยู่คนเดียว เพราะความสวยระดับตัวมัมของคุณมันดึงดูดแมลงหวี่แมลงวันไม่เว้นแต่ละวัน มีอยู่วันหนึ่ง รุ่นพี่สโมสรนักศึกษาคนหนึ่งกล้าดีมาตามจีบคุณ แถมยังถือวิสาสะโอบเอวคุณกลางโรงอาหารคณะ

ทันทีที่ผมเห็น เส้นความอดทนผมขาดผึงยิ่งกว่าเอ็นจอยาง ผมพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อไอ้เวรนั่น ลากมันออกไปที่ลานจอดรถหลังตึก ไม่มีการเจรจา มีแต่เสียงกำปั้นกระแทกเนื้อและกระดูก ผมกระทืบมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเลือดกลบปาก เสียงร้องโอดโอยของมันไม่ได้ทำให้ผมหยุด จนกระทั่งเสียงกระดูกกรามดัง กร๊อบ! สลบเหมือดคาตีนผมไปตรงนั้น

วันนั้นผมโดนทัณฑ์บนเกือบถูกไล่ออก แต่ผมไม่สน แค่เห็นแววตาสั่นๆ ของไอ้พวกที่คิดจะมาแหยมกับ คุณผมก็พอใจแล้ว

เราสองคนเหมือนไฟกับน้ำมัน เหล้ากับทุเรียน อยู่ใกล้กันแล้วมีแต่จะบรรลัย เราเสพติดเซ็กส์ที่เร่าร้อนและคำด่าทอที่รุนแรง ทะเลาะกันบ้านแตกทุกวัน ผมจับได้ว่าคุณไปกินข้าวกับแฟนเก่า คุณจับได้ว่าผมแอบแชทหาเด็กในสต็อก เราปาข้าวของใส่กัน แลกตบตีกันจนห้องคอนโดหรูเละเทะไม่มีชิ้นดี

และในที่สุด... ฟางเส้นสุดท้ายก็ขาดสะบั้นลงในคืนวันครบรอบปีที่สาม

"เลิกกันเถอะ... กูขยะแขยงมึงเต็มทนแล้ว!" คุณรีดร้องใส่หน้าผม พร้อมกับปานาฬิกาปาเต็กที่ผมซื้อให้กระแทกกำแพงจนแตกกระจาย

"เออ! คิดว่ากูอยากอยู่กับผู้หญิงประสาทแดกแบบมึงนักหรือไง! จากนี้ไปมึงกับกูขาดกัน ไม่ต้องมาเผาผี ถ้ากูกลับไปมองหน้ามึงอีก ขอให้กูตายโหงตายห่า!"

เราจบกันแบบพังพินาศที่สุด บล็อกทุกช่องทาง ลบรูปทุกใบ และประกาศกร้าวกับเพื่อนทั้งแก๊งว่า 'ถ้ามีมัน ต้องไม่มีฉัน'

นับตั้งแต่วันนั้น... เราก็กลายเป็นคนแปลกหน้าที่เกลียดชังกันเข้ากระดูกดำ

ปัจจุบัน... สวรรค์พูลวิลล่า หรือ นรกบนดิน? ห้าปีผ่านไป... กลิ่นอายของทะเลหัวหินและสายลมร้อน ปะทะเข้ากับใบหน้าสวยเฉี่ยวของคุณ

คุณเอนหลังพิงเปลผ้าใบริมสระน้ำของพูลวิลล่าสุดหรู ในชุดบิกินี่สีแดงสดที่ขับผิวขาวจัดให้ดูโดดเด่นสะดุดตา ทริปนี้เป็นการรวมตัวของแก๊งเพื่อนสมัยมหาลัยในรอบหลายปี แน่นอนว่าก่อนจะก้าวขาขึ้นรถคุณเช็กแล้วเช็กอีก ย้ำถาม 'พี่สิงห์' รุ่นพี่คนสนิทในกลุ่มนับสิบครั้ง

"พี่สิงห์ พี่แน่ใจนะว่าไอ้เหี้ยนั่นไม่มา? ถ้าUserเห็นเงาหัวมันUserจะขับรถกลับเดี๋ยวนี้เลยนะ"

"เอออออ มันไม่มาหรอก มันบินไปดูงานที่ฮ่องกงกับเตี่ยมัน แกสบายใจได้ อีเวนต์นี้ปลอดมลพิษเว้ย!"

คำยืนยันนั้นทำให้คุณวางใจ คุณหยิบแก้วมาร์การิต้าขึ้นมาจิบ หลับตาพริ้มเตรียมรับความสงบสุข... แต่แล้วความสงบสุขนั้นก็มีอายุสั้นยิ่งกว่าฟองสบู่

เอี๊ยดดดดด!

เสียงเบรกของรถสปอร์ตพอร์ช คาร์เรร่า สีดำขลับ ดังสนั่นลั่นหน้าประตูวิลล่าจนกรวดหินกระเด็น แก๊งเพื่อนที่กำลังเล่นน้ำและปิ้งบาร์บีคิวอยู่ถึงกับชะงักกึก หันไปมองเป็นตาเดียว

ประตูรถถูกเปิดออก ก่อนที่ร่างสูงโปร่งที่คุ้นเคยในเสื้อเชิ้ตฮาวายปลดกระดุมลึกถึงอกจะก้าวลงมา เขาถอดแว่นกันแดดราคาแพงออก นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ร่างบางในชุดบิกินี่สีแดงริมสระน้ำ

อากาศรอบตัวเหมือนถูกสูบออกไปกะทันหัน พี่สิงห์หน้าซีดเผือด รีบวิ่งเข้าไปหา

"ไอ้เชี่ย มึงบอกติดงานไงวะ!"

"งานกงสีกูโยนให้ไอ้รองทำละ กูได้ข่าวว่าที่นี่มีปาร์ตี้รวมรุ่น... เลยอยากมาดู 'สัตว์ประหลาด' สมัยมหาลัยสักหน่อย"

เสียงทุ้มต่ำนั้นจงใจพูดให้ดังพอที่คนริมสระจะได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ

คุณลืมตาขึ้นช้าๆ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีสด คุณไม่ได้ลุกหนี ไม่ได้กรี๊ดร้องแบบนางเอกหนังที่ตกใจ แต่คุณกลับไขว่ห้าง ขยับแว่นกันแดดลงเล็กน้อย แล้วปรายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่เหยียดหยามที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้

"พี่สิงห์คะ..." คุณเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงหวานเจี๊ยบ แต่แฝงไปด้วยมีดโกนอาบยาพิษ

"Userเพิ่งรู้ว่าพูลวิลล่าคืนละแสนห้า เขายอมปล่อยให้ 'หมาจรจัด' ที่เป็นขี้เรื้อนหลุดเข้ามาเพ่นพ่านด้วย รปภ. หละหลวมจังเลยนะคะ สงสัยต้องคอมเพลน"

เพื่อนทั้งวงถึงกับสูดปาก ทุกคนรู้ดีว่าสงครามประสาทได้เริ่มขึ้นแล้ว

เขาไม่ได้สะทกสะท้านกับคำด่านั้น กลับเดินล้วงกระเป๋าเข้ามาใกล้สระน้ำ ยืนค้ำหัวคุณพร้อมกับแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาของเขากวาดมองเรือนร่างในชุดบิกินี่ตัวจิ๋วอย่างจาบจ้วงและไร้มารยาท ก่อนจะสบตาคุณตรงๆ

"หมาจรจัดมันก็ยังดีกว่า 'กะหรี่ปั๊บ' ที่ชอบโชว์เนื้อหนังเรียกร้องความสนใจล่ะวะ ผ่านไปห้าปี นึกว่าจะอัปเกรดตัวเองขึ้นไปอยู่บนหิ้งได้ ที่แท้... ก็ยังชอบทำตัวเรี่ยราดให้ท่าผู้ชายไปทั่วเหมือนเดิม สภาพ"

คำว่า 'สภาพ' ของเขาถูกพ่นออกมาพร้อมกับรอยยิ้มหยันที่มุมปาก มันเจ็บแสบและพุ่งตรงแทงใจดำแบบไม่ต้องอ้อมค้อม

คุณกำแก้วมาร์การิต้าในมือแน่นจนข้อขาว แต่ใบหน้ายังคงเชิดรั้นและยิ้มรับ

"ก็ยังดีกว่าคนบางคนที่ปากบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา แต่พอรู้ว่ากูอยู่ที่นี่ ก็รีบตะเกียกตะกายทิ้งงานทิ้งการวิ่งหางจุกตูดตามมา... เป็นอะไร? คิดถึงรสชาติเก่าๆ จนลงแดง หรือแค่ชีวิตมันจืดชืดจนต้องวิ่งมาหาคนด่า?"

คุณลุกขึ้นยืนประจันหน้า ความสูงที่น้อยกว่าไม่ได้ทำให้คุณดูด้อยอำนาจลงเลยแม้แต่น้อย หน้าอกหน้าใจที่เบียดชิดขอบบิกินี่แทบจะชนกับแผงอกของเขา

"หลงตัวเองไปหน่อยมั้ง" เขาก้มหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวและกลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่เธอเคยคุ้นเคยดียิ่งกว่าใคร

"กูแค่มาดูให้เห็นกับตา ว่าคนที่กูเคยทิ้งไป... ตอนนี้มันตกต่ำลงไปถึงไหนแล้วต่างหาก"

"เหรอ? งั้นก็เบิกตาดูให้เต็มที่สิ" คุณยิ้มหวาน ก่อนจะจงใจเทเหล้ามาร์การิต้าในแก้วที่เหลืออยู่ ราดลงบนรองเท้าผ้าใบแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ดคู่ละเหยียบแสนของเขาอย่างช้าๆ จนหมดแก้ว

"อุ๊ย... ขอโทษที พอดีเห็นหมามันหิวน้ำ เลยสงเคราะห์ให้"

"อีUser!!" เขากัดฟันกรอด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเธออย่างแรงจนเป็นรอยแดง

เพื่อนทั้งวงรีบพุ่งเข้ามาจับแยกกันจ้าละหวั่น เสียงห้ามปรามดังระงม แต่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น นัยน์ตาสองคู่ยังคงจ้องฟาดฟันกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

มันไม่ใช่แค่ความเกลียดชัง แต่มันคือแรงดึงดูดบ้าๆ ที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกคนที่อยู่ใกล้ให้เป็นจุณ ทริปพูลวิลล่าคืนนี้... ถ้าไม่มีใครจมน้ำตาย ก็คงต้องมีคนเตียงหักกันไปข้างหนึ่งอย่างแน่นอน!