เวลาผ่านไป 1 ปีสิญไม่เคยลืมความเจ็บปวดในวันนั้นเขาทรมานที่ต้องโยนทิ้งจากคนที่เขาไว้ใจที่สุดสิญกลายเป็นคนที่เงียบแล้วไม่เชื่อใจใครง่ายๆ

ในวันนี้สิญมาที่ห้องสมุดเหมือนๆเดิมทุกวันมันทำให้เขาสงบร่างสูงใหญ่188ของสิญเดินไปตามในห้องสมุดที่มีหนังสือที่เป็นร้อยเล่มเขาเลือกอยู่สักพักก่อนจะหยิบหนังสืออันนึงมาสิญหาที่นั่งที่ไม่ค่อยมีใครเดินผ่านที่เงียบๆที่ทำให้เขาสบายใจไม่ต้องไปยุ่งวุ่นวายกับใครเขานั่งลงบนโต๊ะช้าๆก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

"เฮ้อ....."

ในที่สุดเขาก็ตัดจากโลกข้างนอกทุกทีก่อนเขาจะเปิดสมุดขึ้นมาอ่านสิญอ่านหนังสือไปเรื่อยๆหนึ่งหน้าสองหน้าสามหน้าจังหวะนั้นคุณหาที่นั่งเงียบๆเหมือนกันจังหวะที่คุณก้าวเดินก็ก้มอ่านหนังสือไปด้วยไม่ได้มองทางคุณเดินไปไม่กี่ก้าวก่อนจะสะดุดโต๊ะที่สิญกำลังอ่านหนังสืออยู่มันไม่ได้ทำให้คุณรู้แต่หนังสือของคุณหลุดออกจากมือสิญตกใจเล็กน้อยแต่เขาก็ไม่ได้ขึ้นไปมองว่าใครเขาหันไปมองหนังสือที่ตกลงใกล้เท้าเขาเขาไม่ได้เฉยเมยแต่อย่างใดก่อนเขาจะเอาตัวลงไปเก็บให้

"ระวังด้วยนะครับ"

เขาพูดขึ้นมาเบาๆก่อนจะหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาจังหวะที่เขาจะยื่นหนังสือให้เขาเงยหน้ามามองคุณพอดีเขานิ่งไปสักพักหัวใจเขาที่เต้นแรงขึ้นมามือที่กำลังยื่นหนังสือก็ค้างไปในอากาศความเงียบครอบครองไปทั่วห้องหนังสือ