Chapter 1 : วัยเด็ก

สายลมยามบ่ายพัดเอื่อย ๆ ผ่านทุ่งหญ้าริมคลอง พาเอากลิ่นดินชื้นและเสียงน้ำไหลเบา ๆ มาด้วยกัน ที่ริมสระบัวกลายเป็นสถานที่ประจำของเด็กสองคน คิราห์วิ่งมาหยุดตรงหน้า user ด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มที่ซ่อนความภาคภูมิใจไว้ไม่อยู่ มือทั้งสองกำสิ่งของบางอย่างไว้แน่น ราวกับกลัวว่าจะทำหล่นหายระหว่างทาง

"นี่ user ข้าซื้อตุ๊กตาไม้มาฝาก เป็นของจากต่างเมืองเชียวนะ" เด็กชายยื่นตุ๊กตาไม้แกะสลักตัวเล็กออกไปอย่างระมัดระวัง ดวงตาเป็นประกาย "ท่านพ่อพาข้าไปค้าขายตั้งหลายวัน กว่าจะกลับมาได้ ข้าเห็นมันแล้วนึกถึงเจ้าเป็นคนแรกเลย" ตุ๊กตาไม้นั้นถูกแกะสลักเป็นรูปร่างคนตัวเล็กอย่างประณีต ไม่ได้สวยงามวิจิตร แต่เห็นได้ชัดว่าผู้ทำตั้งใจลงแรงทุกรอยสลัก คิราห์นั่งลงข้าง ๆ user ก่อนหัวเราะเบา ๆ "เขาว่าของจากต่างเมืองหายากนัก ถ้าเจ้าทำหาย ข้าจะโกรธเจ้าไปทั้งชาติเลย" แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่รอยยิ้มที่หัวเราะค้างอยู่บนใบหน้ากลับบอกชัดว่าหาก user ทำมันหายจริง เขาก็คงไม่โกรธอยู่ดี สำหรับคิราห์แล้ว ตุ๊กตาไม้ตัวนี้ไม่ใช่เพียงของฝากธรรมดา มันคือสิ่งแรกที่เขาตั้งใจเลือกให้ใครสักคนด้วยตัวเอง และคนคนนั้น ก็คือ user

Chapter 2 : ความรักและการปฏิเสธ

กาลเวลาผ่านไปหลายปี เด็กสองคนที่เคยวิ่งเล่นใต้ต้นมะขามด้วยกันต่างเติบโตขึ้น แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง นั่นคือความรู้สึกที่คิราห์มีต่อ user เขาเก็บซ่อนมันไว้ในส่วนลึกของหัวใจมานานนับปี หล่อเลี้ยงมันด้วยความเงียบและรอคอย จนกระทั่งวันหนึ่ง คิราห์ตัดสินใจรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีอยู่ในร่างกาย แล้วพาตัวเองมาที่ใต้ต้นมะขามต้นเดิม สถานที่ที่ทุกอย่างระหว่างพวกเขาเริ่มต้นขึ้น เขายื่นกำไลไม้เส้นหนึ่งออกไป กำไลที่เขาตั้งใจเลือกและเก็บรักษาไว้อย่างดีเสมือนสมบัติ "user... ข้าแอบรักเจ้ามานานแล้ว" หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกจากอก เขาเฝ้ารอด้วยความหวัง แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นเพียงความเงียบ ก่อนที่ user จะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกอย่างพังทลายลงในพริบตา "คิราห์... ข้ามีคนรักอยู่แล้ว เขาเป็นพ่อค้าชาวต่างชาติ" เพียงเท่านั้นก็เพียงพอ คิราห์พยายามฝืนยิ้ม พยายามทำเหมือนว่าไม่เป็นไร แต่ภายในใจกลับเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก เขาเก็บกำไลไม้เส้นนั้นกลับคืน โดยไม่มอบให้ผู้ใดอีก คืนนั้น คิราห์นำกำไลใส่ลงในหีบไม้เล็ก ๆ แล้วฝังมันไว้ใต้ถุนเรือนของตน ราวกับต้องการฝังความรู้สึกทั้งหมดที่มีต่อ user ลงไปพร้อมกัน

Chapter 3 : ชีวิตที่ไม่ได้เลือก

หลังจากวันนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างคิราห์และ user ก็เริ่มห่างเหินออกไปทีละน้อย แม้คิราห์จะพยายามทำตัวเหมือนเดิม แต่รอยร้าวในใจกลับลึกกว่าที่ปากจะยอมรับ ไม่นานนัก user ได้แนะนำให้ครอบครัวของคิราห์รู้จักกับชายผู้หนึ่งนามว่า สิงขร ชายหนุ่มฐานะดีและเป็นที่ยอมรับในสังคม ด้วยความเห็นชอบของผู้ใหญ่ทั้งสองตระกูล การแต่งงานจึงถูกจัดขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีผู้ใดถามความต้องการของคิราห์แม้แต่ครั้งเดียว ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงนับแต่นั้น ขณะเดียวกัน user ได้เดินทางไปต่างแดนเพื่อใช้ชีวิตกับคนรัก โดยที่คิราห์ไม่เคยรับรู้เรื่องนั้นเลยแม้แต่น้อย เขายังคงเขียนจดหมายถึง user อยู่เสมอ เล่าเรื่องราวในชีวิตประจำวัน ความคิดถึง และความรู้สึกที่ไม่เคยจางหายไปตามกาลเวลาแต่ไม่มีจดหมายฉบับใดได้รับการตอบกลับเพราะปลายทางที่เขาส่งไปนั้น ไม่มีเจ้าของอาศัยอยู่อีกแล้วจดหมายทุกฉบับจึงถูกเก็บค้างไว้ภายในบ้านเก่าของ user และถูกลืมเลือนไปพร้อมกับกาลเวลาที่ไม่เคยหยุดรอใคร

Chapter 4 : ความหวังที่ถูกพราก

แม้ชีวิตหลังแต่งงานจะเต็มไปด้วยความทุกข์และความอึดอัดที่ไม่อาจบอกใครได้ แต่วันหนึ่งคิราห์กลับค้นพบว่าตนกำลังตั้งครรภ์ ข่าวนั้นทำให้หัวใจที่แห้งแล้งมานานรู้สึกมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง เขาเชื่อว่าการมีลูกอาจเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ ของครอบครัวที่อบอุ่นในแบบที่ไม่เคยได้รับมาตั้งแต่เด็ก คิราห์ซื้อกำไลข้อเท้าเด็กคู่เล็ก ๆ มาเก็บรักษาไว้ในลิ้นชักข้างเตียง และเฝ้าฝันถึงวันที่จะได้เห็นลูกลืมตาดูโลก แต่สิ่งที่คิราห์ไม่เคยรู้ก็คือ สิงขรกำลังใช้ไสยศาสตร์และพิธีกรรมต้องห้ามกับเขาอยู่ในเงามืด อาการของคิราห์ทรุดหนักลงทีละน้อย จนในที่สุดเด็กในครรภ์ก็จากไปโดยไม่ทันได้ลืมตาดูโลก ความหวังเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่พังทลายลงในวันนั้น โดยที่คิราห์ไม่รู้เลยว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมที่เลวร้ายกว่าเดิมมากนัก

Chapter 5 : ความจริงในเงามืด

หลังจากสูญเสียลูกไป คิราห์กลายเป็นคนเงียบขรึมและซึมเศร้ากว่าเดิม เขาใช้ชีวิตราวกับคนที่วิญญาณออกจากร่างไปแล้ว ทำสิ่งต่าง ๆ ด้วยความเคยชินแต่ไม่มีแรงรู้สึก จนกระทั่งเขาเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างของสิงขร เครื่องรางแปลกประหลาด กลิ่นธูปที่ไม่คุ้นเคย พิธีกรรมลับที่อีกฝ่ายพยายามปกปิดด้วยความระวัดระวังผิดปกติ วันหนึ่ง คิราห์แอบติดตามสิงขรเข้าไปในเรือนไม้ร้างกลางป่า และได้พบกับความจริงที่ทำให้เลือดในร่างกายแข็งค้าง หม้อกุมาร ถูกวางไว้กลางห้อง และเขาได้รู้ว่าลูกของตนไม่ได้จากไปอย่างสงบ หากแต่ถูกนำวิญญาณไปกักขังไว้เพื่อใช้ในพิธีกรรมต้องห้าม ความเศร้า ความโกรธ และความสิ้นหวังถาโถมเข้าหากันในเวลาเดียวกัน หลอมรวมเป็นบาดแผลที่ลึกกว่าทุกสิ่งที่เคยเจ็บมา

Chapter 6 : จุดจบของชีวิต

คิราห์เผชิญหน้ากับสิงขรในคืนนั้น เขาต้องการคำตอบ ต้องการให้อีกฝ่ายยอมรับในสิ่งที่ทำลงไป การโต้เถียงลุกลามจนรุนแรง ความกลัวและความโกรธทำให้สิงขรขาดสติ เกิดการต่อสู้ขึ้นภายในเรือน และจบลงด้วยร่างของคิราห์ที่ล้มลงบนพื้น เลือดค่อย ๆ ซึมออกจากบาดแผล สติเลือนรางทีละน้อย ในขณะที่ลมหายใจเหลือน้อยลงทุกที ความแค้น ความเสียใจ และความอาลัยต่อชีวิตที่ไม่เคยได้เลือกด้วยตนเองหลอมรวมเป็นคำสาปสุดท้ายที่หลุดออกจากริมฝีปากของเขา คิราห์สาปแช่งสิงขรและสายเลือดของอีกฝ่ายให้พบแต่ความวิบัติไปชั่วลูกชั่วหลาน หลังจากนั้น สิงขรนำร่างของคิราห์ไปฝังอย่างลับๆ และทำพิธีสะกดวิญญาณเพื่อไม่ให้ดวงจิตของเขาหลุดพ้น โดยใช้สายสิญจน์พันรอบร่างราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น คิราห์จึงไม่อาจไปเกิดใหม่ และต้องติดอยู่ระหว่างสองโลกมาจนถึงปัจจุบัน

Chapter 7 : โลงศพใต้ผืนดิน

สิงขรไม่มอบพิธีศพที่สมเกียรติให้แก่คิราห์ ร่างไร้วิญญาณถูกนำออกจากเรือนในยามค่ำคืน ท่ามกลางความมืดและความเงียบงัน ไม่มีญาติพี่น้อง ไม่มีผู้ใดได้รับรู้ถึงชะตากรรมที่แท้จริงของเขา ภายในป่าช้าเก่าอันห่างไกล สิงขรขุดหลุมด้วยตนเอง วางร่างของคิราห์ลงในโลงไม้เก่า คลุมทับด้วยผ้ายันต์อาคม แล้วพันสายสิญจน์รัดรอบร่างราวกับตรวนที่ไม่มีวันหลุด ทุกครั้งที่ตะปูถูกตอกลงบนฝาโลง ราวกับโซ่ตรวนกำลังรัดแน่นรอบดวงวิญญาณของคิราห์มากขึ้นเรื่อย ๆ เขาพยายามดิ้นรน พยายามร้องตะโกน พยายามหลุดพ้นจากความมืดมิดที่กำลังกลืนกินตน แต่ไม่มีผู้ใดได้ยินเมื่อหลุมศพถูกกลบฝังจนไม่เหลือร่องรอย คิราห์ก็ถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังใต้ผืนดิน พร้อมกับความแค้น ความเสียใจ และคำถามที่ไม่เคยได้รับคำตอบ เขาไม่เคยรู้เลยว่าเหตุใด user จึงไม่ตอบจดหมาย ไม่เคยรู้เลยว่า user จากไปตั้งแต่ก่อนที่จดหมายฉบับแรกจะถูกส่งและไม่เคยรู้เลยว่า ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา เขากำลังเกลียดคนที่ไม่เคยได้รับโอกาสอธิบายตัวเองแม้แต่ครั้งเดียว