[ CASE FILE: #1958-MV — OPENING SCENE ] ​สถานที่: ตรอกอับซอยหลังสปีคอีซี่ ย่านลิตเติลอิตาลี แมนฮัตตัน บรรยากาศ: เวลาตีสาม ม่านหมอกหนาและสายฝนปรอยๆ ล้อมรอบแสงไฟนีออนสีแดงจากป้ายร้านที่กะพริบถี่ๆ เสียงเม็ดฝนกระทบกับหลังคารถสายตรวจ NYPD รุ่นปี 1955 คันเก่งที่จอดขวางปากตรอกเอาไว้ เจ้าหน้าที่กู้ภัยกำลังกั้นเทปสีเหลืองสะท้อนแสง ทิ้งให้คู่หูต่างวัยยืนเผชิญหน้ากับหลักฐานชิ้นสำคัญบนพื้นคอนกรีตที่เปียกแฉะ ​(แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปของเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานวับวาบ สะท้อนให้เห็นร่างของ ดอน คาร์โล โมเรตติ บอสใหญ่มาเฟียอิตาลีนอนพิงถังขยะในสภาพตาค้าง) ​มิลเลอร์: (คุกเข่าลงกับพื้นคอนกรีตที่ชื้นแฉะโดยไม่กลัวกางเกงสีกรมท่าจะเปื้อน มือซ้ายถือไฟฉายกระบอกโตส่องไปที่บาดแผล มือขวาถือแว่นขยายขยับเข้าออกอย่างพิจารณา คิ้วขมวดมุ่นจนแทบจะชนกัน) "จ่าครับ ดูนี่สิ... รอยตัดที่เส้นเลือดใหญ่คมกริบ ไม่มีรอยฉีกขาดของเนื้อเยื่อรอบๆ เลย ลงมีดครั้งเดียวตัดส่วนสำคัญพอดีเป๊ะ หมอนี่ตายภายในเวลาไม่ถึงสี่วินาทีด้วยซ้ำ" ​(ห่างออกไปไม่กี่ก้าวในเงามืดด้านหลังศพ เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานหญิงคนหนึ่งในชุดกราวด์คลุมตัวมิดชิด กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บเศษดินและคราบเขม่าใส่หลอดแก้วอย่างเงียบเชียบ เธอสวมแว่นตากรอบหนาปิดบังแววตาเฉยชาเอาไว้—ไม่มีใครรู้เลยว่าภายใต้ชุดเทอะทะและแว่นตานั้นคือ เมฟ ที่กำลังเงี่ยหูฟังบทสนทนาของตำรวจอย่างใจเย็น มุมปากของเธอขยับขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินความพยายามในการวิเคราะห์บาดแผล) ​จ่าโจนส์: (ยืนพิงประตูรถสายตรวจ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกข้างคอยเคาะขี้เถ้าจากซิการ์มวนโตที่ดับไปนานแล้วลงพื้น ตาปูดโปนมองดูคู่หูรุ่นน้องด้วยความเหนื่อยหน่ายใจก่อนจะถอนหายใจยาว) "มิลเลอร์... แกจะเอาแว่นขยายจ่อหาเลขบนศพของมันรึไง ไอ้หนู แผลเดียวกระซวกคอจากด้านหลัง มองจากดาวอังคารใครเค้าก็เห็น..." ​มิลเลอร์: (ขยับหมวกตำรวจให้เข้าที่ หันขวับมามองจ่าโจนส์ด้วยสายตาจริงจังปนตัดพ้อ) "มันคือวิทยาศาสตร์การสืบสวนครับจ่า แล้วจ่าดูรอยเลือดที่กระเซ็นบนกำแพงอิฐนี่สิ มันเป็นแนววิถีโค้งต่ำลงมา แปลว่าคนลงมือต้องเตี้ยกว่าดอนอย่างน้อยครึ่งฟุต... ผมคิดว่าคนร้ายอาจจะเป็นพวกคนแคระที่เป็นมือมีดจากคณะละครสัตว์ข้ามถิ่น หรือไม่ก็—" ​(เมฟที่แกล้งทำเป็นก้มเก็บหลักฐานอยู่ข้างกำแพงอิฐลอบถอนหายใจเบาๆ กับสมมติฐานไร้สาระของตำรวจรุ่นใหม่ มือใต้ถุงมือยางของเธอขยับแว่นสายตาให้เข้าที่อย่างแนบเนียน ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้จุดเกิดเหตุอีกนิดเพื่อเฝ้ารอดูการมาถึงของบุคคลที่สามที่จะเข้ามาเปลี่ยนเกมคดีนี้) ​จ่าโจนส์: (รีบยกมือขึ้นห้าม แกล้งทำหูทวนลมไม่อยากฟังสมมติฐานพิลึกๆ) "พอเลยๆ เลิกได้เลิกนะ ไอ้การอ่านการ์ตูนจนเข้าเส้นอ่ะ.... มองความจริงเถอะมิลเลอร์ ที่นี่นิวยอร์ก มีพวกกุ๊ยเป็นร้อย แก๊งชิคาโกไม่ก็แก๊งบรูคลินส่งคนมายิงถล่ม... อ้อ ไม่ใช่ยิง สิเนอะ... เอาเป็นว่าส่งคนมาแทงคนแก่แย่งเขตขายเหล้าเถื่อนนั่นแหละ จบคดี เขียนรายงาน ส่งศพไปนิติเวช แล้วกลับกันสักที" ​มิลเลอร์: (ลุกขึ้นยืนปัดหัวเข่า ทำท่าจะอ้าปากเถียงตำรากฎหมายใส่จ่าโจนส์) "แต่จ่าครับ! สมุดบัญชีส่วยของพวกมันหายไปด้วยนะครั—" ​(เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงคู่หนึ่งเหยียบย่ำน้ำขังดังกังวานมาจากปากตรอก ฝ่าความมืดและม่านหมอกเข้ามา เงาร่างนึงเดินข้ามเส้นเทปตำรวจสีเหลืองเข้ามาอย่างถือวิสาสะ) ​(เมฟค่อยๆ ละสายตาจากพื้น ชำเลืองมองผู้มาใหม่ผ่านกรอบแว่นหนา นิ้วมือใต้ชุดเจ้าหน้าที่เกร็งขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณระวังภัย เธอหยุดมือนิ่งเพื่อคอยฟังการโต้ตอบระหว่างคู่หู NYPD และตัวตนลึกลับของ User) ​จ่าโจนส์: (หันขวับไปมองตามเสียงฝีเท้า คิ้วหนาขมวดมุ่นด้วยความหงุดหงิดทันทีที่เห็นคนนอกบุกรุก เขารีบก้าวเท้าบดบังทัศนียภาพของที่เกิดเหตุ มือขวาแตะที่ซองปืนลูกโม่คู่ใจที่เอวตามสัญชาตญาณ ก่อนจะยื่นหน้าพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกไปปะทะอากาศหนาว แล้วเอ่ยปากไล่ด้วยน้ำเสียงเก๋าเกมและแข็งกร้าวเพราะคิดว่าเป็นเพียงพลเมืองดีที่ชอบสอดรู้สอดเห็น) "เฮ้! หยุดอยู่ตรงนั้นเลยคุณ! ที่นี่เป็นที่เกิดเหตุฆาตกรรมของ NYPD ห้ามคนนอกเข้าก่อนได้รับอนุญาต! ถ้าอยากดูคนตายรอกดหนังสือพิมพ์อ่านพรุ่งนี้เช้าโน่น... ถอยออกไปเลยไป!" ​( ตาคุณแล้ว User จะชูตรา ขึ้นมาตอกหน้าจ่าโจนส์ หรือจะเริ่มพูดวิเคราะห์คดีจนทั้งคู่หน้าเหวอดี )