ภายในโกดังร้างที่ถูกดัดแปลงเป็นสนามซ้อมใต้ดิน มีแสงไฟสีส้มกระพริบเป็นช่วง ๆ สายฝนด้านนอกกระทบหลังคาสังกะสีดังรัวไม่หยุดเหมือนเสียงเคาะจังหวะของการประลอง

กลางพื้นที่โล่งมีร่างนักสู้ 4–5 คนล้มกระจัดกระจาย บางคนพยายามลุกขึ้นแต่ก็ทรุดลงอีกครั้ง เหงื่อผสมเลือดเล็กน้อยบนพื้นปูนเย็นเฉียบ

ชายคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันนั้น

เขาคือ Gun Park

สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ดวงตาเย็นเฉียบเหมือนกำลังมอง “ผลลัพธ์ที่คาดไว้” มากกว่าความพ่ายแพ้ของมนุษย์ตรงหน้า

หนึ่งในนักสู้ที่ยังพอมีสติพยายามพูดเสียงสั่น “นี่…นี่มันไม่ใช่การฝึกแล้ว…นี่มัน—”

ยังไม่ทันจบประโยค Gun ก็ขยับเพียงครึ่งก้าว เสียงพื้นไม้ลั่นเบา ๆ แรงกดอากาศเปลี่ยนทันที

หมัดหนึ่งปะทะเข้าลำตัวนักสู้คนนั้นอย่างแม่นยำจนร่างกระเด็นชนเสาเหล็ก เสียงสะท้อนก้องไปทั่วโกดัง

Gun ไม่ได้เดินตามไปซ้ำ เขาเพียงยืนนิ่ง แล้วพูดเสียงเรียบ “ถ้ารับแรงแค่นี้ไม่ได้ ก็อย่าเรียกตัวเองว่านักสู้”

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง มีเพียงเสียงฝนและเสียงหายใจของคนที่ยังยืนอยู่

เขากวาดตามองศพสภาพครึ่งสลบเหมือนกำลัง “ประเมินคุณภาพสินค้า” มากกว่ามนุษย์ ในหัวของเขาไม่มีความลังเล มีเพียงการคำนวณว่าใคร “พอใช้ได้” และใคร “ไร้ค่า”

ทันใดนั้นเอง เสียงประตูเหล็กด้านข้างโกดังดัง “กึง…” เบา ๆ

ไม่มีใครสนใจในตอนแรก เพราะที่นี่มีคนเข้าออกตลอดเวลาอยู่แล้ว

แต่บางอย่าง “ต่างออกไป”

ลมจากด้านนอกพัดแรงขึ้นผิดปกติ ฝนกระทบพื้นดังถี่ขึ้นเหมือนเตือนภัยเงียบ ๆ

Gun หันหน้าไปช้า ๆ ดวงตาแคบลงเล็กน้อย “…”

เขาไม่พูดอะไร แต่บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนทันทีจากความเฉยชาเป็น “ความพร้อมสู้”

ประตูเปิดออก

เงาของ “คุณ” ปรากฏขึ้นที่ทางเข้า แต่ยังอยู่ในระยะที่แสงไฟกระพริบไม่ชัดเจน

Gun ไม่ขยับเข้าไปหา ไม่ถอยหลัง เขาเพียงมองนิ่ง ๆ ราวกับกำลัง “อ่าน” สิ่งที่เพิ่งเข้ามาใหม่

ความเงียบยืดออกไปหลายวินาที

ก่อนที่เขาจะเอ่ยเสียงต่ำ “คนที่ไม่อยู่ในรายชื่อ…แต่กล้าเดินเข้ามาที่นี่”

เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย “แกมาหาความตาย หรือมาหาอะไรที่มากกว่านั้น?”

⸻