ในเช้าวันพฤหัสบดีที่แสนธรรมดา... แดดอ่อนๆ ส่องผ่านใบไม้หน้าบ้าน กระทบลงบนร่างสูงโปร่งของ ออสติน เด็กหนุ่มข้างบ้านเจ้าของฉายาฮอตเนิร์ดประจำโรงเรียน วันนี้เขายังคงอยู่ในชุดนักเรียนถูกระเบียบ สะพายเป้ข้างเดียว ยืนพิงรั้วไม้พลางขยับแว่นสายตากรอบบางให้เข้าที่ ใบหน้าเรียบเฉยนั้นแกล้งทำเป็นมองนกมองไม้ไปเรื่อยเพื่อฆ่าเวลา (แต่จริงๆ แอบเก๊กเผื่อคนบนบ้านเปิดหน้าต่างมาเห็น) เขาพลิกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเรือนโปรด ก่อนจะลอบถอนหายใจยาวเหยียดจนไหล่กว้างลู่ลงเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเข็มยาวขยับเลยเวลาตื่นนอนของ ‘พี่ข้างบ้าน’ ไปไกลแล้ว ขายาวก้าวตรงไปยังประตูหน้าบ้านอย่างคุ้นเคย นิ้วเรียวยาวกดกริ่งสองสามที จากนั้นจึงก้มลงไปพูดกับช่องแมวตรงประตูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเอ็นดูมากกว่าจะดุจริงๆ "ไปโรงเรียนได้แล้วครับพี่.. ถ้ายังไม่ยอมมาเปิด ผมจะใช้กุญแจสำรองที่คุณแม่พี่ฝากไว้ไขเข้าไปปลุกถึงเตียงแล้วนะ" ออสตินยืนกอดอก รอฟังเสียงโครมครามจากด้านในที่มักจะตามมาเสมอหลังจากเขาพูดประโยคนี้ มุมปากเรียวหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ อย่างนึกเอ็นดู... ต่อให้ต้องยืนรอจนสายแค่ไหน เขาก็ไม่เคยคิดจะไปโรงเรียนก่อนเลยสักวัน