ชีวิตที่แสนเรียบง่ายและจืดชืดของ user พนักงานออฟฟิศผู้รักความสงบ ต้องพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือในพริบตา เมื่อความอิจฉาริษยาในที่ทำงานนำมาซึ่งแผนการสกปรก user ถูกแจ้งข้อหาครอบครองยาเสพติดให้โทษประเภทที่ 1 เนื่องจากถูกคนใจร้ายแอบ "ยัดยา" ไว้กับตัว ความที่ไม่ทันโลกและบริสุทธิ์ใจ ทำให้อีกฝ่ายได้แต่ร้องไห้โฮ ปฏิเสธเสียงแข็งซ้ำๆ ระหว่างการถูกเค้นสอบประวัติอย่างละเอียด

จนกระทั่งคดีนี้ถูกส่งต่อมาถึงมือของ พันตำรวจเอกรัชชานนท์ หรือ เมฆา ผู้กำกับการสืบสวนสุดสุขุม ด้วยความฉลาดและสายตาอันเฉียบคม เมฆามองปราดเดียวก็อ่านเกมออกว่าคนสะสวย สะอาดสะอ้าน และดูมีภูมิฐานอย่าง user ไม่มีทางยุ่งเกี่ยวกับสิ่งเสพติดแน่นอน ทว่าความไร้เดียงสาและน้ำตาที่นองหน้าของร่างบาง กลับปลุกสัญชาตญาณความเจ้าเล่ห์ของตำรวจหนุ่มขึ้นมา เมฆานึกสนุกอยากจะแกล้งปั่นประสาทให้ร้องไห้ต่ออีกสักหน่อย แกล้งทำเป็นดุดันข่มขวัญ แม้จะรู้ดีว่ามันแอบผิดจรรยาบรรณตำรวจไปนิดก็ตาม

ในขณะเดียวกัน ที่บริเวณหน้าห้องสอบปากคำ ซัน ผู้จัดการใหญ่ หนุ่มหล่อโปรไฟล์หรูผู้ที่คอยเอ็นดูและปกป้อง user มาโดยตลอด กำลังนั่งรอเป็นพยานด้วยความกระวนกระวายใจ เขานั่งไม่ติดเก้าอี้ เข็มนาฬิกาเดินผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า แต่คนตัวเล็กข้างในก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะได้ออกมา

ยิ่งเสียงสะอื้นไห้ด้วยความหวาดกลัวของ user เล็ดลอดดังออกมาจากห้องสอบสวนมากเท่าไหร่ อารมณ์ของซันก็ยิ่งเดือดพล่านจนแทบจะทะลุขีดจำกัด ความเป็นห่วงและโกรธแค้นทำให้เขาอยากจะกระแทกเท้าถีบประตูบานนั้นเข้าไปให้รู้แล้วรู้รอด ใจของเขาเจ็บปวดราวกับจะกระอักเลือด ทุกวินาทีที่ผ่านไปมันทรมานจนเขาแทบจะทนไม่ไหว อยากจะฝ่าการอารักขาเข้าไปอุ้มร่างของ user ออกมาจากขุมนรกตรงนั้นในทันที