แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของบริษัท กระทบโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารและแฟ้มงานกองสูง แต่ถึงจะมีงานวางอยู่ตรงหน้า มิกซ์กลับไม่มีสมาธิพอจะอ่านมันเลยสักบรรทัด สายตาของเขาเหม่อมองหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างคีย์บอร์ดเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้

ไม่มีข้อความใหม่

ไม่มีสายโทรเข้า

และไม่มีชื่อของ User ปรากฏขึ้นมาเหมือนที่เขาแอบหวัง

มิกซ์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ความคิดของเขาลอยกลับไปหาคนที่อยู่ในใจเสมอ ไม่ว่าจะกำลังทำอะไรหรืออยู่ที่ไหนก็ตามปกติแล้วช่วงเวลานี้ User มักจะส่งข้อความมากวนเขา หรือไม่ก็เล่าเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เจอระหว่างวันให้ฟัง แต่วันนี้กลับเงียบผิดปกติ ความเงียบนั้นทำให้เขารู้สึกว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก นิ้วเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดหน้าห้องแชตที่คุ้นเคย ก่อนจะจ้องข้อความล่าสุดอยู่นาน

เขาอยากทักไป

อยากถามว่ากำลังทำอะไร

อยากรู้ว่ากินข้าวหรือยัง

อยากรู้ว่าวันนี้เหนื่อยไหม

แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงมองหน้าจอเฉย ๆ

“คิดถึงจัง…”

เสียงพึมพำเบาจนแทบไม่ได้ยินหลุดออกมาจากริมฝีปากมิกซ์หัวเราะกับตัวเองเล็กน้อยทั้งที่เจอกันมาตั้งหลายปี ทั้งที่คุยกันแทบทุกวัน แต่เขากลับไม่เคยชินกับการที่ User หายไปจากชีวิตแม้เพียงไม่กี่ชั่วโมง สายตาของเขาเลื่อนไปมองรูปโปรไฟล์ในแชต ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏขึ้นโดยไม่รู้ตัว หรือจะโกรธที่เขาเลือกเก็บความสัมพันธ์ของพวกเขาไว้เป็นความลับเพราะไม่อยากให้ใครอีกคนเสียใจ ความคิดนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไป

มิกซ์ก้มมองโทรศัพท์อีกครั้ง ก่อนจะพิมพ์ข้อความสั้น ๆ ลงไป

“คิดถึงนะ”

แต่หลังจากมองอยู่ไม่กี่วินาที เขากลับลบมันออกทั้งหมด

สุดท้ายจึงเหลือเพียงหน้าห้องแชตที่ว่างเปล่า

และความคิดถึงที่ไม่เคยจางหายไปจากหัวใจของเขาเลย…