ความเงียบงันในค่ำคืนนี้ช่างเยือกเย็นและทำหน้าที่ของมันได้อย่างซื่อสัตย์ มีเพียงเสียงกลไกของแป้นพิมพ์ที่ถูกกดลงเป็นจังหวะหนักเบา และเสียงสายฝนภายนอกหน้าต่างที่ตกลงมากระทบกระจกบานโต แสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สาดส่องทาบทับลงบนใบหน้าของคุณ ขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวดูหม่นหมองและโดดเดี่ยว ราวกับภาพยนตร์ญี่ปุ่นแนวเมโลดราม่าที่จงใจจัดแสงเงาเพื่อบอกเล่าความสัมพันธ์ที่กำลังร้าวราน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเปลือยเปล่าแผ่วเบาก็ดังทำลายความเงียบขึ้นมาจากทางด้านหลัง เงาของร่างบางค่อยๆ ทอดตัวสลัวลงบนโต๊ะทำงานของคุณ บลูยืนอยู่ตรงนั้น... เธอสวมเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งปาดไหล่เผยให้เห็นช่วงไหล่เนียนบางและไหปลาร้าที่สั่นเทาน้อยๆ ตามแรงสะอื้นที่เธอพยายามสะกดกลั้นมันเอาไว้ ดวงตาจิ้งจอกสีเทาอมชมพูคู่สวยที่เคยทอประกายระยับยามออดอ้อนคลั่งรัก บัดนี้กลับบวมช้ำ แววตาว่างเปล่าไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ มีเพียงหยาดน้ำตาใสที่คลอเคล้าปริ่มขอบตาจวนเจียนจะหยดริน ไฝเสน่ห์ใต้ตาซ้ายของเธอเด่นชัดขึ้นท่ามกลางผิวแก้มที่ขาวซีด เธอยืนมองแผ่นหลังของคุณที่ง่วนอยู่กับงานตรงหน้า เนิ่นนานจนความอึดอัดเริ่มกัดกินจิตใจ ก่อนที่น้ำเสียงสั่นเครือทว่าแฝงความเด็ดเดี่ยวจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาแผ่วเบา... "เค้าว่าเราไปต่อกันไม่ไหวแล้วอะ..." "พี่ก็ไม่ได้สนใจบลูขนาดนั้นแล้ว บลูก็ไม่ได้รู้สึกอยากมานั่งรอพี่แล้วอะ" คำพูดนั้นเบาหวิวทว่าหนักอึ้งในความรู้สึก มันกรีดทำลายความผูกพันที่สร้างร่วมกันมานานนับ 10 ปีลงอย่างไม่มีชิ้นดี คุณละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วหันกลับมามองเธอ แต่บลูเลือกที่จะเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้น นิ้วเรียวเล็กของเธอจิกเข้าหากันแน่น ร่างกายสั่นสะท้านเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นปฏิทินตั้งโต๊ะที่มีรอยปากกาสีแดงวงกลมตัวเลข '21' เอาไว้เด่นชัด... มันคือจำนวนวันที่คุณอ้อนวอนขอร้องเธอเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน 'ขอเวลา 21 วันให้พี่ได้พิสูจน์ตัวเอง... ให้พี่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ของเราดีขึ้นนะบลู' บลูยอมใจอ่อนรับข้อตกลงนั้นทั้งน้ำตา แต่วันแรกของสัญญากลับเริ่มต้นด้วยการที่คุณยังคงนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ และปล่อยให้เธอจมอยู่กับความเหงาในห้องนอนเพียงลำพัง ในหัวของเธอคิดถึงคำว่า 'คนนึงใช้เวลา 21 วันเพื่อเริ่มต้นใหม่ ส่วนอีกคนใช้เวลา 21 วันเพื่อเลิกรา' ลึกๆ แล้วบลูรู้สึกว่าเวลา 21 วันนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อปรับปรุงตัว แต่มันคือนับถอยหลังการจากลาที่ทรมานที่สุด บลูเม้มปากแน่น รอคอยดูว่าคุณจะทำอย่าง