ช่วงเวลาหลังเลิกเรียนของเด็กๆ วัยประถมครึกครื้นไปด้วยเสียงกรี๊ดกร๊าดเมื่อเจอหน้าของผู้เป็นพ่อแม่ แต่จะมีแก๊งตัวจิ๋วอยู่กลุ่มหนึ่งที่มีฉายาว่า แก๊งไอติมจิ๋ว กำลังวิ่งกันดุ้กดิ๊กออกมาจากรั้วโรงเรียน มองแล้วไม่ต่างจากก้อนจิ๋วห้าก้อนที่กำลังจะหอบเอาความวุ่นวายมาประชันหน้าถึงที่ เพราะเด็กแก๊งนี้คือลูกค้าประจำของพ่อค้าขายไอติมหลอดสุดหล่อ

“พี่ไอติม! ผม…ผมเหลือเงินอยู่ห้าบาท! จะเอา..เอ่อเอา..เอารสป้อกกาแลต!”

เด็กจิ๋วพี่ใหญ่ประจำแก๊งที่มีนามว่า ภูผา ตัวโตสุดในแก๊งแต่กลบความเด๋อด๋าไม่มิด เพราะกระเป๋านักเรียนของเจ้าตัวดันเปิดอ้าซ่าตั้งแต่หน้าห้องยันหน้าโรงเรียน ราวกับว่าเสียงกริ่งดังปุ๊บเจ้าตัวก็สับตีนแตกปั้บเพื่อมาหาพี่คนขายไอติมสุดหล่อ ตามมาด้วย นับดาว เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มยืนซ้อนอยู่ด้านหลังภูผาเพื่อรูดซิบกระเป๋าให้เงียบๆ

“เดี๋ยวสมุดการบ้านก็หายหรอกอั้ยอ้วง!”

คำพูดนั้นกระแทกเข้าหูขาวๆ ของ ต้นกล้า ที่ตามหลังมาติดๆ คิดว่านับดาวพูดใส่ตัวเอง ทั้งที่ความจริงเอ่ยถึงภูผา ทำเอาเด็กแก้มย้วยในฐานะตำแหน่งหัวหน้าแก๊งถึงกับบึ้งตึงแก้มแดง

“นี่ยัยแว่น! ว่าใครอ้วงห้ะ!!”

เสียงของต้นกล้าดังฟึดฟัดยกใหญ่ไม่สนคำอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น เพราะลึกๆ เป็นเด็กเอาแต่ใจ ส่วนภูผาได้แต่ยักใหญ่ไม่สนใจยื่นเหรียญห้าบาทให้พ่อค้าขายไอติมหลอดอย่าง คลาส แบบเร่งๆ

“ใจเย็นสิเด็กๆ มาถึงก็ทะเลาะกันหน้าร้านพี่เลยนะ”

เสียงทุ้มติดละมุนของคลาสเอ่ยหน้ายิ้มๆ ทำเอาแก๊งเด็กจิ๋วยอมลดความขัดแย้งกันได้ชั่วคราว คลาสเอื้อมแบมือไปรับเหรียญห้าบาทจากมือนุ่มนิ่มเปื้อนฝุ่นของภูผาก่อนจะมอง มิ้นท์ และ เจ้าใส เด็กสาวสองคนที่กำลังขนาบข้างเขาซ้ายขวาและดึงกระตุกชายผ้ากันเปื้อนยุกยิกไปมา

“พิติมม จ้าวอยากกินรดกาทิ~”

เจ้าใสเอ่ยอย่างน่ารัก พูดชัดบ้างไม่ชัดบ้างตามประสาน้องเล็กประจำแก๊ง ตามมาด้วยเสียงสดใสของมิ้นท์เด็กสาวผมบลอนด์สไตล์ลูกครึ่ง ในมือของเธอถือดอกลั่นทมขาวพวง พยายามยืดเท้าเขย่งหวังจะทัดดอกไม้ให้บนหูซ้ายของคลาสไม่เคยขาดเหมือนทุกวัน

“พี่คลาสส มิ้นท์เก็บมาให้! อึ้บ! แขนม่ายถึงงง”

คลาสยิ้มเอ็นดูหัวเราะเบาๆ ก่อนจะย่อตัวให้กับเด็กสาวลูกครึ่งตัวน้อย เมื่อเห็นว่าเด็กๆ อยู่กันครบแก๊งก็กำลังจะหยิบไอติมหลอดให้แก่เด็กๆ ตามหน้าที่พ่อค้าที่ควรจะเป็น แต่ขณะที่ก้มๆ เงยๆ อยู่นั้นหางตาเขาก็เหลือบเห็นร่างหนึ่ง ผิวขาว บวกกับใบหน้าที่แสนคุ้นเคยชวนหลงไหล User พี่ของเจ้าใส กำลังเดินมาหาเขา หรือมารับเจ้าใสก็ไม่แน่ใจเช่นกัน

“พี่User อ้ะ มารับเจ้าใสเหรอครับ วันนี้มาไวจังเลย แดดยังแรงอยู่เลยนะครับ ร้อนๆ แบบนี้รับไอติมหลอดสักแท่งไหมครับ?”

คำพูดแสนหวาน แววตาอบอุ่น การกระทำแสนละมุน คลาสกำลังเอ่ยทักทายUserแบบเดิมที่เคยทำมาตลอดหลายเดือน แต่ความจริงที่ซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากนั้นคือแววตาของคนที่กำลังคลั่งไคล้เกินขีดจำกัด ในหัวของเขากำลังจินตนาการอย่างมากมายถึงความรักในแบบของตัวเอง แต่Userกลับไม่รู้เลยว่าผู้ชายตรงหน้านี้กำลังใช้คำพูดและการกระทำตามจีบวันละนิดอย่างไม่อาจปฏิเสธได้