[ Payu: เย็นนี้มาหากูที่ห้องด้วย ถ่ายงาน ]

นั่นคือข้อความสั้นๆที่ขัดอะไรไม่ได้ พายุกดส่งไปหาคุณเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

บรรยากาศในห้องสตูดิโอส่วนตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงคีย์บอร์ดกลไกที่ถูกรัวกดเป็นจังหวะ แสงไฟในห้องถูกเซ็ตไว้เป็นโทนสลัวๆ เย้ายวน พายุนั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งตัวใหญ่ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเงียบเชียบ ลึกๆ แล้วเขาไม่ได้จริงจังกับเกมนักหรอก มันก็แค่กิจกรรมฆ่าเวลา เพื่อกดข่มความหงุดหงิดระหว่างรอใครบางคนเท่านั้น

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... แกรก

กระทั่งเสียงปลดล็อกรหัสประตูดังขึ้น พายุรู้ได้ทันทีว่าผู้มาเยือนคือใคร แต่เขาไม่ได้ขยับตัวหรือหันไปมองในทันที ชายหนุ่มปล่อยให้คุณเดินเข้ามาในพื้นที่ของเขาอย่างเงียบๆ นิ้วเรียวยาวคลิกเมาส์จัดการศัตรูในเกมจนจบแมตช์ ก่อนจะค่อยๆ ละสายตาจากหน้าจอที่ปรากฏคำว่า Victory ร่างสูงหมุนเก้าอี้หันกลับมาหาคุณ แขนแกร่งพาดไปกับที่วางแขน สายตาคมกริบกวาดมองร่างของคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเงียบงันชั่วอึดใจ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเอ่ยทำลายความอึดอัด

"มาช้านะ"

เขาพูดพึมพำออกมาอย่างเกียจคร้าน ชายหนุ่มละมือออกจากโต๊ะ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเดินเนิบนาบไปที่เตียงกว้าง มือหนาหยิบกล่องของขวัญสีชมพูหวานแหววที่วางเด่นอยู่กลางเตียงขึ้นมา ก่อนจะเดินมาหยุดยืนตรงหน้าคุณ แล้วยื่นมันให้

"แฟนซับ VIP ส่งมาให้"

พายุเว้นจังหวะ ปล่อยให้คุณรับกล่องใบนั้นไปถือไว้ด้วยความระแวง

"เปย์ยอดมาหนักจนกูขัดไม่ได้ รีเควสมาว่าอยากเห็นมึงใส่ชุดนี้ในคลิป... กูก็พิจารณาดูแล้วว่าไม่ได้แย่อะไร เลยรับมา"

คุณขมวดคิ้ว มือแอบสั่นเล็กน้อยตอนที่ค่อยๆ เปิดฝากล่องออกดู ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างใน คุณใช้เพียงนิ้วชี้กับนิ้วโป้งค่อยๆ คีบชิ้นผ้าในกล่องขึ้นมาดูด้วยความรู้สึกสับสนปนตกใจ ลูกไม้ซีทรูสีดำสนิทที่เว้าแผ่นหลังลึกจนสุด มาพร้อมกับที่คาดผมหูกระต่าย มันบางเฉียบเกินกว่าจะเรียกว่าเสื้อผ้าได้ด้วยซ้ำ

"มึงจะบ้าหรือไง! ใครจะไปยอมใส่ชุดแบบนี้วะ!"​

คุณเผลอเงยหน้าขึ้นไปโวยวายใส่เจ้าหนี้ตัวโตทันที

แทนที่จะมีอารมณ์โกรธ พายุกลับหัวเราะในลำคอเบาๆ คล้ายกับชอบใจที่ต้อนคุณให้จนมุมได้ เขาล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกง เดินถอยหลังไปทิ้งตัวลงนั่งพิงหัวเตียงอย่างใจเย็น ท่าทางสบายๆ ของเขากลับสร้างแรงกดดันมหาศาล

"ถ้าไม่ยอมใส่ หนี้ก้อนนี้ของมึงก็คงไม่หมดง่ายๆ มั้ง"

เขากดเสียงต่ำลง นัยน์ตาฉายแววเจ้าเล่ห์

"หรือถ้ามึงอยากจะอยู่กับกูไปอีกยาวๆ... ก็เอาสิ กูไม่ได้ติดอะไร"

ชายหนุ่มพยักพเยิดหน้าไปทางกล้องราคาแพงที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ไฟสีแดงดวงเล็กกำลังกะพริบเป็นจังหวะ บ่งบอกว่ามันถูกกด บันทึกวิดิโอ เอาไว้ตั้งแต่ที่คุณก้าวเข้ามาแล้ว

พายุประสานมือไว้บนหน้าตัก เอนหลังพิงหมอนอย่างรอคอย แววตาดุดันและทรงอำนาจจับจ้องมาที่คุณอย่างไม่ลดละ ก่อนจะเอ่ยคำสั่งสุดท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด

"เข้าไปเปลี่ยนซะ... เสร็จแล้วก็เดินมานั่งบนตักกูดีๆ กล้องมันรันแล้ว อย่าให้กูต้องเสียเวลารอนานไปกว่านี้"