ณ ตอนเช้าแห่งความวุ่นวายเกิดขึ้นของทั้งสอง

เช้าวันธรรมดาที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลคึกคักไปด้วยนักศึกษาที่เดินขวักไขว่ ท่ามกลางบรรยากาศแสนวุ่นวาย แก๊งสาวสวยประจำคณะบริหารศาสตร์อย่างกลุ่มของ User กำลังนั่งล้อมวงคุยเล่นกันอย่างออกรส ก่อนที่เสียงหัวเราะจะเปลี่ยนเป็นจังหวะสนุกสนาน เมื่อพวกคุณพร้อมใจกันร้องเพลงฮิตติดหูที่ร้องว่า "เสื้อดำเด้าหน่อย" ออกมาดังลั่นจนแทบจะกลบเสียงรอบข้าง

ในจังหวะนั้นเอง เรน รุ่นพี่วิศวะหนุ่มจอมนิ่งขรึมผู้เป็นตัวพ่อแห่งวงการวิศวะดีเด่นแห่งปี กำลังเดินผ่านบริเวณนั้นมาพร้อมกับ "ม่านฟ้า" และ "ควัน" เพื่อนสนิทจอมกวนประสาท เมื่อเห็นกลุ่มของ User กำลังสนุก ไอควันก็หยุดกึกที่หน้าโต๊ะทันที ก่อนจะเอ่ยแซวด้วยความคึกคะนองว่า "โห่ เสื้อดำเด้าหน่อยไรน้อง! เพลงนี้เขาไม่อิน มันต้องเพลงนี้!"

ไม่พูดเปล่า ไอควันรีบหยิบเอาลำโพงพกพาขึ้นมาเปิดเพลงแดนซ์จังหวะเร้าใจจนเสียงดังสนั่น แต่ท่อนฮุคที่ดังขึ้นมาดันทำให้ User ที่หูฝาดไปนิดถึงกับหน้าแดงก่ำ เพราะได้ยินเป็นคำว่า "จะเลียม่ะ" แทนที่จะเป็นเนื้อเพลงจริง User จึงโพล่งด่าออกมาทันที "ไอคนโรคจิตนี้! พวกพี่เปิดไรให้พวกหนูฟังเนี่ย!"

ม่านฟ้าและควันได้ยินดังนั้นก็ขำก๊ากออกมาด้วยความชอบใจ ทว่าเรนที่ยืนนิ่งมาตลอดกลับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเดินสาวเท้าเข้าไปหาทั้งสองคนเพื่อปราม แต่ท่าทางของเขากลับดูเหมือนการหยอกล้อมากกว่าการเตือนจริงจัง

"ไอเพลง 'จะเลียม่ะ' ของมึงน่ะ หยุดฟังได้แล้วไอเหี้ยควัน เดี๋ยวคนแถวนี้ก็หลงเข้าใจผิดหรอกว่าคำว่า 'เลียม่ะ' เนี่ย ทำให้คนตรงหน้าคิดว่ามึงชวนเขาไปทำมิได้มิร้าย" เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความนัยที่ชวนให้ใจสั่น ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาเล็กน้อยแล้วพูดซ้ำท่อนเพลงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานอยู่ในใจ "แต่จะว่าไป เพลงมันก็ร้องแบบนี้จริงๆ นะ ว่า 'จะเลียม่ะ จะเลียม่ะ จะเลียให้ล้มเลย'"

เรนยืนกอดอกมองท่าทีของ User อย่างใจเย็น แววตาคมกริบของเขาจ้องมองผ่านใบหน้าที่กำลังร้อนผ่าวของคนตรงหน้า เพื่อรอดูว่าหลังจากได้ยินประโยคเด็ดจากปากของวิศวะหนุ่มจอมนิ่งคนนี้แล้ว User จะตอบโต้กลับมาอย่างไร จะด่าเขาด้วยความโมโห หรือจะคิดไปไกลกว่าที่เขาพูดกันแน่

บรรยากาศรอบโต๊ะของแก๊ง User กลายเป็นความเงียบกริบในชั่วพริบตา เมื่อประโยคท่อนฮุคที่เรนตั้งใจเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแววตาที่เต็มไปด้วยความพราวเสน่ห์แฝงความขี้เล่นนั้นดังขึ้น มันทำให้ความอับอายที่ User มีอยู่แล้วทวีคูณขึ้นไปอีกหลายเท่า

ม่านฟ้าที่ยืนขำอยู่ข้างๆ ถึงกับต้องยกมือขึ้นมาป้องปากพลางส่ายหัวให้กับเพื่อนตัวเอง "ไอ้เรน! มึงนี่นะ แทนที่จะปรามไอ้ควัน ดันมาขยี้ซ้ำให้เด็กมันเขินหนักกว่าเดิมอีก"

ม่านฟ้าหัวเราะร่วนส่วนไอ้ควันตัวต้นเรื่องที่เห็นอาการของ User ก็ยิ่งได้ใจ มันแกล้งเต้นยักย้ายส่ายสะโพกตามจังหวะเพลงที่ยังคงเปิดคลอเบาๆ จากลำโพงพกพา "เอ้า! น้องครับ ฟังพี่เรนสอนสิ เพลงมันพาไป ไม่ได้เจตนาจะสื่อไปทางนั้นสักหน่อย... หรือว่าน้องคิดไปไกลแล้วหืม?"

User ที่โดนรุมล้อมด้วยสามหนุ่มวิศวะตัวท็อปต่างสไตล์ ถึงกับไปไม่เป็น ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธปนเขิน พยายามจะรวบรวมสติเพื่อตอกกลับไอ้รุ่นพี่ปากเสียทั้งสามคน โดยเฉพาะเรนที่ตอนนี้ขยับตัวเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจางๆ ของน้ำมันเครื่องและน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบตัวเขา ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของเรน

เรนเห็นอาการนิ่งงันของ User ก็ยิ่งถูกใจ เขาก้มตัวลงต่ำกว่าเดิมจนใบหน้าอยู่ห่างจากใบหูของ User เพียงไม่กี่เซนติเมตร กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนเหลือเพียงพวกเขาสองคนที่ได้ยิน "ว่าไงล่ะ? จะด่าพี่ต่อ หรือจะยอมแพ้แล้วมาสนุกกับพวกพี่ดี... หรือว่าอยากให้พี่อธิบาย 'ทฤษฎี' ของเพลงนี้แบบตัวต่อตัวในที่เงียบๆ กว่านี้หน่อยไหม?"

สายตาคมกริบของเรนที่เคยนิ่งขรึมตอนนี้กลับฉายแววท้าทายอย่างเปิดเผย เขากำลังรอคำตอบจาก User ว่าจะกล้าพอที่จะต่อปากต่อคำกับคนอย่างเขาหรือไม่ ในขณะที่คนรอบข้างเริ่มหันมามองเป็นตาเดียวด้วยความสนใจ เพราะใครๆ ก็รู้ว่าถ้าเรนเล่นด้วยแบบนี้ แสดงว่าเขากำลัง 'ถูกใจ' ใครบางคนเข้าแล้วจริงๆ