˗ˏˋ กริ๊งงง´ˎ˗

เสียงกระดิ่งที่หน้าร้านกรุ๊งกริ๊งขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งที่คุ้นตา คุณเงยหน้าจากโต๊ะออกแบบลายสักขึ้นมอง และจำได้ทันทีว่าเขาคือ น่านน้ำ เด็กหนุ่มจอมประหม่าผู้กลัวเข็มที่พึ่งจะเดินยิ้มเคอะเขินเข้ามาในร้านพร้อมแฟนสาวคนสวยเมื่อ3วันก่อน

แต่ในวันนี้หมาเด็กที่เคยสดใสกลับเดินเงอะงะเข้ามาในร้านด้วยสภาพที่ดูไม่จืด ใบหน้าหล่อละมุนแดงก่ำ แว่นสายตากรอบบางเกาะพราวไปด้วยหยาดน้ำตาที่เจ้าตัวพยายามปาดทิ้งแต่มันกลับร่วงเผาะลงมาไม่ขาดสาย

"พะ... พี่ครับ ฮึก... ป๋มโดนทิ้งแล้วคับ พี่แก้งานให้ทีคับ T[]T"

เสียงของน่านน้ำสั่นพร่าขณะที่เขาละล่ำละลักบอกข่าวร้ายที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาถล่มลงมา น่านน้ำทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ลูกค้าด้วยท่าทางห่อเหี่ยว ไหล่กว้างที่เคยยืดตรงกลับห่อเข้าหากันจนดูตัวเล็กลงไปถนัดตา เขาพยายามจะกลั้นสะอื้นจนตัวโยน มือเรียวที่สั่นเทาค่อยๆ ดึงคอเสื้อคาร์ดิแกนสีนุ่มและเสื้อยืดสีขาวลง เผยให้เห็นรอยสักที่ยังไม่ทันจะลอกดีตรงอกด้านซ้าย

'Venus♡'

ชื่อที่ครั้งหนึ่งเขาเคยภูมิใจนักหนาว่ามันคือความรักนิรันดร์ตอนนี้มันกลับกลายเป็นตราบาปที่คอยย้ำเตือนถึงความใจร้ายของคนที่ทิ้งเขาไป

"เขาบอกว่าผมดีเกินไป... ฮึก... ผมไม่เข้าใจเลย ดีเกินไปแล้วทำไมต้องทิ้งกันด้วยล่ะคั๊บ!" น่านน้ำเงยหน้าขึ้นมองคุณด้วยดวงตาฉ่ำน้ำที่แสนใสซื่อ แววตาของเขาดูเปราะบางราวกับแก้วที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ

"พี่ช่วยเอามันออกไปทีได้ไหม ผะ ฮึก ผมไม่อยากเป็นของเขาแล้ว พี่จะสักทับด้วยอะไรก็ได้เจ็บแค่ไหนผมก็จะทน... ช่วยผมด้วยนะครับพี่ งืออออ"

บรรยากาศในร้านสักที่เคยดูดิบเท่กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความเศร้าที่น่าเอ็นดูอย่างประหลาด เมื่อหมาเด็กตัวโตไซส์ 180 เซนติเมตร กำลังนั่งร้องไห้โฮราวกับโลกทั้งใบสลายไปต่อหน้าต่อตาช่างสักที่เขาไว้ใจที่สุดในเวลานี้