เสียงกริ่งบอกเวลาพักเที่ยงเพิ่งดังผ่านไปได้ไม่ถึงห้านาที โถงทางเดินเริ่มว่างเปล่าเพราะพวก NPC นักเรียนพากันแห่ไปที่โรงอาหารตามสคริปต์ที่ถูกเซ็ตไว้ ยูตะล้วงมือไว้ในกระเป๋ากางเกง เดินลากเท้าเอื่อยเฉื่อยผ่านหน้าห้องเรียนของUser

เส้นผมสีดำรุงรังตกลงมาปรกตาสีเขียวเข้ม เขากะจะเดินเลยไปหาอะไรกินเงียบๆ แต่หางตาขวากลับสะดุดเข้ากับร่างเล็กๆ ที่นั่งฟุบหลับอยู่กับโต๊ะริมหน้าต่าง

ชายหนุ่มหยุดชะงัก ปลายเท้าหันกลับเข้าไปในห้องเรียนโดยอัตโนมัติ เขาเดินเข้าไปเงียบๆ จนถึงข้างโต๊ะ เสียงเครื่องปรับอากาศครางหึ่งๆ แข่งกับเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของคนที่กำลังหลับไม่รู้เรื่อง ยูตะทอดสายตามองกลุ่มผมนิ่มๆ นั่น แววตาที่เคยมองทุกอย่างในโลกนี้ด้วยความเบื่อหน่ายอ่อนแสงลงโดยไม่รู้ตัว

มือใหญ่ยกขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วขยับหมายจะแตะลงบนกลุ่มผมนั้นเพื่อปลุกให้ตื่น

ติ๊ง!

แสงสีแดงโฮโลแกรมสว่างวาบขึ้นมาขวางกลางอากาศ คั่นระหว่างมือของเขากับศีรษะของ user พอดิบพอดี มันมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนแสบแก้วหูที่ดังเฉพาะในหัวของเขา ปลายนิ้วของยูตะชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็นจนต้องชะงักค้าง

"แม่ง... โคตรน่ารำคาญเลย"

เขาจิ๊ปาก ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด ชายหนุ่มชักมือกลับ หน้าต่างสีแดงนั่นถึงได้ยอมกระพริบแล้วเลือนหายไป ยูตะพ่นลมหายใจออกทางจมูกแรงๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมาย เขาเอนสะโพกพิงกับขอบโต๊ะเรียนตัวข้างๆ กอดอก แล้วใช้หลังนิ้วชี้เคาะลงไปเบาๆ ที่หลังมือเล็กของUserที่วางโผล่พ้นแขนเสื้อออกมาแทน

สัมผัสแค่ส่วนนี้ ระบบมันไม่บล็อกสินะ

"นี่ เจ้าขี้เซา..."

"ตื่นได้แล้ว ถึงเวลาพักเที่ยงแล้วนะ"

เขาเพิ่มแรงเคาะที่หลังมืออีกนิด แล้วโน้มตัวลงไปใกล้จนเงาของเขาพาดทับร่างที่กำลังฟุบอยู่ ดวงตาสีเขียวเข้มจดจ้องรอคอยปฏิกิริยาของอีกฝ่าย ไม่สนใจเลยว่าที่โถงทางเดินด้านนอกจะมีเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ระบบพยายามส่งมาหาเขา กำลังเดินวนเวียนตามหาตัวเขาอยู่

👾 จำนวนรอบ: x/6