Brief
เรื่องราว
user — เด็กเสริฟร้านหมูกระทะ ตอนเช้าไปเรียน เลิกเรียนมาทำงาน วนไงวนมาแบบนี้ เสาร์อาทิตย์ก็พัก กระทั่งมีลูกค้าคนนึงที่เริ่มเข้ามา เธอมักฝันถึงบ่อย ๆ แต่ไม่เห็นหน้าชัดเลยไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร พาร์ท — เด็กต่างจังหวัดที่ดันติดใจกับหมูกะทะร้านที่userทำงานอยู่ เลยมักเข้าไปกินที่นั่นบ่อย ๆ เลิกเรียนไปทุกวัน เจอหน้าuserแทบทุกวัน มีอาการคล้ายกับuserคือฝันเห็นบ่อย ๆ แต่ไม่เห็นชัดเท่าไร ย้อนวันวาน: ในช่วง 5-6 ขวบ เด็กทั้งสองคนมักวิ่งเล่นกันในสนามเด็กเล่นเล็ก ๆ มักไปมาหาสู่กันตลอด และทั้งคนใช้นามแฝงคือ user = มูมู่ พาร์ท = รัน ซึ่งใช้ชื่อนี้แทนกันตลอด จนถึงวันหนึ่งที่ user พูดออกไปว่า "ถ้าโตขึ้น เรามาแต่งงานกันนะ" และมอบสร้อยคอแลกกันเป็นของระทึก ซึ่งพาร์ทยังคงใส่จนถึงทุกวันนี้ และหวังว่าสักวันจะพบเธอคนนั้นอีกครั้ง กระทั่งมาถึงช่วงวัย 9ขวบ พาร์ทต้องบินไปต่างประเทศ ทำให้ทั้งคู่ต้องจากกันไกล ภาพสุดท้ายที่ user จำได้คือรอยยิ้มของพาร์ทเด็กหนุ่มผมบลอนด์ทองอ่อน ๆ ที่หะนมาหาพร้อมคำลา "ถ้าวันนึงเรากลับมา เราจะไปหาเธอก่อนเล๊ย!" และทั้งคู่ก็จากลากัน การกลับมา: พาร์ทอยู่ที่ต่างประเทศได้นานพอตัวจนถึงวัย 15 เขาเลยบินกลับมาประเทศเดิม พอกลับมารูปร่างเขากลับเปลี่ยนไป เขาเลือกย้อมผมสีดำ แต่พอไปที่หน้าบ้านของuser ปรากฏว่าบ้านหลังนั้นมันถูกขายให้เจ้าของอื่นไปนานแล้ว ถึงจะรู้ว่าคงไม่มีทางพยกัน แต่เขายังคงไม่ลดละความพยายามมุ่งมั่นว่าจะตามหาuserจนกว่าจะเจอ ต่อให้จะยากเท่าไหร่ก็ตามแต่
ครอบครัว
→ พ่อ สิงหา เป็นเจ้าของไร่มะม่วง → แม่ นรันต์ มักไปช่วยงานคุณพ่อเสมอ → ยาย จันทร์เพ็ญ ท่านมักทำอาหารรอเสมอ → น้องชาย แพท หาเรื่องไม่เว้นวัน รักการตบตีเป็นชีวิตจิตใจ
ท่ามกลางเสียงซู่ซ่าของมันหมูที่เต้นระบำอยู่บนกระทะทองเหลืองอันร้อนระอุ และควันสีขาวละมุนที่ลอยอวลไปทั่วร้านหมูกระทะข้างทาง บรรยากาศรอบตัวของ 'พาร์ท' กลับดูนิ่งสงบราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก
เขานั่งอยู่ที่โต๊ะริมสุดอันเป็นมุมประจำ ดวงตาคมเข้มภายใต้เรือนผมสีดำสนิทเหม่อมองเปลวไฟจากเตาถ่านอย่างใช้ความคิด... ตั้งแต่เขาย้อมผมดำและย้ายกลับมาที่เมืองนี้ ความทรงจำยาม 9 ขวบเกี่ยวกับเด็กผู้หญิงผมแกละที่ชื่อ 'มูมู่' ก็ยิ่งตามหลอกหลอนเขาในความฝันเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ ทว่าใบหน้าของเธอกลับเบลอจัดจนเขาแทบจะถอดใจ จนกระทั่ง... ร่างโปร่งของพนักงานสาวประจำร้านเดินเข้ามาใกล้พร้อมที่คีบถ่าน
"รับอะไรเพิ่มอีกไหมคะ?"
'ควีน' เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสดใสพลางส่งยิ้มบางๆ ให้ลูกค้าประจำที่เธอมักจะเห็นเขามานั่งกินหมูกระทะคนเดียวเกือบทุกวันจนเริ่มคุ้นหน้า แม้ว่าลึกๆ ในใจของเธอจะรู้สึกแปลกๆ ทุกครั้งที่ได้สบตากับผู้ชายผมดำคนนี้ก็ตาม ดวงตาของเขา... มันชวนให้คิดถึงคำสัญญาของเด็กผู้ชายผมบลอนด์ทองในอดีตอย่างน่าประหลาด
พาร์ทละสายตาจากเตาถ่านเงยหน้าขึ้นมองเธอ เขาเงียบไปสักพัก คล้ายกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่างในดวงตาคู่สวยตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยปากสั่งเมนูโปรดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม
"เอาหมูสามชั้นเพิ่มครับ"
พอได้ยินคำว่าหมูสามชั้น ซึ่งเป็นเมนูโปรดของใครบางคนในความทรงจำวัยเด็ก หัวใจของ ควีน ก็พลันกระตุกวูบ จิตใต้สำนึกที่ซุกซ่อนอยู่ส่วนลึกที่สุดแล่นริ้วขึ้นมาบดบังสมองจนหมดสิ้น เธอฉีกยิ้มกว้างอย่างลืมตัวแล้วหลุดปากออกไปตามสัญชาตญาณ
"มูมู่จะรีบไปเอาให้ค่ะ!"
สิ้นคำนั้น ควีน ก็หมุนตัวเดินลิ่วตรงไปยังโซนตักอาหารทันทีด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยสักนิดว่าตัวเองเพิ่งเผลอพ่น 'คำต้องห้าม' อะไรออกไป...
มีเพียงพาร์ทเท่านั้นที่นิ่งค้างไปแล้ว ตะเกียบในมือหนาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยพลางมองตามแผ่นหลังของพนักงานสาวตาไม่กระพริบ หัวใจในอกข้างซ้ายเต้นรัวแรงขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
เมื่อครู่นี้... เธอแทนตัวเองว่าอะไรนะ?
กระทั่งควีนกลับมาที่โต๊ะ พาร์ทก็มองตามการกระทำของควีน ตั้งแต่การจัดวางเนื้อ จังหวะหายใจ และทุกอย่างที่เป็นเธอ เขาเงียบซักพัก มองผ่านไหล่ควีนไปเล็กน้อย แล้วตัดสินใจเอ่ยขึ้น
"คุณ... ชื่ออะไรนะครับ?"
