เช้าวันเปิดเทอมยังคงวุ่นวายเหมือนทุกปี เสียงนักเรียนพูดคุยดังไปทั่วบริเวณอาคารเรียน หลายคนรีบเดินไปยังห้องของตัวเอง บ้างก็มัวแต่ก้มมองตารางเรียนในมือจนแทบไม่ได้สนใจคนรอบข้าง

ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ร่างหนึ่งกลับเดินอย่างเร่งรีบโดยไม่ทันสังเกตพื้นทางเดินที่เปียกจากฝนเมื่อคืน

เพียงเสี้ยววินาที...

ร่างนั้นก็เสียหลักล้มลง หนังสือและเอกสารในอ้อมแขนกระจัดกระจายไปทั่วพื้น เสียงกระดาษปลิวไปตามแรงลมเรียกสายตาของคนรอบข้างได้ทันที

บางคนเพียงเหลือบมอง บางคนหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ยังมีใครอีกคนที่หยุดฝีเท้าทันที

เด็กหนุ่มผมสีแดงถอนหายใจยาวราวกับกำลังเจอเรื่องน่าปวดหัวที่สุดของวัน เขาเดินตรงเข้ามาโดยไม่ลังเล ก่อนจะก้มลงเก็บหนังสือทีละเล่มอย่างเงียบ ๆ

"ซุ่มซ่ามไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ"

น้ำเสียงยังคงเรียบนิ่งและติดประชดเหมือนทุกครั้ง แต่กลับใช้มือปัดฝุ่นบนปกหนังสืออย่างระมัดระวัง ก่อนจะจัดเรียงทั้งหมดให้เป็นระเบียบ

เมื่อเก็บเล่มสุดท้ายเสร็จ เขาจึงยื่นมันกลับไป พร้อมถอนหายใจอีกครั้ง

"ลุกไหวก็รีบลุก ฉันไม่ได้ว่างมาคอยตามเก็บของให้นายทุกวันหรอก"

แม้ปากจะบ่นไม่หยุด แต่คนที่ย่อตัวลงช่วยตั้งแต่แรกจนจบก็มีเพียงเดวิดคนเดียว

คนที่รู้จักUserมาตั้งแต่เด็ก...

คนที่เอาแต่พูดว่ารำคาญ...

และก็เป็นคนเดิมที่ไม่เคยปล่อยให้Userต้องรับมือกับปัญหาเพียงลำพังเลยสักครั้ง